De laatste loodjes naar Rome

34 dagen onderweg, 30 verschillende bedden, 4 dagen rust, 2250 km fietsen in wind, regen, hitte, oneindig veel “narigheden” (het klimwerk) en onbetaalbaar genieten.
Ik schrijf dit inmiddels veilig en wel vanaf thuis na een enerverend maandje. Wat gebeurde er nog na 30 juni? Ik moet nu heel diep nadenken, want helaas staat 1 fietstas (hopenlijk) vol smart te wachten op de terugvlucht naar Rome. Helaas zit daar mijn dagboek in, dus ik kan mij slechts vasthouden aan de opbeurende woorden van de Schiphol-dames, dat de bagage meestal wel terecht komt…

Na de dag in Siena, vetrokken we donderdag 1 juli naar het chique kuuroord Chianciano Terme. Bij het vertrek hadden we enig oponthoud van de “processies” van de diverse districten die met paard door de smalle straten van Siena trokken ter voorbereiding op de Palio. Na wat kilometers fietsen we Le Crete in. Het groene Toscaanse landschap verandert plotsklaps in rotsige heuvels en dor uitziende akkers. De heuvels zijn mooi van lelijkheid. Bij verdwaalde huizen markeren cypressen de oprijlaan. Na ongeveer 40 kilometer houdt dit landschap net zo plots op als het begon. Niet zo heel erg want in de hitte is er ook weinig beschutting te vinden en een barretje voor wat drinken kan je er wel helemaal vergeten. In Chianciano Terme zijn zo´n 250 hotels te vinden en wij gaan uiteraard weer op zoek naar de goedkoopste optie. Ergens op een heuvel vinden we een hotel waar we voor niet al te veel geld half pension kunnen boeken. Handig als je toch geen puf meer hebt om erop uit te trekken. Om 8 uur wordt het sein gegeven voor de maaltijd en blijkt het eetzaaltje door nog ongeveer 8 andere gasten te worden bevolkt, met een gemiddelde leeftijd van 70. Dan voltrekt zich in ongeveer drie kwartier in ongemeend tempo het avondeten. De gastheer (een zeer rondborstige Italiaan) is kennelijk zo blij dat hij nu eindelijk gasten heeft die zijn kookkunsten kunnen waarderen, dat wij werkelijk worden overladen met borden voedsel. De rauwkost wegkauwende bejaarden kijken ons vol bewondering aan onder het slaken van kreten als “basta mangara”. Weigeren van nieuwe gerechten (en eigengemaakt stooksel) heeft geen enkele zin, want het wordt door de gastheer gewoon op je bord gegooid. Jan besluit tenslotte ook het mandje fruit nog leeg te eten en kan dan nog slechts uitbrengen dat hij wel vol zit.

Vrijdags fietsten we naar Orvieto. Na weer een redelijk heuvelachtig en warme dag besluiten we toch aan het eind van de dag de klim naar Orvieto (gelegen boven op een krijtsteenrots) te besluiten. Het stadje ziet er uitdagend mooi uit. Na een steile klim blijkt de inspanning niet voor niets. Werkelijk schilderachtig plaatsje. Helaas staat de plaatselijke dom in de steigers. Er blijkt zelfs nog een betaalbare overnachting te regelen in dit dorp, zodat we ´s avonds in alle rust hier rond kunnen wandelen. Jan is gek op meloen (met ham), maar besluit bij het avondeten toch maar wat anders te nemen, omdat we dat immers tussen de middag ook al hadden gegeten. Op de menukaart prijkt iets met “…. di frutti” en ja, iets met fruit is ook niet te versmaden. Ik ga op safe en kies voor de ham met meloen. Je kan je voorstellen, dat ik onder de tafel gleed van het lachen toen Jan als voorgerecht 2 stukken oude kaas met een bakje jam (vruchtenjam!) kreeg opgediend. Maar ja, 4 weken fietsen schept een band, dus uit puur medelijden heb ik maar een stukje meloen afgestaan.

