Spanje

Carmen del Campillo

 

Carmen del Campillo, oftewel Casa Morisca, wordt ook wel Spanje’s best bewaarde geheim genoemd.
Op een half uurtje rijden vanaf onze Casa ligt ergens diep verscholen dit Marokkaanse theehuis.
Enige verwijzing naar deze plek ontbreekt volledig en het is ook zeer lastig uit te leggen hoe je er moet komen.

Van het bestaan wisten we al lange tijd af, maar het was er gewoon nog nooit van gekomen om het eens te bezoeken.
Gelukkig deed zich deze gelegenheid nu wel voor en het werd een heerlijke avond.

Door het een ‘theehuis’ te noemen wordt eigenlijk geen recht gedaan aan de plek.
Het is een belevenis, waarbij je wordt overvallen door rust  en ontspanning.
Je kan beginnen met een heerlijke wandeling door de geweldige tuin, waarna het de moeite loont om de bebouwing verder te verkennen.
Een labyrint van vertrekken, waar het met name in de wintermaanden goed vertoeven is.
De eigenaar liep, in ieder geval gisteren, trots tussen de aanwezige gasten en deed zijn verhaal (in het Frans).
Carmen del Campillo is een besloten gelegenheid, die door familie wordt gerund. De poort is standaard gesloten en wordt voor gasten bij aankomst en vertrek geopend.

Na alles te hebben aanschouwd vonden we een heerlijke chill-plek in de tuin, die verder garant stond voor een relaxte zwoele zomeravond met goed gezelschap.

De architect en de eigenaarIMG_3612IMG_3615IMG_3616IMG_3639IMG_3645IMG_3655

Málaga

En de nabije omgeving!
Dat stond op het programma om een (mid-)weekje Pinkstervakantie aangenaam te vullen.
De maand juni biedt garantie op mooi weer, maar nog niet te heet. Nou ja…., regelmatig wees het kwik boven de 30 graden uit!

En zo reden we maandagmorgen, gewapend met het leuke Málaga boekje van Anne en andere Andalusische reisliteratuur, op ons gemak weg vanuit de Casa om via de kustlijn naar het zuiden af te zakken. Een rit van een kleine 500 kilometer.
De provinciale weg langs een ruige kustlijn wisselde af met de wat hoger gelegen (nieuwe) snelweg die zich via tunnels en prachtige viaducten een weg baande naar het zuiden. Later dit jaar schijnt de snelweg haar voltooiing te naderen.

Om een uur of 6 werden wij hartelijk welkom geheten in Villa Lorena, de slaapplaats voor deze week.
Deze “charming place” wordt gerund door Jeroen & Frens. Laatsgenoemde is overigens ook de auteur van de reisgids 100% Andalusië.

De villa is gelegen in een mondaine villawijk en hoort daar ook zeker in thuis. Met 7 kamers is het kleinschalig en absoluut prettig vertoeven.
De gratis ter beschikking gestelde fietsen zijn onmisbaar om snel een eenvoudig op het strand of in de (auto vrije) oude binnenstad te komen.
Daar komt nog bij dat je hier zowel op het trottoir, boulevard als op de weg mag fietsen, dus je slingert je overal eenvoudig tussendoor.

De oude binnenstad van Malaga is één groot terras. Restaurantjes en Tapas tentjes domineren het straatbeeld en maken dat met name in de avond een sfeervolle stad. Ook de visrestaurantjes langs het strand zijn een aanrader. Veelal wordt de vis op houtvuur gegrild.

Het eten en drinken is uitermate aangenaam en absoluut betaalbaar (/goedkoop), al is er natuurlijk altijd prijsverschil te vinden. De tips die we hebben opgevolgd brachten ons in ieder geval op prettige plekjes.

In Malaga bezochten we het burchtcomples Alcazaba. De 2,20 euro entreegeld was absoluut goed besteed. Een mooie wandeling door de burcht met prachtige tuinen en binnenplaatsen.

De woensdag hadden wij gereserveerd voor een rit langs enkele toeristische highlights van Andalusië. Hoewel we ’s ochtends nog dachten een perfecte bewolkte en koelere dag te hebben gekozen, kwamen we ’s middags van  een hete kermis thuis. De lucht trok open en het kwik steeg wederom naar de 32 graden.

Niettemin waren de 350 kilometers een aaneenschakeling van bochten en prachtige panorama’s. Een adembenemende tocht door het berg landschap die werd afgewisseld met bezoekjes aan toeristische trekpleisters als de stad Ronda en 1 van de vele witte bergdorpjes (Zahara de la Sierra). Absoluut een hoogtepunt van deze week!

