Dag 8: Lapse epiloog

Wat was het koud gisterenavond. We hebben deze week op een gegeven moment -37 op de thermometer gezien, maar het harde bewijs kwam niet verder dan -36 graden. De foto is van gisterenavond, maar we hebben het meerdere malen deze week kunnen meten.
Helaas, helaas, moesten de koffers weer worden volgestort. Toch maar even een thermo-setje eruit gehouden voor het vertrek.

Na een relatief kort nachtje ging de wekker om 05:45 uur en kon even later worden aangeschoven voor het laatste Lapse ontbijtje.
De koffers werden keurig door Rowdey & Kaj bij de huisjes opgehaald. Om klokslag 07:00 uur stond de bus voor het restaurant.
Als eerste in de bus, dus nog wel enkele pick-ups richting Rovaniemi airport.

In redelijk snel tempo was iedereen ingecheckt en kon keurig op tijd het Transavia toestel worden betreden. Mooi 3 stoeltjes voor z’n tweeën.
Nog wel even een landing in Ivalo om de andere helft van het toestel te laten in- en uitstappen, maar daarna in 1 rechte streep terug naar het witte Nederland, waar we een half uurtje voor schema konden landen. Mooie vlucht overigens over het witte landschap hier.
Ditmaal was onze taxi-chauffeur Stefan, die prima vervoer naar huis had geregeld.

[galleryview id=8]

Inmiddels kunnen we dus terugkijken op wederom een prachtige Lapse week, dit keer dus met Ron & Angelique.
Was het wel de moeite waard zo’n 2e keer?
Een volmondig “JA”, dubbel & dwars!

• Het weer was extremer dan vorig jaar met een gemiddelde temperatuur van -30 tot -35 graden.
• Door de kou was het extreem helder en waren de kleuren van de lucht adembenemend.
• Natuurlijk super-gezellig om het dit keer met z’n vieren te doen. R&A, bedankt voor de gezelligheid! Ook de rest van de groep was erg gezellig.
• We hebben weer het Noorderlicht gezien. Minder vaak dan vorig jaar, maar de keer dat we het hebben gezien was het extreem lang en duidelijk aanwezig.
• Het snowscooteren was nog leuker dan vorig jaar. Een mooiere tocht en dit keer mocht er ook lekker worden gescheurd op het bevroren meer
• Het was zeker geen straf om alle andere activiteiten (sneeuwschoenen wandeling, husky honden safari, cross-country skien) nogmaals te doen.
• De accommodatie was prima en het eten zelfs meer dan prima
• De begeleiding in de personen van Kaj & Rowdey (en natuurlijk Gerda op de achtergrond) was prima. Alles werd prima geregeld en verzorgd door de jongens.

Eigenlijk het enige wat tegenzat was dat de stoeltjeslift was gesloten vanwege de vrieskou. Jammer, maar er kon in ieder geval worden geskied.

Ook vorig jaar hadden we niet gedacht dat we nog eens terug zouden gaan, dus we zeggen zeker nooit nooit.
Als we nog eens teruggaan, dan hoop ik wel dat we in de gelegenheid zijn om de Lodge te boeken. Die ziet er super uit voor een groep van 10-12 personen!

Ook wil ik iedereen bedanken voor de reacties op de blog, via social media of die direct naar mij zijn gestuurd. Is erg op prijs gesteld. We houden een blog in 1e instantie bij voor onszelf, maar het is altijd leuk om te merken dat andere mensen er ook plezier aan beleven.

Tenslotte dan een tip voor iedereen die ooit een dergelijke reis wil ondernemen.
Baseer je keuze niet alleen op de prijs, maar kijk zeker wat er voor die prijs wordt aangeboden. Als ervaringsdeskundige kunnen we inmiddels zeggen dat de reizen van Scandinavian WIntersports een uitstekende prijs-kwaliteits verhouding hebben en dat de ‘personal touch’ van Gerda & René (en hun medewerkers) onbetaalbaar is in zo’n verlaten oord. Ze hebben daar hun zaakjes prima voor elkaar en ik beveel ze dan ook van harte aan!

Dag 7: Sjoelen in Ukonhattu

En toen gingen we gisteren na het eten dus gezellig met de groep naar de lodge van Gerda & Rene (Scandinavian Wintersports). Voor een drankje en een spelletje en om het 100-jaar oude bouwwerk, genaamd Ukonhattu, te bewonderen.
Zeker de moeite waard, wat een prachtige lodge. Met een groep zal het de ultieme wintersport beleving benaderen. Gaan we hier onze Lapse trilogie ooit completeren?
De avond was super gezellig, zeker toen de sjoelbak op tafel kwam. Ik bleek nog een latent talent in mij te hebben, want de sjoel competitie kon ik fluitend op mijn erelijst bijschrijven.

