Toscane door naar Siena

In het oh zo rustieke, authentieke en hete Siena in Toscane heb ik de gelegenheid om jullie voor de 1 na laatste keer op de hoogte te stellen van onze vorderingen en belevenissen. Waar waren we gebleven…

Zaterdag 26 juni j.l. hadden we een rustdag ingepland in Guigla. Dat bleek een goede greep. De plaats lag mooi op een berg en de mensen van het hotel waren zeer vriendelijk. Ook het eten was er van uitstekende kwaliteit. En dat allemaal nog voor een vriendelijke prijs ook. De eigenaar en zijn vrouw nodigden ons ‘s middags uit om de “hond uit te laten”. Ach dachten wij, een stukje lopen kan geen kwaad. We bleken echter eerst met de auto naar een nogal ruig gebied in de bergen te moeten rijden, waarna de tocht te voet verder ging, op zoek naar…. Al gauw werd mijn vermoeden bewaarheid. We waren op zoek naar truffels. Hond Bella bleek een uitstekende speurder en had ook echt lol in. Na behoorlijk gelopen te hebben door de heuvels, kwamen we na een kleine 2 uurtjes toch met een klein kilootje (zwarte) truffels terug. Je wordt ook gaanderweg steeds enthousiaster. Op de achtergrond op een gegeven moment ook het geluid van een bronstig hert. Daarna moesten we nog even mee naar het huis van de eigenaar om daar de andere honden te aanschouwen, zijn hobby tr proeven (iets wijn-azijns achtig) en natuurlijk nog een glaasje wijn en water te drinken. Onze middag kon niet meer kapot. Deze mensen hadden er duidelijk plezier in om gasten te hebben. ‘s Avonds uiteraard het voetballen bekeken. In de rust en na afloop werden we door de eigenaar nog getracteerd op andere lokale specialiteiten, waar ik absoluut niet meer de naam van weet, maar het was wel gezellig.

Terug maar het fietsen.
Zondag 27 juni ging de tocht naar Porretta. Kleine 60 km, maar dan wel echt door de bergen (Abbenijnen). Werd in combinatie met de temp (over de 30 graden)een zware dag. Echt pap in de benen. Jan reed als een spee vandaag. Porretta bleek een behoorlijk toeristisch kuuroord, waar die dag ook nog een soort jaarmarkt was (wij treffen het ook altijd). Maar ja, met de nodige gelati’s bleek het allemaal wel uit te houden.

Maandag verder met een volgende bergetappe. Op het nieuws hadden we gehoord dat er een hittegolf gaande was en dat ontging ons dan ook niet. Het begin was slecht die dag. We misten een afslag en klommen onnodig 5 km de bergen in. En dat is een eind bergopwaarts…. Na zo’n 26km klimmen en zweten kwam dan eindelijk de beloning. Een mooie lange afdaling naar Pistoia. We rijden daarmee gelijk Toscane in. Prachtige vergezichten, maar Pistoia doet druk en hektisch aan. Een Duits sprekende Italiaan wil ons echter wel Pistoia uitbegeleiden en wijst ons en passant op een prima restaurant voor de lunch. Nou dat trof, want we konden wel weer wat pasta gebruiken. Zo’n 2 km na het begin van de 9km lange klim naar San Baronto vonden we het restaurant en we hebben het ons daar heerlijk laten smaken. Dan toch maar de moed bijeen geraapt en de hitte ingegaan voor de rest van de klim. Die blijkt ongemeen zwaar en kost menig zweetdruppeltje. Aangekomen lijkt er op de berg een agriturismo te zitten maar na tevergeefs weer 2km te zijn afgedaald, klimmen we terug en besluiten we ons te feteren op een 3 sterren hotel met zwembad. Nou, dat in combinatie met een biertje was echt niet verkeerd…

Dinsdag vervolgden we onze weg naar Tavernelle. We begonnen gelijk met een gigantische afdaling, waarbij we halverwege er achter kwamen dat dit niet goed was, maar goed, zonder al teveel om te rijden is het weer goed gekomen. In de afdaling dachten een motorrijder en een auto dat ze nog sneller konden zijn dan wij. 100 meter verder na een bocht moetsen we toch even in de remmen. Motorrijder op de grond, had kennelijk tegenligger over het hoofd gezien. Zo te zien geen ernstig gewonden, dus maar verder gezoefd. In Empoli voor de snelle variant (het asfalt) gekozen naar Montesperti. Daar beginnen de Toscaanse heuvels weer aardig te stijgen. Op zich niet erg, maar die Italianen willen elke stukje asfalt over de top leggen, dus ernstig klimmen en ook natuurlijk lekker dalen. Ik lijk dit soort dagen wel een spons want het water valt niet aan te slepen. Ook in Tavernelle blijkt een soort jaarmarkt ‘s avonds te worden gehouden. We hadden heerlijk de tijd om het vanaf een bankje gade te slaan. De plaatselijke caribinieri veegt eerst de hoofdstraat leeg en dan begint het spektakel. Voor ons zijn 3 dames van middelbare leeftijd om hun plek op te tuigen. Een soort tentje (zonder zijkanten) en wat tafels. Ongeveer 2uur later staat het geheel, maar inmiddels hebben wij pijn ons buik gekregen van het lachen door hun gestuntel. We belonen ze wel met applaus als het staat. Dan blijkt er ook een probleem met de stroom/verlichting. De plaatselijke Willie Wortel weet ons hiermee ook een uurtje aangenaam te vermaken voordat alle kraampjes van licht zijn voorzien. Muchos problemos he. De toeristen drommen inmiddels door de hoofdstraat, wat voor ons het sein is om maar een hapje te gaan eten.

Vanmorgen de korte rit (45 km) aangevangen naar Siena. Maar goh, wat een gemene kuitenbijtertjes… Ook leek er vanmorgen wat bewolking, maar dat bleek een illusie. Het werd weer lekker warm. Bij Siena wordt het uiteraard druk en toeristisch. Wij slagen er echter toch in om voor een redelijk bedrag een kamer in het centrum van Siena te bemachtigen (3 hoog), met natuurlijk tv voor de match van vanavond. De fietsen moeten 2 hoog, dus dat is even sjouwen. Inmiddels hebben we op de Piaza de voorbereidingen voor de jaarlijkse wedstrijd gezien (2 juli; plein ligt al vol met zand),en zijn we al een poot uitgedraaid voor een portie Lasagna.

De laatste week naar Rome blijkt ongemeend zwaar. Mogelijk mede door de temperatuur en het feit dat ik al 4 weken in het zadel zit, protesteert het lichaam toch wat meer dan ervoor. Neemt niet weg dat we nu zo’m 1950kmhebben gefietst en nog zo’n 250km zijn verwijderd van ons einddoel. Hiervoor zullen we nog wel wat bergen moeten trotseren en wat zweetdruppeltjes moeten laten. Maar…we doen het graag want we kijken nog steeds ons ogen uit en vermaken ons uitstekend. ‘s ochtends weten we niet waar we de avond weer zullen doorbrengen.
En maandag staan de vrouwen ons op te wachten in Rome, dus wat kan er nou nog meer motiveren na 5 weken!

Ciao,

Bauke (en Jan)

This entry was posted in fietsen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.