Onze fietstocht naar Rome

Na de zomer van 2003 vertelde Jan, dat hij het stoere voornemen had gemaakt om in 2004 naar Rome te fietsen. Mijn eerste reaktie was vermoedelijk zoals iedereen zou reageren; Je bent gek, weet je wel wat voor pokke-eind dat is? En dan ook nog alleen!
Mijn 2e reaktie was; Als je dan toch wilt gaan, dan fiets ik wel met je mee. Nadat ik een paar jaar geleden enige tijd plat had gelegen met een hernia, leek mij dit wel een prima test voor mijzelf of ik inderdaad weer de oude was. Het stellen van doelen in het leven kan ook geen kwaad en tsja, dan is dit er natuurlijk wel eentje.
Natuurlijk kon ik deze belofte alleen maar waar maken met de steun van het thuisfront!

Na de aanschaf van de boeken van Paul Benjaminse begon de grote voorpret. Routes plannen, bagagelijsten maken en natuurlijk proberen wat trainings-kilometers te maken. Van dat laatste kwam uiteindelijk toch wat minder terecht dan we ons hadden voorgenomen, maar tijdens de trip heeft ons dat denk ik niet dwars gezeten. (behalve die ene keer dan dat ik stuk zat en Jan net een fototoestel in zijn handen had…)

Om het allemaal nog onvergetelijker te maken dan het al was, besloten we ieder voor zich dagboeken bij te houden. De verslagen stuurden we met enige regelmaat naar het thuisfront, zodat die konden meegenieten. Neem hierbij wel in ogenschouw dat in de euforie de zaken mogelijk wel eens met een gekleurde bril werden bekeken, maar dat verhoogde aan de andere kant wel het leesplezier. In deze blog lees je mijn kant van het verhaal. Jan verhaalt op de hem bekende wijze op zijn eigen onlangs opgerichte website.

Jan bedank ik voor alle steun, die ik tijdens alle narigheden mocht ontvangen en het plezierige gezelschap gedurende de 34 dagen!

Posted in fietsen | Comments Off on Onze fietstocht naar Rome

De laatste loodjes naar Rome

34 dagen onderweg, 30 verschillende bedden, 4 dagen rust, 2250 km fietsen in wind, regen, hitte, oneindig veel “narigheden” (het klimwerk) en onbetaalbaar genieten.
Ik schrijf dit inmiddels veilig en wel vanaf thuis na een enerverend maandje. Wat gebeurde er nog na 30 juni? Ik moet nu heel diep nadenken, want helaas staat 1 fietstas (hopenlijk) vol smart te wachten op de terugvlucht naar Rome. Helaas zit daar mijn dagboek in, dus ik kan mij slechts vasthouden aan de opbeurende woorden van de Schiphol-dames, dat de bagage meestal wel terecht komt…

Na de dag in Siena, vetrokken we donderdag 1 juli naar het chique kuuroord Chianciano Terme. Bij het vertrek hadden we enig oponthoud van de “processies” van de diverse districten die met paard door de smalle straten van Siena trokken ter voorbereiding op de Palio. Na wat kilometers fietsen we Le Crete in. Het groene Toscaanse landschap verandert plotsklaps in rotsige heuvels en dor uitziende akkers. De heuvels zijn mooi van lelijkheid. Bij verdwaalde huizen markeren cypressen de oprijlaan. Na ongeveer 40 kilometer houdt dit landschap net zo plots op als het begon. Niet zo heel erg want in de hitte is er ook weinig beschutting te vinden en een barretje voor wat drinken kan je er wel helemaal vergeten. In Chianciano Terme zijn zo´n 250 hotels te vinden en wij gaan uiteraard weer op zoek naar de goedkoopste optie. Ergens op een heuvel vinden we een hotel waar we voor niet al te veel geld half pension kunnen boeken. Handig als je toch geen puf meer hebt om erop uit te trekken. Om 8 uur wordt het sein gegeven voor de maaltijd en blijkt het eetzaaltje door nog ongeveer 8 andere gasten te worden bevolkt, met een gemiddelde leeftijd van 70. Dan voltrekt zich in ongeveer drie kwartier in ongemeend tempo het avondeten. De gastheer (een zeer rondborstige Italiaan) is kennelijk zo blij dat hij nu eindelijk gasten heeft die zijn kookkunsten kunnen waarderen, dat wij werkelijk worden overladen met borden voedsel. De rauwkost wegkauwende bejaarden kijken ons vol bewondering aan onder het slaken van kreten als “basta mangara”. Weigeren van nieuwe gerechten (en eigengemaakt stooksel) heeft geen enkele zin, want het wordt door de gastheer gewoon op je bord gegooid. Jan besluit tenslotte ook het mandje fruit nog leeg te eten en kan dan nog slechts uitbrengen dat hij wel vol zit.

