De alpen over naar Lecco

Vanuit een zonnig Lecco (It) zal ik jullie proberen weer een indruk te geven van wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen dagen.
Ik ben helaas wat adressen kwijtgeraakt, dus Agnes zal de mail wel doorsturen naar iedereen die ik ben vergeten.

De vorige mail stuurde ik afgelopen woensdag nadat we doorweekt in Rorschach aan de Bodensee waren aangekomen.
De volgende dag, donderdag, bleken de weergoden ons goed gezind. 25 graden een een briesje in de rug. En al onze kleren door de aardige vrouw
gewassen en gestreken! We moeten er wel heel zielig uitgezien hebben.
Wel had het nog wat voeten in de aarde voordat we weg waren, want zoals ik misschien al had verteld was Jan zijn zonnebril kwijt. Na intensief
speurwerk (ja, zelfs in zijn vakantie gaat ie door), was de conlusie dat de bril in het Etap hotel in Pratteln zou moeten liggen. Bij het postkantoor eindelijk het telefoonnummer kunnen bemachtigen en bellen. Bril was terecht, maar de chef moest wel toestemming geven om het ding op te sturen. Wordt vervolgd…

Onderweg naar Bad Ragaz doemden plots de alpen voor ons op. Prachtig gezicht. De eeuwige sneeuw in het vooruitzicht. Bij Oberriet ging de route 40km strak langs de rijn, dan weer door Zwitserland, dan weer door Liechtenstein en ook nog een heel klein stukje door Oosterijk. De paspoorten konden in de tas blijven. Met wind in de rug bereikten we in vliegende vaart Bad Ragaz. Makkie vandaag. Aangekomen bleek Jan er werkelijk alles aan te doen om licht de alpen over te kunnen. Zijn korte broek bleek gebugeld en wel nog in Rorschach te liggen ;-))

Vrijdag tijd voor de eerste echte alpenetappe. Het weer was goed. Wat bewolking, maar een aangename temperatuur. Inmiddels had Jan gehoord dat zijn bril was opgestuurd, dus de motivatie wat tot een maximum gestegen!
Na een vlak gedeelte namen we de weg over de Polenweg bij Domat Ems. Een steile klim over onverhard terrein (niet te fietsen) bracht ons hoog boven de Rijn. Het fietspad (deels door uitgehouwen rotspartijen en onverhard) was prachtig. Het bood een werkelijk schitterend uitzicht op de kolkende rijn beneden ons. Als klop op de vuurpijl liep er ook nog een vos voor ons langs.
Bij Thusis moesten we dan echt onze borst gaan natmaken voor het eerste deel van de Splugenpas naar Sufers. Een 19km steile klim.Onderweg kwamen we nog 2 collega fietsers tegen (wat ouder) met hetzelfde einddoel. Later zouden we ze nog enige keren tegenkomen. De klim was stevig en vooral het laatste stuk naar Sufers heftig.Toch bleken we goede benen te hebben en kwamen we een paar kilo vocht (helaas) lichter maar voldaan aan in Sufers. Daar in het enige hotel van de plaats onderdak gevonden om uit te rusten en te herstellen voor de eindklim.

Zaterdag j.l. was het D-day. In 7km zo’n 700 meter stijgen naar de top op 2115 meter. Ook nu was het weer prima, maar wel wat wind (tegen helaas).
Om 09:00 uur met de klim begonnen. Het was een prachtige weg, maar met al dat zweet in je ogen heb je daar niet altijd oog voor. Halverwege nam de temperatuur door de hoogte ook behoorlijk af en moesten we ons dikker kleden. Inmiddels reden we ook al langs de eeuwige sneeuw.
In een straf tempo met 3 stops voor eten en drinken bereikten we om 11:00 uur de top, wat ook gelijk de grens met Italie is. Echt kicken. Bovenop met de harde wind wel vreselijk koud. Na het maken van een foto met de afdaling begonnen. 26 km (!) steil afdalen met ontelbare haarspeldbochten. We hadden bij de afdaling gekozen voor de ‘oude weg’ en dat bleek geen verkeerde keuze. Werkelijk geweldig om daar naar beneden te suizen met die oude keertunnels en al die haarspeldbochten. Kost je wel een paar remblokjes. Beneden in Chiavenna koers gezet naar het Comomeer, waar we in Colico wilden overnnachten. Dat viel tegen en we moesten toch nog wat verder fietsen.Na 82 km kwamen we bij een ‘agriculture’ (soort herberg). Ook vol maar de vriendelijke mensen hadden kennissen vlak bij die een cafe pizzeria hadden en ook nog wel een kamer vrij. Gelukkig want het begon al flink te rommelen en onweren. ‘s Avonds daar een leuke wedstrijd gezien met een wat minder resultaat.

Aangezien deze plek zich niet zo leende voor de rustdag, besloten we zondag zo’n 40km door te fietsen naar Lecco (Lago di Lecco). Hiervoor moesten we ook met het veer het Comomeer over. Het bleek die ochtend echter te hozen!! Ivm met een beestje in mijn oog moest ik ook nog mijn lenzen verwisselen met de bril, dus dat werd er ook niet beter op met die regen. Het was een mooie route langs het meer, maar werkelijk doorweekt kwamen we rond de middag aan in Lecco. Snel een goed hotel voor 2 dagen gevonden en lekker gedoucht. ‘s Middags trok de lucht blauw open en bleek het een geweldige dag te worden.

Nu, maandag, genieten we na zo’n 1400km gefietst te hebben van deze prettige omgeving en het mooie weer en maken we ons op voor de laatste 600-700 km. We voelen ons prima en hebben er nog steeds veel lol in. Echt een voorrecht om dit te kunnen doen. Volgende doel is Florence (volgend weekend). De Gelati’s en de pasta’s laten we ons ondertussen goed smaken en we denken veel aan jullie.

Arrivederci,

Bauke (en Jan)

This entry was posted in fietsen. Bookmark the permalink.

Comments are closed.