Zaterdag zou de echte laatste zware dag worden. Het werd uiteindelijk zo´n 80km. We zouden in de route 20km kunnen uitsparen door een onverharde weg langs een kraterwand te nemen. Nou, dat laten we ons geen 2x zeggen. Werkelijk een prachtige route, maar wel 1 waar de keien rechtop in de weg stonden. Mijn achterband gleed 1x weg op een steil traject, maar gelukkig vingen mijn fietstassen de val op. Werkelijk een wonder dat er die dag niet plat is gereden. Wel een prachtige weg met een afdaling naar een meer. Het in het routeboek aanbevolen hotel bleek inmiddels een leegstaande krot te zijn, dus uiteindelijk werd Sutri de eindbestemming. Ook een schilderachtig dorpje. De plaatselijke hotelier was een triest figuur die de laatste vreugde in zijn leven kennelijk al enige tijd geleden van zich had afgeschud. Kamer was niets mis mee, het ontbijt des te meer…Nou ja ontbijt, kopje kouwe thee en of we daa nog maar 2,60 euro voor neer wilden tellen. Tsja.

Zondag hadden we de 20 km winst van de etappe van zaterdag. Kwam mooi uit, want het was lekker weer om te zwemmen en het einddoel lag bij Trevignano aan het meer van Bracciano. Onderweg hier naar toe bleek er zowaar een mooi fietspad langs het meer te liggen. Dat zie je toch niet vaak in Italie. Na een kilometer of 2 ging het pad omhoog en maakte een bocht naar links. Klaar om te schakelen voor de “afdaling” en… Einde fietspad! Dat werd dus naar beneden klauteren met fiets. Budget was kennelijk op. De middag heerlijk doorgebracht bij het meer en ´s avonds de Grieken europees kampioen zien worden. Overigens viel vandaag wel op dat hoe zuidelijker je Italie inrijdt, hoe mooier de vrouwen worden (of is er een relatie met de tijd dat we van huis weg zijn??)
Jan vergat voor de vernadering nog zijn horloge op een tafeltje bij het hotel, maar dit keer was het geluk aan zijn zijde…

Maandag de finaledag. Slecht begin ´s ochtends want we missen een afslag en rijden 7km te ver. Omdraaien dus maar weer en hopenlijk kan de paus wat langer op ons wachten. In de loop van de rit rijden we zo zoetjes aan de eerste (rand)bebouwing van Rome in. Het laatste (heftige) klimmetje wordt genomen en de hectiek neemt toe. Uiteraard wel even een foto nemen bij het binnenrijden van “Roma”. Nou is Rome helaas op 7 heuvels gebouwd en dat betekent dus een aantal laatste loodjes. Het verkeer om ons heen heeft niet veel begrip en respect voor fietsers. Scooters en auto´s racen als dollen om ons heen en zijn ook niet te beroerd om dit luidtoeterend te doen. Rome bestaat voornamelijk uit 1-richting verkeer wegen, maar helaas hield onze route daar niet echt rekening mee. Of verdwalen of toch maar tot het heldendom toetreden en dapper tegen het verkeer inrijden… Om 12 uur staan we op het St. Pieterplein. We blijken niet de enige te zijn die op de koffie zijn uitgenodigd. Nou ja, we geven er de voorkeur aan om naar de afgesproken plaats in Rome te fietsen voor ons eigen welkomst comitee. Anderhalf uur later zien we 3 enthousiaste meiden in de hitte zwaaien met ballonnen, kaarten & slingers. De finish is daar.

Het waren 5 onvergetelijke weken en het was ook hartstikke leuks om alle mails, kaarten, sms-jes en andere aanmoedigingen te lezen tijdens de reis en natuurlijk ook na afloop in het fraai geconstrueerde boekwerk, dat voor ons klaarlag aan de finish. Na een paar dagen sight-seeing Rome ging vandaag de reis dan toch huiswaarts met de fiets in de buik van het vliegtuig. Morgen op naar Zeeland om nog 2 weken op adem te komen in ons Nederlandse klimaat en te relaxen met het gezin.

Iedereen die vakantie in het vooruitzicht heeft; Prettige vakantie!

Groetjes,
Bauke (en Jan)

This entry was posted in fietsen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.