Vrijdags fietsten we naar Orvieto. Na weer een redelijk heuvelachtig en warme dag besluiten we toch aan het eind van de dag de klim naar Orvieto (gelegen boven op een krijtsteenrots) te besluiten. Het stadje ziet er uitdagend mooi uit. Na een steile klim blijkt de inspanning niet voor niets. Werkelijk schilderachtig plaatsje. Helaas staat de plaatselijke dom in de steigers. Er blijkt zelfs nog een betaalbare overnachting te regelen in dit dorp, zodat we ´s avonds in alle rust hier rond kunnen wandelen. Jan is gek op meloen (met ham), maar besluit bij het avondeten toch maar wat anders te nemen, omdat we dat immers tussen de middag ook al hadden gegeten. Op de menukaart prijkt iets met “…. di frutti” en ja, iets met fruit is ook niet te versmaden. Ik ga op safe en kies voor de ham met meloen. Je kan je voorstellen, dat ik onder de tafel gleed van het lachen toen Jan als voorgerecht 2 stukken oude kaas met een bakje jam (vruchtenjam!) kreeg opgediend. Maar ja, 4 weken fietsen schept een band, dus uit puur medelijden heb ik maar een stukje meloen afgestaan.

Zaterdag zou de echte laatste zware dag worden. Het werd uiteindelijk zo´n 80km. We zouden in de route 20km kunnen uitsparen door een onverharde weg langs een kraterwand te nemen. Nou, dat laten we ons geen 2x zeggen. Werkelijk een prachtige route, maar wel 1 waar de keien rechtop in de weg stonden. Mijn achterband gleed 1x weg op een steil traject, maar gelukkig vingen mijn fietstassen de val op. Werkelijk een wonder dat er die dag niet plat is gereden. Wel een prachtige weg met een afdaling naar een meer. Het in het routeboek aanbevolen hotel bleek inmiddels een leegstaande krot te zijn, dus uiteindelijk werd Sutri de eindbestemming. Ook een schilderachtig dorpje. De plaatselijke hotelier was een triest figuur die de laatste vreugde in zijn leven kennelijk al enige tijd geleden van zich had afgeschud. Kamer was niets mis mee, het ontbijt des te meer…Nou ja ontbijt, kopje kouwe thee en of we daa nog maar 2,60 euro voor neer wilden tellen. Tsja.

Zondag hadden we de 20 km winst van de etappe van zaterdag. Kwam mooi uit, want het was lekker weer om te zwemmen en het einddoel lag bij Trevignano aan het meer van Bracciano. Onderweg hier naar toe bleek er zowaar een mooi fietspad langs het meer te liggen. Dat zie je toch niet vaak in Italie. Na een kilometer of 2 ging het pad omhoog en maakte een bocht naar links. Klaar om te schakelen voor de “afdaling” en… Einde fietspad! Dat werd dus naar beneden klauteren met fiets. Budget was kennelijk op. De middag heerlijk doorgebracht bij het meer en ´s avonds de Grieken europees kampioen zien worden. Overigens viel vandaag wel op dat hoe zuidelijker je Italie inrijdt, hoe mooier de vrouwen worden (of is er een relatie met de tijd dat we van huis weg zijn??)
Jan vergat voor de vernadering nog zijn horloge op een tafeltje bij het hotel, maar dit keer was het geluk aan zijn zijde…

Maandag de finaledag. Slecht begin ´s ochtends want we missen een afslag en rijden 7km te ver. Omdraaien dus maar weer en hopenlijk kan de paus wat langer op ons wachten. In de loop van de rit rijden we zo zoetjes aan de eerste (rand)bebouwing van Rome in. Het laatste (heftige) klimmetje wordt genomen en de hectiek neemt toe. Uiteraard wel even een foto nemen bij het binnenrijden van “Roma”. Nou is Rome helaas op 7 heuvels gebouwd en dat betekent dus een aantal laatste loodjes. Het verkeer om ons heen heeft niet veel begrip en respect voor fietsers. Scooters en auto´s racen als dollen om ons heen en zijn ook niet te beroerd om dit luidtoeterend te doen. Rome bestaat voornamelijk uit 1-richting verkeer wegen, maar helaas hield onze route daar niet echt rekening mee. Of verdwalen of toch maar tot het heldendom toetreden en dapper tegen het verkeer inrijden… Om 12 uur staan we op het St. Pieterplein. We blijken niet de enige te zijn die op de koffie zijn uitgenodigd. Nou ja, we geven er de voorkeur aan om naar de afgesproken plaats in Rome te fietsen voor ons eigen welkomst comitee. Anderhalf uur later zien we 3 enthousiaste meiden in de hitte zwaaien met ballonnen, kaarten & slingers. De finish is daar.

Het waren 5 onvergetelijke weken en het was ook hartstikke leuks om alle mails, kaarten, sms-jes en andere aanmoedigingen te lezen tijdens de reis en natuurlijk ook na afloop in het fraai geconstrueerde boekwerk, dat voor ons klaarlag aan de finish. Na een paar dagen sight-seeing Rome ging vandaag de reis dan toch huiswaarts met de fiets in de buik van het vliegtuig. Morgen op naar Zeeland om nog 2 weken op adem te komen in ons Nederlandse klimaat en te relaxen met het gezin.

Iedereen die vakantie in het vooruitzicht heeft; Prettige vakantie!

