Onze fietstocht naar Rome

Na de zomer van 2003 vertelde Jan, dat hij het stoere voornemen had gemaakt om in 2004 naar Rome te fietsen. Mijn eerste reaktie was vermoedelijk zoals iedereen zou reageren; Je bent gek, weet je wel wat voor pokke-eind dat is? En dan ook nog alleen!
Mijn 2e reaktie was; Als je dan toch wilt gaan, dan fiets ik wel met je mee. Nadat ik een paar jaar geleden enige tijd plat had gelegen met een hernia, leek mij dit wel een prima test voor mijzelf of ik inderdaad weer de oude was. Het stellen van doelen in het leven kan ook geen kwaad en tsja, dan is dit er natuurlijk wel eentje.
Natuurlijk kon ik deze belofte alleen maar waar maken met de steun van het thuisfront!

Na de aanschaf van de boeken van Paul Benjaminse begon de grote voorpret. Routes plannen, bagagelijsten maken en natuurlijk proberen wat trainings-kilometers te maken. Van dat laatste kwam uiteindelijk toch wat minder terecht dan we ons hadden voorgenomen, maar tijdens de trip heeft ons dat denk ik niet dwars gezeten. (behalve die ene keer dan dat ik stuk zat en Jan net een fototoestel in zijn handen had…)

Om het allemaal nog onvergetelijker te maken dan het al was, besloten we ieder voor zich dagboeken bij te houden. De verslagen stuurden we met enige regelmaat naar het thuisfront, zodat die konden meegenieten. Neem hierbij wel in ogenschouw dat in de euforie de zaken mogelijk wel eens met een gekleurde bril werden bekeken, maar dat verhoogde aan de andere kant wel het leesplezier. In deze blog lees je mijn kant van het verhaal. Jan verhaalt op de hem bekende wijze op zijn eigen onlangs opgerichte website.

Jan bedank ik voor alle steun, die ik tijdens alle narigheden mocht ontvangen en het plezierige gezelschap gedurende de 34 dagen!

This entry was posted in fietsen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.