Het culturele accent brachten wij op donderdag aan door voor Chiringuito (strandtent) Picasso te kiezen. Onze hommade aan de kunstenaar en zijn geboortestad.
Dit bijbehorende strand ligt op ongeveer 5 minuten van ons hotelletje, maar de stranden in Málaga zijn oneindig.
Mooie schone zandstranden, maar wel stenen/steentjes in de branding en zee.
Hoewel je zeker aan het strand hogere prijzen verwacht is het prettig om te constateren, dat een parasol met 2 ligbedden voor de hele dag slechts 6 euro kost. Een prima kop koffie gaat ook hier voor 1 euro over de balie . Om over de lunch maar te zwijgen.

Na zo’n midweekje Málaga (en omgeving) is onze conclusie dat het absoluut de moeite waard was.
Villa Lorena bleek een primakeuze met Jeroen en Frens als gastvrije gastheren. Een uitstekende ligging t.o.v. Strand en Oude binnenstad. En de gratis ter beschikking gestelde fietsen waren goud waard!
De oude binnenstad is zeker ’s avonds een super gezellige ‘Place to be’ met de geweldige restaurantjes. Overigens zijn de visrestauratjes langs het strand ook een aanrader.
Het eten (en met name de tapas) is geweldig en zeer betaalbaar.
In het algemeen is het prijsnivo in Málaga verrassend laag.
En tenslotte is het binnenland van Andalusië adembenemend mooi.

Al met al zullen wij in de toekomst zeker nog wel eens terugkeren in Málaga en omgeving!

Puerto MálagaChiringuito PicassoZahara de la Sierra IZahara de la Sierra IIHet rijdt nog...En toen hield de weg op!Ronda IRonda IISierra de las NievesVuurplaats visrestaurantFietsenpark Villa LorenaEntree Villa LorenaReceptie Villa LorenaOp de fiets door MálagaSnoei werkzaamhedenBloemenpracht AlcazabaAlcazabaFlora Alcazaba IVergroeid met de muurFlora Alcazaba IIFlora Alcazaba IIIKustlijn nabij MálagaStadstuin MálagaPanorama Zahara de la Sierra

Negro y blanco

De wereld wordt bekeken door een gekleurde bril en iedereen heeft zijn eigen bril.
Wat voor de één groen is, is voor de ander blauw.
Wat voor de één goed is, is voor de ander fout.

De kleuren die we fotografisch vastleggen, kunnen gemakkelijk worden weggepoetst.
Soms geslaagd en verrassend.
Soms verlang je terug naar de kleur.

Het Nederlandse klimaat neigt de laatste tijd naar zwart-wit, dus vandaar dan ook eens een zwart-witte blik op het Spaanse landschap rondom de Casa.

De Moren en de Christenen

Terwijl gisteren (1 mei) in Spanje en een groot deel van Europa de arbeid werd gelaten voor wat die was, werd in onze gemeente Abanilla (waar Macisvenda toe behoort) de handen uit de mouwen gestoken ter voorbereiding op de grote jaarlijkse optocht van de Moren en de Christenen. Onderdeel van een feestweek, die ondanks de geringe grootte van onze gemeente toch altijd veel bezoekers trekt. Het hele programma is op deze Hondon-site goed weergegeven.

Volgens goed Spaans gebruik begon de tocht iets later dan de geplande 18:15 uur, maar dan komt er ook gewoon geen einde meer aan!
Onze uitstekende zitplaatsen boden een mooi uitzicht op de bonte stoet die onder ideale weersomstandigheden aan ons voorbij trok.
Mooi om te zien hoeveel plezier iedereen er in heeft! Ondanks de drukte was er geen wanklank te bespeuren.

Na 1,5 uur mooie kleurijke groepen met Moren, volgden nog eens 1,5 uur de wat uitbundiger groepen met Christenen. Ook de begeleidende muziekkorpsen hadden hun repertoire daarop aangepast.
Zowel jong als oud waren bij de optocht betrokken.
Een aanrader voor een ieder die in de gelegenheid is om dit te aanschouwen.
Tip: Neem drank en proviand zelf mee, want het is niet eenvoudig om (afhankelijk van je plek) tijdens de optocht bij de lokale bar te komen.