Groetjes,
Bauke (en Jan)

Posted in fietsen | Comments Off on De laatste loodjes naar Rome

Toscane door naar Siena

In het oh zo rustieke, authentieke en hete Siena in Toscane heb ik de gelegenheid om jullie voor de 1 na laatste keer op de hoogte te stellen van onze vorderingen en belevenissen. Waar waren we gebleven…

Zaterdag 26 juni j.l. hadden we een rustdag ingepland in Guigla. Dat bleek een goede greep. De plaats lag mooi op een berg en de mensen van het hotel waren zeer vriendelijk. Ook het eten was er van uitstekende kwaliteit. En dat allemaal nog voor een vriendelijke prijs ook. De eigenaar en zijn vrouw nodigden ons ‘s middags uit om de “hond uit te laten”. Ach dachten wij, een stukje lopen kan geen kwaad. We bleken echter eerst met de auto naar een nogal ruig gebied in de bergen te moeten rijden, waarna de tocht te voet verder ging, op zoek naar…. Al gauw werd mijn vermoeden bewaarheid. We waren op zoek naar truffels. Hond Bella bleek een uitstekende speurder en had ook echt lol in. Na behoorlijk gelopen te hebben door de heuvels, kwamen we na een kleine 2 uurtjes toch met een klein kilootje (zwarte) truffels terug. Je wordt ook gaanderweg steeds enthousiaster. Op de achtergrond op een gegeven moment ook het geluid van een bronstig hert. Daarna moesten we nog even mee naar het huis van de eigenaar om daar de andere honden te aanschouwen, zijn hobby tr proeven (iets wijn-azijns achtig) en natuurlijk nog een glaasje wijn en water te drinken. Onze middag kon niet meer kapot. Deze mensen hadden er duidelijk plezier in om gasten te hebben. ‘s Avonds uiteraard het voetballen bekeken. In de rust en na afloop werden we door de eigenaar nog getracteerd op andere lokale specialiteiten, waar ik absoluut niet meer de naam van weet, maar het was wel gezellig.

Terug maar het fietsen.
Zondag 27 juni ging de tocht naar Porretta. Kleine 60 km, maar dan wel echt door de bergen (Abbenijnen). Werd in combinatie met de temp (over de 30 graden)een zware dag. Echt pap in de benen. Jan reed als een spee vandaag. Porretta bleek een behoorlijk toeristisch kuuroord, waar die dag ook nog een soort jaarmarkt was (wij treffen het ook altijd). Maar ja, met de nodige gelati’s bleek het allemaal wel uit te houden.

Maandag verder met een volgende bergetappe. Op het nieuws hadden we gehoord dat er een hittegolf gaande was en dat ontging ons dan ook niet. Het begin was slecht die dag. We misten een afslag en klommen onnodig 5 km de bergen in. En dat is een eind bergopwaarts…. Na zo’n 26km klimmen en zweten kwam dan eindelijk de beloning. Een mooie lange afdaling naar Pistoia. We rijden daarmee gelijk Toscane in. Prachtige vergezichten, maar Pistoia doet druk en hektisch aan. Een Duits sprekende Italiaan wil ons echter wel Pistoia uitbegeleiden en wijst ons en passant op een prima restaurant voor de lunch. Nou dat trof, want we konden wel weer wat pasta gebruiken. Zo’n 2 km na het begin van de 9km lange klim naar San Baronto vonden we het restaurant en we hebben het ons daar heerlijk laten smaken. Dan toch maar de moed bijeen geraapt en de hitte ingegaan voor de rest van de klim. Die blijkt ongemeen zwaar en kost menig zweetdruppeltje. Aangekomen lijkt er op de berg een agriturismo te zitten maar na tevergeefs weer 2km te zijn afgedaald, klimmen we terug en besluiten we ons te feteren op een 3 sterren hotel met zwembad. Nou, dat in combinatie met een biertje was echt niet verkeerd…

Dinsdag vervolgden we onze weg naar Tavernelle. We begonnen gelijk met een gigantische afdaling, waarbij we halverwege er achter kwamen dat dit niet goed was, maar goed, zonder al teveel om te rijden is het weer goed gekomen. In de afdaling dachten een motorrijder en een auto dat ze nog sneller konden zijn dan wij. 100 meter verder na een bocht moetsen we toch even in de remmen. Motorrijder op de grond, had kennelijk tegenligger over het hoofd gezien. Zo te zien geen ernstig gewonden, dus maar verder gezoefd. In Empoli voor de snelle variant (het asfalt) gekozen naar Montesperti. Daar beginnen de Toscaanse heuvels weer aardig te stijgen. Op zich niet erg, maar die Italianen willen elke stukje asfalt over de top leggen, dus ernstig klimmen en ook natuurlijk lekker dalen. Ik lijk dit soort dagen wel een spons want het water valt niet aan te slepen. Ook in Tavernelle blijkt een soort jaarmarkt ‘s avonds te worden gehouden. We hadden heerlijk de tijd om het vanaf een bankje gade te slaan. De plaatselijke caribinieri veegt eerst de hoofdstraat leeg en dan begint het spektakel. Voor ons zijn 3 dames van middelbare leeftijd om hun plek op te tuigen. Een soort tentje (zonder zijkanten) en wat tafels. Ongeveer 2uur later staat het geheel, maar inmiddels hebben wij pijn ons buik gekregen van het lachen door hun gestuntel. We belonen ze wel met applaus als het staat. Dan blijkt er ook een probleem met de stroom/verlichting. De plaatselijke Willie Wortel weet ons hiermee ook een uurtje aangenaam te vermaken voordat alle kraampjes van licht zijn voorzien. Muchos problemos he. De toeristen drommen inmiddels door de hoofdstraat, wat voor ons het sein is om maar een hapje te gaan eten.

