La dolca Vita in Guiglia

Afgelopen dinsdag zijn we na de rustdag vertrokken uit Lecco. Temperatuur was aangenaam met zo’n 25 graden en wat bewolking. De route liep langs de Adda rivier en daarbij hadden we de keuze tussen de verharde en de onverharde route. Om de bandjes te ontzien kozen we voor de verharde route.
Achteraf gezien misschien niet zo’n gelukkige keuze, want door slechte aanwijzingen, ontbrekende borden en misschien ook wel gebrek aan scherpte bij ons na de rustdag, reden we al met al zo’n 20 km om die dag. Door het missen van de goede wegen reden we ook veel over een soort provinciale wegen met veel vrachtverkeer, kortom niet echt geweldig. Het stukje dat we langs de Adda reden was trouwens wel mooi. Veel oude sluizen en waterkrachtcentrale, nog ontworpen door L. da Vinci. Einddoel was de agriturismo in Crema. Is een soort “kamperen bij de boer”, maar dan als herberg met kamers. Om er te komen was een vriendelijke Italiaan zo voorkomend om een kilometer of 5 met ons mee te fietsen. We kregen er een prima kamer (soort balzaal) en goed eten. Lekkere slobberwijn met brood, verschillende kazen en tomaat. Als afsluiting heerlijke verse aardbeien. Wat hebben we het toch slecht…

Woensdag ging het beter met de route. Wel kon je merken dat steeds warmer werd. Onderweg tijdens de pauzes (cappucinootje)willen die Italianen natuurlijk steeds weten wat die gekke hollanders aan het doen zijn (ja, ja, oranje vlaggetje nog steeds in top). We worden er steeds handiger in om dat op zijn Italiaans uit te leggen. Leuk. De route op zichzelf is saai. We zitten in de po-vlakte, maar stel je daarbij iets voor als de provinviale weg tussen Woerden en Kockengen. Eindeloze wegen.Ter afwisseling soms wat zonnebloemvelden. Als einddoel hadden we wederom een agriturismo gekozen in Valtido. Herlaas bleek het niet onze dag. Was op woensdag gesloten en overigens was er ook nog geen overnachting mogelijk. Op naar het volgende plaatsje met hotel (zo’n 10 km verder). Daar bleek het hotel net te worden verbouwd. Hup, maar weer 15 km verder naar de volgende plaats. Daar was gelukkig wel plaats, maar wat een agnebbus hotel. Maar ja, na 110 km te hebben gefietst (!) ben je niet meer zo kieskeurig. Gisteren hadden we met dat omrijden ook al dik 100 getrapt. Ook bleken we geen eetgelegenheid in dit gat te kunnen vinden. Enige pizzeria was gesloten. Ten einde raad een kebab tentje gevonden en daar (op hoop van zegen) maar een broodje kebab genomen. De dag werd echter vreugdevol afgesloten door de uitschakeling van Dld op de EK. Nog maar even op het pleintje een biertje genomen om het te vieren. Niet voor te stellen, dat het hier zo warm en zwoel is en in Nederland de dakpannen in het rondvliegen.

De volgende dag, donderdag, gelukkig geen last van de Kebab gekregen. Was een zeer warme dag om te fietsen. Temperaturen over de 30 graden. Stuk van de route ging langs de Po over een dijk. Zoiets als bij WIjk bij Duurstede, maar dan met gaten in de weg. Hele brede rivier overigens. Niet zo ver vandaag. Na 65km stonden we om 2 uur bij een jeugdherberg in Carreggio. Ook hier hadden we een begeleidende Italiaanse nodig om er te komen. Helaas bleek de tent pas om 4 uur open te gaan, dus noodgedwongen maar bij de gelaterina de tijd gedood. Het is niet anders… Gelukkig mochten we in deze hi-di-hi ad 12 euro pp overnachten, hoewel we niet lid waren (zal wel..). Nette kamer en goed geslapen. Op aanraden van de herbergier een restaurantje opgezocht en ons daar te goed gedaan aan de plaatselijke specialiteiten, Lambrusco en Tortelli. Tsja, en Portugal had geluk tegen Engeland.

Gisteren fietsten we dan eindelijk die po-vlakte uit, maar als nadeel dat we de bergen weer in gingen. De appenijnen. Temperatuur was ook weer zeer warm. Zo’n 12 km voor Modena zou een fietsweg liggen naar Modena. Konden we niet gelijk vinden, maar wederom schoot een Italiaanse mountainbiker te hulp. Hij bood aan achter hem aan te stayeren naar de Piazza Grande in Modena. Daar een Telegraaf kunnen scoren en iets meegekregen van de oranje-gekte in Nederland. Na zo’n 55km doemde het gebergte weer op. 10km zou de klim zijn naar het einddoel Guiglia. En dat was een stevige klim, die toch aardig in de buurt kwam van de alpen. Mede door de hitte kwamen we een uurtje later uitgewrongen aan in La Lanterna (www.lanterna.it). Dit was een aanbevolen hotel in ons routeboek en niet voor niets. Bier werd gelijk aangerukt met een hapje door de gastvrije man en een kamer stond tot onze beschikking. Ook culinair bleek dit hotel een hoogstandje. Ook de het dorps-sfeertje en het leuke pleintje maakte het La Dolce Vita gevoel zich van ons meester. Ook nog even de plaatselijke barbier opgezocht om me daar voor 5 eurie een zomers kapsel aan te laten meten. We besloten dan ook om hier morgen een rustdag te nemen en daarna in 8 dagen door te fietsen naar Rome. Toevallig bleek hier vandaag ook een dorpsfeest te zijn. Muziek, eten en drank maakte deze zwoele avond erg feestelijk voor het dorp met een werkelijk spetterend vuurwerk (tussen de bergen) als afsluiting. Ik vond het wel erg overdreven zo’n feest omdat wij toevallig die berg waren opgefietst.

Vandaag dus genieten van het Italiaanse leven. Lijkt niet zo heet als de afgelopen dagen, maar de truien kunnen in de tassen blijven. Mogen hier ook de pc gebruiken en de eigenaar heeft zijn honden al aangeboden om straks een stukje mee te gaan lopen in de omgeving. Ik geloof dat we het hier wel redden. Het worden nog 8 zware dagen door de Appenijnen en de Toscaanse heuvels, maar ongetwijfeld heel mooi. Wij voelen ons nog steeds bevoorrecht en denken af en toe echt aan jullie.

Bedankt voor alle leuke reakties en Ciao uit Italia,

Bauke

This entry was posted in fietsen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.