Bijgevoegde foto’s geven slechts een hele kleine indruk van het kleurrijke schouwspel.

de PaukenDe veestapelVan jong tot oudKleurrijkPassieWarm!Ook leukVrouwelijke krijgersHermandadCentrale postPeukje op zijn tijdKruisjes in overvloedMerchandisingNog meer Morende ChristenenEindeloze stoetAllemaal handenarbeid?Amusement

Verburgtjes

Ruim een half jaar geleden werd het idee geboren om met schoonmoeder Truus,  haar kinderen en aanhang eens een aantal dagen gezamelijk door te brengen in Casa Mariposa. Op Hans na kende iedereen ons plekje, dus al snel werd de Paasweek door iedereen enthousiast in de agenda geblokt.
Voor 8 personen is de Casa te klein, dus zonder problemen werden er een paar vrijwilligers gevonden om een aantal nachten in de geweldige Grot Bed & Breakfast van Flip & Klaasje door te brengen.

En zo vloog de week voorbij met heerlijke wandelingen, marktjes bezoeken, knutselen voor de dames, een mountainbike tocht voor de mannen, lol maken, koken, gewoon niks doen en lekker eten. En dat onder een prettig Spaans zonnetje.
Truus genoot volop van de aanwezigheid van haar kinderen en wij van haar en elkaar.

Voor de zoveelste keer blijkt deze omgeving iedereen rust en ontspanning te brengen. De foto’s zijn in ieder geval voor ons een dierbaar aandenken aan een fantastische week!

KlimgeitZuurPaella-timeKnutsel de FrutselDoping vergetenTruusAspeOpper PaasHaasZoeken, zoeken, zoeken...BroederliefdeVertierDe meisjesGroepsportretChampagne ontbijtVerburgtjesKouwe kantBoeren picnickHet hele stelProevenMarmergroeveDe CasaTwinsKanjersVirgy

Skiën in Spanje

In de afgelopen 30 jaar mochten wij in menig ski-gebied de lange latten onder binden. De Italiaanse Dolomieten behoorde absoluut tot 1 van de favoriete locaties, maar ook bijzonder waren de vakanties in Lapland, waar in de Poolcirkel kon worden geskied (zie oa de blog van Lapland 2012).

Vertoevend in Spanje ontdekten we dat het meest zuidelijke ski-gebied van Europa eigenlijk maar op 4 uur rijden van de casa is gelegen; Sierra Nevada. Een raar idee dat verder naar het zuiden zo’n uitgestrekt ski resort ligt met toppen boven de 3km.

En zo werd dus het idee geboren om in de krokusvakantie het zomerse van Macisvenda met de sneeuw van de Sierra Nevada te combineren. Vrienden Jos & Ciske waren al snel voor het idee te porren en zo zaten we afgelopen weekend in korte broek bij de casa en reden we maandagmorgen op ons gemak over rustige wegen naar het op 2100m hoogte gelegen dorpje Pradollano.
Vanaf Granada gaat de weg steil omhoog en doordat er met name in de morgen wat sneeuw was gevallen gaven waarschuwingsborden langs de weg vrij dwingend aan dat de sneeuwkettingen er toch echt wel om moesten. De helft deed het wel, de andere helft niet en wij behoorden tot de laatste groep. Maar door de helft met kettingen schoot het laatste stukje helaas niet echt op. Nou ja, tijd zat. Uiteindelijk bereikten we na 4,5 uur de finish.

Bij aankomst in het hotel was de kamer nog niet klaar, dus alle tijd voor een hapje, drankje en het regelen van de ski-passen en de gehuurde ski’s.
De daarop volgende (3) dagen voltrokken zich in een aangenaam vakantie-ritme van eten, skiën, relaxen en slapen. Life is good!

Morgen rijden we weer rustig terug naar Macisvenda, hopen nog 2 dagen van de zon te kunnen genieten, om tenslotte op zondag voldaan terug te vliegen naar Nederland.
Hieronder nog wat details over het hotel en het gebied, maar samenvattend kunnen we terugkijken op een geweldige en bijzondere wintersport vakantie, die zeker voor herhaling vatbaar is!

Het dorp:
Pradallano is een ski-dorp, dat al op zo’n 2100m is gelegen. Bereikbaar via een bergweg vanuit Granda, die in de weekenden en hoogseizoen is af te raden. Dan schijnt er behoorlijk wat file te staan. Dagelijks pendelen bussen ook op en neer naar dit ski-dorp.
Het dorp zelf is autovrij, dus als je hotel of appartement geen parkeer garage heeft, dan moet er gebruik worden gemaakt van de publieke parkeer garage aan het begin van het dorp. Wel is er een 12km lange (éénrichting-) weg rondom het dorp die langs alle hotels voert. Gelukkig ligt ons hotel aan het begin van het dorp, zodat wij die weg konden vermijden.
Het centrale plein in het dorp (50m van ons hotel) is uitermate gezellig en levendig. Hotels en Appartementen zijn verder de berg op gebouwd, dus dan kan het wat lastiger zijn om naar skilift of plein te lopen.