Vanmorgen de korte rit (45 km) aangevangen naar Siena. Maar goh, wat een gemene kuitenbijtertjes… Ook leek er vanmorgen wat bewolking, maar dat bleek een illusie. Het werd weer lekker warm. Bij Siena wordt het uiteraard druk en toeristisch. Wij slagen er echter toch in om voor een redelijk bedrag een kamer in het centrum van Siena te bemachtigen (3 hoog), met natuurlijk tv voor de match van vanavond. De fietsen moeten 2 hoog, dus dat is even sjouwen. Inmiddels hebben we op de Piaza de voorbereidingen voor de jaarlijkse wedstrijd gezien (2 juli; plein ligt al vol met zand),en zijn we al een poot uitgedraaid voor een portie Lasagna.

De laatste week naar Rome blijkt ongemeend zwaar. Mogelijk mede door de temperatuur en het feit dat ik al 4 weken in het zadel zit, protesteert het lichaam toch wat meer dan ervoor. Neemt niet weg dat we nu zo’m 1950kmhebben gefietst en nog zo’n 250km zijn verwijderd van ons einddoel. Hiervoor zullen we nog wel wat bergen moeten trotseren en wat zweetdruppeltjes moeten laten. Maar…we doen het graag want we kijken nog steeds ons ogen uit en vermaken ons uitstekend. ‘s ochtends weten we niet waar we de avond weer zullen doorbrengen.
En maandag staan de vrouwen ons op te wachten in Rome, dus wat kan er nou nog meer motiveren na 5 weken!

Ciao,

Bauke (en Jan)

Posted in fietsen | Comments Off on Toscane door naar Siena

La dolca Vita in Guiglia

Afgelopen dinsdag zijn we na de rustdag vertrokken uit Lecco. Temperatuur was aangenaam met zo’n 25 graden en wat bewolking. De route liep langs de Adda rivier en daarbij hadden we de keuze tussen de verharde en de onverharde route. Om de bandjes te ontzien kozen we voor de verharde route.
Achteraf gezien misschien niet zo’n gelukkige keuze, want door slechte aanwijzingen, ontbrekende borden en misschien ook wel gebrek aan scherpte bij ons na de rustdag, reden we al met al zo’n 20 km om die dag. Door het missen van de goede wegen reden we ook veel over een soort provinciale wegen met veel vrachtverkeer, kortom niet echt geweldig. Het stukje dat we langs de Adda reden was trouwens wel mooi. Veel oude sluizen en waterkrachtcentrale, nog ontworpen door L. da Vinci. Einddoel was de agriturismo in Crema. Is een soort “kamperen bij de boer”, maar dan als herberg met kamers. Om er te komen was een vriendelijke Italiaan zo voorkomend om een kilometer of 5 met ons mee te fietsen. We kregen er een prima kamer (soort balzaal) en goed eten. Lekkere slobberwijn met brood, verschillende kazen en tomaat. Als afsluiting heerlijke verse aardbeien. Wat hebben we het toch slecht…

Woensdag ging het beter met de route. Wel kon je merken dat steeds warmer werd. Onderweg tijdens de pauzes (cappucinootje)willen die Italianen natuurlijk steeds weten wat die gekke hollanders aan het doen zijn (ja, ja, oranje vlaggetje nog steeds in top). We worden er steeds handiger in om dat op zijn Italiaans uit te leggen. Leuk. De route op zichzelf is saai. We zitten in de po-vlakte, maar stel je daarbij iets voor als de provinviale weg tussen Woerden en Kockengen. Eindeloze wegen.Ter afwisseling soms wat zonnebloemvelden. Als einddoel hadden we wederom een agriturismo gekozen in Valtido. Herlaas bleek het niet onze dag. Was op woensdag gesloten en overigens was er ook nog geen overnachting mogelijk. Op naar het volgende plaatsje met hotel (zo’n 10 km verder). Daar bleek het hotel net te worden verbouwd. Hup, maar weer 15 km verder naar de volgende plaats. Daar was gelukkig wel plaats, maar wat een agnebbus hotel. Maar ja, na 110 km te hebben gefietst (!) ben je niet meer zo kieskeurig. Gisteren hadden we met dat omrijden ook al dik 100 getrapt. Ook bleken we geen eetgelegenheid in dit gat te kunnen vinden. Enige pizzeria was gesloten. Ten einde raad een kebab tentje gevonden en daar (op hoop van zegen) maar een broodje kebab genomen. De dag werd echter vreugdevol afgesloten door de uitschakeling van Dld op de EK. Nog maar even op het pleintje een biertje genomen om het te vieren. Niet voor te stellen, dat het hier zo warm en zwoel is en in Nederland de dakpannen in het rondvliegen.

