De pijnlijke dagen naar Waldschut

Even zoeken hier, maar we hebben weer een internet gelegenheid gevonden (en zo traag allemaal…)
Tijd om jullie weer te vertellen hoe het ons afgelopen week is vergaan;

Na de rustdag in Echternach vertrokken we voor een zeer heuvelachtige rit de Franse heuvels in. Was een warme dag, zodat we in de pauzes graag de schaduw opzochten. Na zo’n 90 km kwam gelukkig de rustplaats Kedange in zicht, maar hiermee ook de eerste domper van de reis. Het plaatselijke hotel bleek vol! En dan is er ook echt niets meer in zo’n gehucht. Wel werd er vriendelijk naar het volgende dorp gebeld en daar was gelukkig nog plaats. Betekende wel in het warme weer nog 16 km door de heuvels. Hoeft geen betoog dat we blij waren toen we onder de douche stonden. Overigens wel een prima hotel.

Woensdag ging de tocht naar Morhange. Nog steeds dezelfde omstandigheden, maar vermoedelijk door de inspanningen van de dag ervoor leek alles nog zwaarder. De 65km van die dag bekwamen obns zwaar. Hoe mooi het uitzicht in de heuvels ook was, op een gegeven moment hadden we het wel gezien. Op de plaats van bestemming kwamen we ook nog een jong echtpaar tegen met hetzelfde reisdoel. Gezellig ervaringen uitgewisseld. Voor de rest was dit het meest slechte hotel tot nu toe. Lag langs een soort provinciale weg en het leek wel of de vrachtwagens je bed in kwamen rijden. Sinds die nacht ook behoorlijk jeuk en bultjes (vlooien???)

Donderdag was voorlopig D-Day. De col du denon stond op het programma en voor ons toerfietsers met een gewone fiets en 15 kg bagage was dit vergelijkbaar met de Alpe D’Huez. 11km ploeteren naar boven in de zon; Maar boven gekomen en daar genoten van de plaatselijke specialiteit, bosbessentaart (met heel veel drankjes…). De beloning was vervolgens ook een vliegende en mooie afdeling naar Rothau. En daar waren we na 106 km wel aan toe.

Vrijdag’s de laatste Franse etappe. Naar Rouffach. Door het warme weer was mijn zitvlak behoorlijk gaan opspelen. Betekende dus veel smeren met de Creme de Chemois. Wordt nu al tijd voor de rustdag. Die dag voorlopig de laatste serieuze berg. Col du Steige. Mede door de ervaring van gisteren en het feit dat het nu aan het begin van de etappe zat, bleek het een eitje. Rond de middag begon het ook te regenen. Na ruim 90 km kwamen we dan ook zeiknat in Rouffach aan. Via de plaatselijke VVV terechtgekomen bij een privat zimmer. Toen we erna toeliepen, dachten we echt dat we in een krottenwijk terecht waren gekomen, maar de Madame bleek ui

terst vriendelijk, gastvrij en alles schoon en goed voor elkaar te hebben. Een uiterst aangenaam verblijf daar gehad voor een zeer schappelijke prijs.

Zaterdag dan eindelijk de dag dat we Frankrijk uit zouden fietsen. Rond 2 uur stonden we bij de grens bij Basel en zelfs daar hoefden we geen paspoort te tonen. De grensbeambte vond een praatje en een foto maken veel leuker. In Basel bij de VVV naar een kamer geinformeerd. Bleek ‘bad timing’. Zondags zou een soort EO jongerendag beginnen, waardoor er niets meer voor een redelijke prijs te krijgen was. Uiteindelijk via de VVV 12 km verderop in een Etap hotel terechtgekomen in Pratteln. Overigens niets mis mee. In Pratteln heerlijk gegeten bij een Italiaan en ‘s avonds Portugal ten onder zien gaan bij de EK. Aangezien er maar voor 1 nacht plaats was, moesten we onze rustdag maar opschuiven.

Volgende ochtend dus op de fiets naar Waldschut (Dld) gestapt. Bleek dat Pratteln die dag finishplaats voor ronde van Zwitserland was, dus dat was een behoorlijke drukte (en vandaag dat daar ook het hotel vol zat). Door de regen in Waldschut terecht gekomen. Aangezien VVV gesloten was, kwamen we via de politie bij een camping aan de Rijn net buiten Waldschut terecht. Hadden daar ook kamers (soort herberg). Bleek prima geregeld voor een prima prijs. Ook eten was uitstekend en veel te veel. Hadden ook gelijk de gelegenheid voor wassen en drogen. Was hard nodig. Alles was toch nat of muffig geworden. Maar ja, onze collega-fietsers zeiden ook al van de week; Zelf ruik je het niet meer….

Vandaag dus lekker rusten (nou ja het was wel 5 km fietsen naar deze internet-toko) en ons opmaken voor de tocht door Zwitserland. Langs de Bodensee naar de klapper van de week op Zaterdag, De Sprugelpas naar Italie. Als alles goed gaat zitten we dan zaterdagavond aan het Comomeer.

Al met al staat er nu zo’n 1000 km op de teller, hebben we onze pleziertjes en pijntjes en genieten bovenal van het voorrecht dat we deze tocht mogen maken.

Mocht ik weer iemand vergeten zijn, dan stuur deze mail even door en voor de rest bedankt voor alle steunbetuigingen tot nu toe.

Tot gauw allemaal,

Groetjes,
Bauke (&Jan)

 

This entry was posted in fietsen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.