Het hotel:
Voor ons verblijf hadden we voor 4 nachten het Melia Sol Y Nieve hotel geboekt (let op: er zijn 2 Melia hotels in Pradollano). Het hotel heeft een eigen (betaalde) parkeer garage, en ligt gelijk aan het begin van het dorp, nabij het centrale plein en de ski-liften (100 meter).
Bij het boeken hadden we 2 adviezen ter harte genomen:
– Kies voor de iets duurdere Premium-Level rooms
– Ga voor half pension (inclusief diner)
Het hotel bestaat uit het oude gedeelte en een relatief nieuw gedeelte. De premium rooms liggen in het nieuwe gedeelte en zijn een wereld van verschil met de kamers in het oude gedeelte. Blij dus dat dat advies is opgevolgd.
Ook voor wat betreft het eten is dit hotel een aanrader. Zowel ontbijt als diner is zeer uitgebreid en afwisselend. Het diner  is een combinatie van buffetten en bakplaten waar vlees en vis naar wens worden bereid.
Het restaurant is wel groot en met de aanwezige kinderen behoorlijk rumoerig/levendig, maar nergens hoeft te worden gewacht en buffetten worden echt grenzeloos aangevuld.
Tenslotte niets dan lof over het super-vriendelijke personeel in dit hotel!

Het skigebied:
Door de hoogte is Sierra Nevada tot laat in het seizoen sneeuw zeker. Wij hadden dan ook geen klagen over de hoeveelheid sneeuw en de kwaliteit van de pistes. Top!
Ruim 100km pistes (voornamelijk blauw en rood) en 22 liften zorgen ervoor dat wij er ons gemakkelijk een weekje kunnen vermaken.
In het hart van het ski-gebied bevinden zich de oefen weides voor de skischolen, dus al snel hadden we door dat we dat stukje moesten vermijden. Daarbuiten was het gezellig druk en waren de wachttijden bij de liften kort.

Het seizoen:
Voor ons was het krokusvakantie, dus per definitie een drukke week om te skiën. Aanschuiven in de file naar de alpenlanden zie ik in deze periode dan ook niet zitten.
Het is mij niet helemaal duidelijk geworden of er hier schoolvakanties waren. Er waren best veel kinderen op de piste (en in het hotel), maar aan de andere kant betaalden we deze dagen voor de skilift-passen nog geen hoogseizoen tarief. In ieder geval was het hier deze week nog prettig vertoeven.
Wel schijnen de weekenden hier erg druk te zijn, dus vandaar dat we voor een midweeks bezoek hadden gekozen.

liftjeVerse sneeuwJos en CiskeZweten in de zonJa, jaMooi!richting PradollanoKoffietijdZonnenLaaghangende bewolking ILaaghangende bewolking IIOmdat het zo mooi isAgnesTropisch tintjeMooi!Agnes en JosSchoteltjeVergezichtPradollanoVoorgerechtenVerse aardbeienEn nog meer toetjesHotel barDorpspleinTheeleut

Hoort de wind waait….

Hoewel op deze blogs vaak zonnige foto’s zijn te zien, kan het in Macisvenda met name in de wintermaanden best frisjes zijn.
De wind giert dan om het huis en het zal niet de eerste keer zijn dat we een stoel of ligbed meters verderop terugvinden.
Inmiddels zijn we er wel aan gewend en worden meestal de juiste voorzorgsmaatregelen genomen.
Gelukkig beperken dit soort koude dagen (en dan koud naar Spaanse maatstaven) zich wel en is het klimaat wel het laatste waar we over zullen klagen.

Niettemin zijn de Spaanse huizen gebouwd om de warmte buiten te houden en isolatie is niet het sterkste punt van de Casa.. Het grootste warme gedeelte van het jaar ideaal, maar in de wintermaanden gaat de kachel aan om de kou te verdrijven.
Wij hebben de luxe van infrarood radiatoren in combinatie met Airconditioning (in de winter dus voor de warme lucht), maar traditioneel wordt er in Spanje nog veel hout gestookt. Amandel-, Olijf- en fruitbomen in overvloed.

Met name voor de sfeer besloten wij dan ook onlangs om de schouw om te laten bouwen tot een volwaardige haard. Aangezien zo’n schouw redelijk uit de losse pols is gemetseld, vergt het enig pas en meetwerk om er een mooi passende haard in te krijgen.
Niet aan mij besteed, maar gelukkig zijn er altijd goede vaklui in de buurt die voor zo’n klusje hun hand niet omdraaien. Met het resultaat zijn we in ieder geval erg blij.