De volgende dag, donderdag, gelukkig geen last van de Kebab gekregen. Was een zeer warme dag om te fietsen. Temperaturen over de 30 graden. Stuk van de route ging langs de Po over een dijk. Zoiets als bij WIjk bij Duurstede, maar dan met gaten in de weg. Hele brede rivier overigens. Niet zo ver vandaag. Na 65km stonden we om 2 uur bij een jeugdherberg in Carreggio. Ook hier hadden we een begeleidende Italiaanse nodig om er te komen. Helaas bleek de tent pas om 4 uur open te gaan, dus noodgedwongen maar bij de gelaterina de tijd gedood. Het is niet anders… Gelukkig mochten we in deze hi-di-hi ad 12 euro pp overnachten, hoewel we niet lid waren (zal wel..). Nette kamer en goed geslapen. Op aanraden van de herbergier een restaurantje opgezocht en ons daar te goed gedaan aan de plaatselijke specialiteiten, Lambrusco en Tortelli. Tsja, en Portugal had geluk tegen Engeland.

Gisteren fietsten we dan eindelijk die po-vlakte uit, maar als nadeel dat we de bergen weer in gingen. De appenijnen. Temperatuur was ook weer zeer warm. Zo’n 12 km voor Modena zou een fietsweg liggen naar Modena. Konden we niet gelijk vinden, maar wederom schoot een Italiaanse mountainbiker te hulp. Hij bood aan achter hem aan te stayeren naar de Piazza Grande in Modena. Daar een Telegraaf kunnen scoren en iets meegekregen van de oranje-gekte in Nederland. Na zo’n 55km doemde het gebergte weer op. 10km zou de klim zijn naar het einddoel Guiglia. En dat was een stevige klim, die toch aardig in de buurt kwam van de alpen. Mede door de hitte kwamen we een uurtje later uitgewrongen aan in La Lanterna (www.lanterna.it). Dit was een aanbevolen hotel in ons routeboek en niet voor niets. Bier werd gelijk aangerukt met een hapje door de gastvrije man en een kamer stond tot onze beschikking. Ook culinair bleek dit hotel een hoogstandje. Ook de het dorps-sfeertje en het leuke pleintje maakte het La Dolce Vita gevoel zich van ons meester. Ook nog even de plaatselijke barbier opgezocht om me daar voor 5 eurie een zomers kapsel aan te laten meten. We besloten dan ook om hier morgen een rustdag te nemen en daarna in 8 dagen door te fietsen naar Rome. Toevallig bleek hier vandaag ook een dorpsfeest te zijn. Muziek, eten en drank maakte deze zwoele avond erg feestelijk voor het dorp met een werkelijk spetterend vuurwerk (tussen de bergen) als afsluiting. Ik vond het wel erg overdreven zo’n feest omdat wij toevallig die berg waren opgefietst.

Vandaag dus genieten van het Italiaanse leven. Lijkt niet zo heet als de afgelopen dagen, maar de truien kunnen in de tassen blijven. Mogen hier ook de pc gebruiken en de eigenaar heeft zijn honden al aangeboden om straks een stukje mee te gaan lopen in de omgeving. Ik geloof dat we het hier wel redden. Het worden nog 8 zware dagen door de Appenijnen en de Toscaanse heuvels, maar ongetwijfeld heel mooi. Wij voelen ons nog steeds bevoorrecht en denken af en toe echt aan jullie.

Bedankt voor alle leuke reakties en Ciao uit Italia,

Bauke

Posted in fietsen | Comments Off on La dolca Vita in Guiglia

De alpen over naar Lecco

Vanuit een zonnig Lecco (It) zal ik jullie proberen weer een indruk te geven van wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen dagen.
Ik ben helaas wat adressen kwijtgeraakt, dus Agnes zal de mail wel doorsturen naar iedereen die ik ben vergeten.

De vorige mail stuurde ik afgelopen woensdag nadat we doorweekt in Rorschach aan de Bodensee waren aangekomen.
De volgende dag, donderdag, bleken de weergoden ons goed gezind. 25 graden een een briesje in de rug. En al onze kleren door de aardige vrouw
gewassen en gestreken! We moeten er wel heel zielig uitgezien hebben.
Wel had het nog wat voeten in de aarde voordat we weg waren, want zoals ik misschien al had verteld was Jan zijn zonnebril kwijt. Na intensief
speurwerk (ja, zelfs in zijn vakantie gaat ie door), was de conlusie dat de bril in het Etap hotel in Pratteln zou moeten liggen. Bij het postkantoor eindelijk het telefoonnummer kunnen bemachtigen en bellen. Bril was terecht, maar de chef moest wel toestemming geven om het ding op te sturen. Wordt vervolgd…

Onderweg naar Bad Ragaz doemden plots de alpen voor ons op. Prachtig gezicht. De eeuwige sneeuw in het vooruitzicht. Bij Oberriet ging de route 40km strak langs de rijn, dan weer door Zwitserland, dan weer door Liechtenstein en ook nog een heel klein stukje door Oosterijk. De paspoorten konden in de tas blijven. Met wind in de rug bereikten we in vliegende vaart Bad Ragaz. Makkie vandaag. Aangekomen bleek Jan er werkelijk alles aan te doen om licht de alpen over te kunnen. Zijn korte broek bleek gebugeld en wel nog in Rorschach te liggen ;-))

Vrijdag tijd voor de eerste echte alpenetappe. Het weer was goed. Wat bewolking, maar een aangename temperatuur. Inmiddels had Jan gehoord dat zijn bril was opgestuurd, dus de motivatie wat tot een maximum gestegen!
Na een vlak gedeelte namen we de weg over de Polenweg bij Domat Ems. Een steile klim over onverhard terrein (niet te fietsen) bracht ons hoog boven de Rijn. Het fietspad (deels door uitgehouwen rotspartijen en onverhard) was prachtig. Het bood een werkelijk schitterend uitzicht op de kolkende rijn beneden ons. Als klop op de vuurpijl liep er ook nog een vos voor ons langs.
Bij Thusis moesten we dan echt onze borst gaan natmaken voor het eerste deel van de Splugenpas naar Sufers. Een 19km steile klim.Onderweg kwamen we nog 2 collega fietsers tegen (wat ouder) met hetzelfde einddoel. Later zouden we ze nog enige keren tegenkomen. De klim was stevig en vooral het laatste stuk naar Sufers heftig.Toch bleken we goede benen te hebben en kwamen we een paar kilo vocht (helaas) lichter maar voldaan aan in Sufers. Daar in het enige hotel van de plaats onderdak gevonden om uit te rusten en te herstellen voor de eindklim.

Zaterdag j.l. was het D-day. In 7km zo’n 700 meter stijgen naar de top op 2115 meter. Ook nu was het weer prima, maar wel wat wind (tegen helaas).
Om 09:00 uur met de klim begonnen. Het was een prachtige weg, maar met al dat zweet in je ogen heb je daar niet altijd oog voor. Halverwege nam de temperatuur door de hoogte ook behoorlijk af en moesten we ons dikker kleden. Inmiddels reden we ook al langs de eeuwige sneeuw.
In een straf tempo met 3 stops voor eten en drinken bereikten we om 11:00 uur de top, wat ook gelijk de grens met Italie is. Echt kicken. Bovenop met de harde wind wel vreselijk koud. Na het maken van een foto met de afdaling begonnen. 26 km (!) steil afdalen met ontelbare haarspeldbochten. We hadden bij de afdaling gekozen voor de ‘oude weg’ en dat bleek geen verkeerde keuze. Werkelijk geweldig om daar naar beneden te suizen met die oude keertunnels en al die haarspeldbochten. Kost je wel een paar remblokjes. Beneden in Chiavenna koers gezet naar het Comomeer, waar we in Colico wilden overnnachten. Dat viel tegen en we moesten toch nog wat verder fietsen.Na 82 km kwamen we bij een ‘agriculture’ (soort herberg). Ook vol maar de vriendelijke mensen hadden kennissen vlak bij die een cafe pizzeria hadden en ook nog wel een kamer vrij. Gelukkig want het begon al flink te rommelen en onweren. ‘s Avonds daar een leuke wedstrijd gezien met een wat minder resultaat.

Aangezien deze plek zich niet zo leende voor de rustdag, besloten we zondag zo’n 40km door te fietsen naar Lecco (Lago di Lecco). Hiervoor moesten we ook met het veer het Comomeer over. Het bleek die ochtend echter te hozen!! Ivm met een beestje in mijn oog moest ik ook nog mijn lenzen verwisselen met de bril, dus dat werd er ook niet beter op met die regen. Het was een mooie route langs het meer, maar werkelijk doorweekt kwamen we rond de middag aan in Lecco. Snel een goed hotel voor 2 dagen gevonden en lekker gedoucht. ‘s Middags trok de lucht blauw open en bleek het een geweldige dag te worden.

Nu, maandag, genieten we na zo’n 1400km gefietst te hebben van deze prettige omgeving en het mooie weer en maken we ons op voor de laatste 600-700 km. We voelen ons prima en hebben er nog steeds veel lol in. Echt een voorrecht om dit te kunnen doen. Volgende doel is Florence (volgend weekend). De Gelati’s en de pasta’s laten we ons ondertussen goed smaken en we denken veel aan jullie.

Arrivederci,

Bauke (en Jan)

Posted in fietsen | Comments Off on De alpen over naar Lecco

De natte tocht naar Rorschach

Vandaag blijkt ons pension naast een internet cafe te zitten, dus waarom niet een mailtje sturen…

Na de rustdag van maandag zijn we dinsdag naar Weinfelden vertrokken. 92 km, maar achteraf voor Jan niet voldoende.
Na zo’n 7 km kwam hij erachter dat hij zijn zonnebril (op sterkte) miste, dus hij is terug gefietst om te zoeken op wat plaatsen en fietste al met al 25 km extra die dag.
Diverse keren de zwiters-duitse grens gepasseerd, maar alleen maar vriendelijk hoeven te zwaaien naar de beambten. Hoewel de kaart ‘vlak’ aangaf, moesten we toch af en toe behoorlijk in de trappers. ‘s avonds in Weinfelden op zoek gegaan naar een hotel. Bij 1 van de hotels was geen plaats meer, maar de alleraardigste juffrouw bood ons wel een biertje aan en ging spontaan voor ons bellen.
Kwamen bij een gasthof uit met 2 kamers. Wij hadden kamer 1. Alleraardigst en tv op de kamer om ‘s avonds de match te bekijken. Alle Zwitsers zijn in ieder geval tegen de Duitsers.