Gelijk maar een zakje hout laten brengen, zodat afgelopen weekend de fik in de haard kon. Ook nog een kunst apart trouwens! Ik ben duidelijk niet in de wieg gelegd als pyromaan, dus ik troost mij maar met de gedachte dat enige oefening kunst baart. Sfeervol!

RoosterFrameDeurtjesHeel veel houtHoutHout erinAanmakenStokenWarmte

Surfdagen 2013

Nadat we vorig jaar de 30e editie van onze traditionele ‘Surfweekend’ in Macisvenda hadden gevierd (zie deze blog) , gingen er gelijk stemmen op om de 31e editie dan ook maar hier te doen.
Dit jaar werd het weekend dan gelijk maar omgedoopt tot ‘surfdagen’, omdat uiteindelijk de herfstvakantie de beste periode bleek.
De groep was van maandag ™ vrijdag compleet met 11 personen, maar dit weekend beten we nog even door met zijn zessen.

De afgelopen 30 jaar heeft uitgewezen, dat je als organisator geen inspraak op het programma moet dulden om oeverloze discussies te vermijden, dus de dagen waren strak ingedeeld met voor ieder wat wils; hiken, mountainbiken, deco-patchen, zwemmen, strand, winkels, stadsbezoek, cultuur en natuurlijk lekker eten en drinken!
En dan op woensdag ook nog de 60e verjaardag van onze nestor Nico (alias ‘De Condor van de Lopikerwaard‘).

In tegenstelling tot vorig jaar waren de weergoden ons nu wel uitstekend gezind en moest er druk worden gesmeerd om rode vlekken te vermijden.
Hoogtepuntjes van de dag waren de groepsfoto’s die onder vaak hilarische omstandigheden het liefst met de zelfontspanner moesten worden gemaakt.
Nou ja, de foto’s spreken denk ik voor zich.

De dagen vlogen voorbij en inmiddels kijken we in klein gezelschap al terug op een wel heel geslaagde week. Ik heb het idee dat dit niet het laatste ‘Surfweekend’ in Macisvenda is geweest….

P1030484P1030492P1030502P1030670P1030521P1030567P1030549P1030610DSCN2126P1030793OLYMPUS DIGITAL CAMERADSCN1943P1030598P1030605P1010675DSCN1976DSCN1941P1030635P1030847OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAP1010731P1010740P1030897P1030911P1030920P1010768P1010772IMG_1951

De blokhut

IMG_1846IMG_1856IMG_1858IMG_1861IMG_1621IMG_1625IMG_1875IMG_1879IMG_1880IMG_1634

Op een gegeven moment kwam het besef dat het toch wel handig zou zijn als we naast onze schuur wat extra opslag zouden hebben. Al was het maar om wat spullen tegen de stof te beschermen.
Een blokhutje leek ons wel ideaal en die werd dan ook aan het eind van de zomervakantie voor een leuke aanbiedingsprijs gescoord bij ‘LeRoy Merlin’.

Voor een stabiele plaatsing en om in voorkomende gevallen de spullen droog te houden, moest de hut wel op een betonnen vloertje worden geplaatst, en dan ook nog even in elkaar worden gezet.

Het vloertje was inmiddels al lekker gedroogd, dus het in elkaar knutselen kon dan eindelijk dit weekend (met ondergetekende als hulpje) plaats vinden.
Met een handleiding in de geest van IKEA kreeg de hut langzaam maar zeker gestalte. Gelijk alle plankjes en groefjes in de beschermende olie gezet om de levensduur wat op te rekken.
Voldaan over het eindresultaat!

De palmboom

In juni 2012 begonnen we met projectje Palm. De 3-stammige ‘Washingtonia Palm’ werd op hoop van zegen in de tuin geplant.
Zeker toen wisten we nog niet hoe goed de grond was hier voor de palm en of deze goed zou aanslaan.

Inmiddels zijn we ruim 1 jaar en 2 zomers verder en genieten we dagelijks van onze palm.
De palm is gegroeid als kool en de nieuwe bladeren spuiten zo’n beetje wekelijks uit de stam. Een mooi gezicht.
Dat betekent natuurlijk ook dat er in de zomer zo’n beetje iedere maand moet worden gesnoeid.
Met de scherpe stekels aan de ‘takken’ een vervaarlijk karweitje. Maar ja, ook daar word je handig in.

Aan de stam is te zien hoe de palm is gegroeid. Behoorlijk in 1 jaartje.
Al met al een prachtig gezicht en vooral ook een prachtig geluid als de wind door de palmbladeren ruist.

Klik op onderstaande foto’s voor een foto- en film impressie.

Het weer in Macisvenda

Archieven

Recente reacties