Vanmorgen in de stromende regen van start gegaan en dat is dus zo gebleven. Zeik en zeiknat waren we bij aankomst in Rorschach aan deBodensee.
Onderweg bij een boerderij annex cafe nog wel wat kunnen opdrogen en een kop koffie genuttigd. De boer moest ervoor van het land komen. Kennelijk zagen we er zo zielig uit, dat we niet hoefden te betalen. Even verder werden we zeer pitoresk de Sitter overgezet. Ook daarvoor moest een boer van het land komen en handmatig ons overzetten. Leuk. 2x een stevig heuveltje moeten nemen, maar het was maar 45 km vandaag. In Rorschach ook bij een gemoedelijk pension uitgekomen aan het meer bij het station. De bejaarde dame bood gelijk spontaan aan om al onze kleren te wassen. Geen slecht aanbod, dus morgen gaan we okselfris de alpen-etappes tegemoet. De Sprugelpass komt naderbij en daarna uitrusten aan het Comomeer.
Hopenlijk droog morgen.

Groetjes allemaal en Agnes stuurt deze mail wel weer door naar iedereen
die ik ben vergeten.

Bauke

 

Posted in fietsen | Comments Off on De natte tocht naar Rorschach

De pijnlijke dagen naar Waldschut

Even zoeken hier, maar we hebben weer een internet gelegenheid gevonden (en zo traag allemaal…)
Tijd om jullie weer te vertellen hoe het ons afgelopen week is vergaan;

Na de rustdag in Echternach vertrokken we voor een zeer heuvelachtige rit de Franse heuvels in. Was een warme dag, zodat we in de pauzes graag de schaduw opzochten. Na zo’n 90 km kwam gelukkig de rustplaats Kedange in zicht, maar hiermee ook de eerste domper van de reis. Het plaatselijke hotel bleek vol! En dan is er ook echt niets meer in zo’n gehucht. Wel werd er vriendelijk naar het volgende dorp gebeld en daar was gelukkig nog plaats. Betekende wel in het warme weer nog 16 km door de heuvels. Hoeft geen betoog dat we blij waren toen we onder de douche stonden. Overigens wel een prima hotel.

Woensdag ging de tocht naar Morhange. Nog steeds dezelfde omstandigheden, maar vermoedelijk door de inspanningen van de dag ervoor leek alles nog zwaarder. De 65km van die dag bekwamen obns zwaar. Hoe mooi het uitzicht in de heuvels ook was, op een gegeven moment hadden we het wel gezien. Op de plaats van bestemming kwamen we ook nog een jong echtpaar tegen met hetzelfde reisdoel. Gezellig ervaringen uitgewisseld. Voor de rest was dit het meest slechte hotel tot nu toe. Lag langs een soort provinciale weg en het leek wel of de vrachtwagens je bed in kwamen rijden. Sinds die nacht ook behoorlijk jeuk en bultjes (vlooien???)

Donderdag was voorlopig D-Day. De col du denon stond op het programma en voor ons toerfietsers met een gewone fiets en 15 kg bagage was dit vergelijkbaar met de Alpe D’Huez. 11km ploeteren naar boven in de zon; Maar boven gekomen en daar genoten van de plaatselijke specialiteit, bosbessentaart (met heel veel drankjes…). De beloning was vervolgens ook een vliegende en mooie afdeling naar Rothau. En daar waren we na 106 km wel aan toe.

Vrijdag’s de laatste Franse etappe. Naar Rouffach. Door het warme weer was mijn zitvlak behoorlijk gaan opspelen. Betekende dus veel smeren met de Creme de Chemois. Wordt nu al tijd voor de rustdag. Die dag voorlopig de laatste serieuze berg. Col du Steige. Mede door de ervaring van gisteren en het feit dat het nu aan het begin van de etappe zat, bleek het een eitje. Rond de middag begon het ook te regenen. Na ruim 90 km kwamen we dan ook zeiknat in Rouffach aan. Via de plaatselijke VVV terechtgekomen bij een privat zimmer. Toen we erna toeliepen, dachten we echt dat we in een krottenwijk terecht waren gekomen, maar de Madame bleek ui

terst vriendelijk, gastvrij en alles schoon en goed voor elkaar te hebben. Een uiterst aangenaam verblijf daar gehad voor een zeer schappelijke prijs.

Zaterdag dan eindelijk de dag dat we Frankrijk uit zouden fietsen. Rond 2 uur stonden we bij de grens bij Basel en zelfs daar hoefden we geen paspoort te tonen. De grensbeambte vond een praatje en een foto maken veel leuker. In Basel bij de VVV naar een kamer geinformeerd. Bleek ‘bad timing’. Zondags zou een soort EO jongerendag beginnen, waardoor er niets meer voor een redelijke prijs te krijgen was. Uiteindelijk via de VVV 12 km verderop in een Etap hotel terechtgekomen in Pratteln. Overigens niets mis mee. In Pratteln heerlijk gegeten bij een Italiaan en ‘s avonds Portugal ten onder zien gaan bij de EK. Aangezien er maar voor 1 nacht plaats was, moesten we onze rustdag maar opschuiven.

Volgende ochtend dus op de fiets naar Waldschut (Dld) gestapt. Bleek dat Pratteln die dag finishplaats voor ronde van Zwitserland was, dus dat was een behoorlijke drukte (en vandaag dat daar ook het hotel vol zat). Door de regen in Waldschut terecht gekomen. Aangezien VVV gesloten was, kwamen we via de politie bij een camping aan de Rijn net buiten Waldschut terecht. Hadden daar ook kamers (soort herberg). Bleek prima geregeld voor een prima prijs. Ook eten was uitstekend en veel te veel. Hadden ook gelijk de gelegenheid voor wassen en drogen. Was hard nodig. Alles was toch nat of muffig geworden. Maar ja, onze collega-fietsers zeiden ook al van de week; Zelf ruik je het niet meer….

Vandaag dus lekker rusten (nou ja het was wel 5 km fietsen naar deze internet-toko) en ons opmaken voor de tocht door Zwitserland. Langs de Bodensee naar de klapper van de week op Zaterdag, De Sprugelpas naar Italie. Als alles goed gaat zitten we dan zaterdagavond aan het Comomeer.

Al met al staat er nu zo’n 1000 km op de teller, hebben we onze pleziertjes en pijntjes en genieten bovenal van het voorrecht dat we deze tocht mogen maken.

Mocht ik weer iemand vergeten zijn, dan stuur deze mail even door en voor de rest bedankt voor alle steunbetuigingen tot nu toe.

Tot gauw allemaal,

Groetjes,
Bauke (&Jan)

 

Posted in fietsen | Comments Off on De pijnlijke dagen naar Waldschut

Het inrijden naar Luxemburg

Vanuit een zonovergoten Echtenach een verslagje van de eerste dagen van onze onderneming;

Afgelopen woensdag vertrokken we met droog weer en natte ogen uit Vleuten, maar dat was van korte duur. Halverwege de dag werd het regenjack echt op waterdichtheid getest. Ik begreep toen ook gelijk waarom die van Jan zo’n stuk duurder was…
Ook dachten we in ons optimisme dat we de routekaarten nog niet in detail nodig hadden. Resulteerde toch in een kleine omweg.
Maar ja, we waren eindelijk op weg en al nadenkend tot d e slotsom gekomen dat we niets waren vergeten. De dag eindigde 110 kilometer verder in huize Van Dijk in Moergestel.

Donderdag kwam ook voor Jan het afscheid en stoomden we die dag redelijk droog door naar Belgie. Lelijke venijnige heuveltjes, maar dat wisten we al sinds onze verkenningstochten met Pasen. In Stokkem terecht gekomen bij een particulier voor de overnachting. Prima. We waren nu echt weg.

Vrijdags een saaie tocht gemaakt met heel veel Julianakanaal langs onze zijde. Ook hielden we het niet droog. Wel afwisselend die regen. Dan weer miezerig, dan weer hard. De dag eindigde in Kelmis. Een vrij grote plaats, maar het bleek niet gemakkelijk om daar een overnachting te vinden. Zelfs geen VVV. Uiteindelijk in een wat muffig hotel terechtgekomen. Duidelijk vergane glorie, maar goed, de fietsen stonden droog in de garage en dat is veel belangrijker.

Zaterdag hadden we de mooiste en tot nu toe zwaarste tocht. Over de hoge Vennen-Eifel door natuurgebieden, onverharde paden. Prachtig, maar wel zwaar. Veel stijgen, veel dalen en een behoorlijke afstand naar Schonberg. In schonberg kwamen we vrij snel terecht in een recent verbouwd pand (www.lanterfanter.be) gerund door een Tilburgs echtpaar. Heel leuk en heel gezellig. ‘s Avonds een heerlijk 3-gangenmenu met oa frietje Stoofvlees. Kan het Brabantser? Jammer dat we hier weer zo snel wegmoesten.

Zondag de laatste etappe voor de rustdag. Een 90 km lange rit naar het bruisend Echtenach door glooiend landschap met 1 stoere beklimming. Die deed volgens ons niet onder voor Alpe d’Huez, maar het zal nog wel zwaarder worden. Overigens wel een mooie rit door afwisselend Luxemburg en Duitsland. Paar keer over en weer de grens gepasseerd. Gisteren ook voornamelijk lekker weer gehad en dat is niet onbelangrijk.

Vandaag luieren in het zonnetje, de spieren en het zitvlak rust gunnen en relaxen (was stuk voor stuk hard nodig). Leuk plaatsje overigens voor 1 dag.

Eigenlijk zitten we al weer te popelen om morgen de volgende ritten aan te vangen en hopen we zaterdagavond Basel binnen te rijden. Als we weer een internetcafe vinden, houden we jullie op de hoogte. Steunbetuigingen kunnen naar mijn vertrouwde emailadres worden gemaild (bauke.van.beurden@hccnet.nl) of uiteraard ge-smst.

Mogelijk ben ik iemand in de adressering vergeten, maar dat is geen opzet.

Groeten aan iedereen en tot gauw

Bauke (en Jan)

Posted in fietsen | Comments Off on Het inrijden naar Luxemburg