Nadat we vanmorgen weer enige tijd op R & A hebben staan wachten (zijn wij nou zo snel ‘s ochtends of ….) konden we omstreeks 09:00 uur weer richting ons ontbijt ritueel. Niets mis mee overigens.
Temperatuur was wederom ver onder de -30 graden, maar inmiddels hadden we begrepen dat dit niets is in vergelijking met de horrorwinter die in Nederland is toegeslagen. We prijzen ons dus uitermate gelukkig hier.

[galleryview id=7]

Een pistedag vandaag, een koude weliswaar. Zeker op de noordkant stond meer wind, waardoor er regelmatig opgewarmd moest worden met een hapje of een drankje. Daar hebben we ons dapper doorheen geslagen.
Je moet je ook voorstellen dat er met een beetje gelukkig nog max 5 andere mensen op de piste of in het restaurant zijn, dus je wordt overal als klant uitermate serieus genomen en vriendelijk behandeld.
Rendierensoep, wafels met Cloud-berries, ik denk dat we inmiddels wel zo’n beetje alle Lapse specialiteiten tot ons hebben genomen.

Inmiddels zijn de latten weer ingeleverd en laven we ons aan de laatste restjes wijn en proberen A & A het haardje aan de gang te krijgen. Ik heb het idee dat ze er in het begin van de week handiger in waren, maar R. en ondergetekende zijn geduldig.
Morgen staat de terugreis alweer op het programma, als de Hollandse horrorwinter het toelaat.

Dag 6: Rendierenburger…..not

Vandaag stond er een skidag op het programma, maar vanwege de extreme temperaturen was gisteren al duidelijk dat de stoeltjeslift vandaag zeker nog gesloten zou zijn. Niet dat de kans morgen veel groter is, maar je weet het nooit.
Het cross-country skien was dus 1 dag naar voren geschoven naar vandaag.
Vorig jaar hadden we natuurlijk al een dagje mogen oefenen op die lange smalle laten, zodat we toch met enige ervaring konden inklinken. Voor R & A was het wel de 1e keer en R. was ook zeker niet te beroerd om voor foto en film een paar keer in de sneeuw te happen.
Er ervaring had ons ook geleerd dat het lichaam bij dit onderdeel ernstig in de transpiratie-stand ging, dus uit voorzorg maar een laagje minder aangetrokken. Het kwik ging niettemin weer aardig in de richting van de -30 graden.
Het parcours door de bossen is mooi en de heuveltjes zijn leuk om te doen als beginner.
Halverwege gelegenheid voor een warme bak chocomelk en een spelletje oud Fins flipperen. Ik denk dat ik Angelique een erg groot plezier doe door hier te vermelden dat ze dit spel tot in de puntjes beheerste en mij met boter en suiker inmaakte. Dit is echt haar spel, dus nieuwe uitdagers kunnen zich bij deze aanmelden.

[galleryview id=6]

Eenmaal weer terug bij het startpunt konden we de lunch gebruiken bij Hutta Uula, waar de bekende rendierenburger menig Lap uitzinnig maakt.
Ook wij zouden deze kans normaal gesproken niet laten lopen, maar helaas bleek het Laps van mijn vrouw tot een hele andere bestelling te hebben geleid. Het moet gezien de prijs het lekkerste stukje van het rendier zijn geweest, maar ik kon er geen rendierenburger in herkennen. Ach, zonder diepte- geen hoogtepunten.

Redelijk op tijd terug in de hut met genoeg tijd voor open haardje & relaxen cq saunaatje.
Vanavond zijn we door Gerda (Scandinavian Wintersports) uitgenodigd om er bij haar in de lodge er een gezellige avond van te maken. Doen we niet moeilijk over. Gezellig!

Dag 5: 6 HK

En zo tuffen we gisterenavond in een knus rupsvoertuigje de berg op voor een avondmaaltijd in het bergrestaurant. Was zeker een gezellige avond, waar voor de gelegenheid een rendier was geslacht, dat wij in ruime porties op ons bord kregen opgediend. Smakelijke hap. Als toetje werden schaaltjes met besjes in caramelsaus uitgedeeld. Hierover waren de meningen ernstig verdeeld. Ik zet het niet in mijn top-10 van toetjes.
De tocht terug ging met hetzelfde voertuig over een iets ander parcours in een iets sneller tempo terug naar beneden. Laten we zeggen dat het de groep wat nader tot elkaar bracht.

Vanmorgen de dag begonnen met -35 graden. Ik denk dat de rayonhoofden zijn hier inmiddels al uitvergaderd.
Eerst op weg naar de rendierenfarm voor een praatje bij het vuur en het aaien en bekijken van de rendieren.
En dan na een summiere uitleg naar de in afwachting zijnde husky’s. 6HK per slee. In tegenstelling tot ons zijn deze beesten helemaal in hun element bij deze temperaturen. Ze hadden er echt zin in.
Wij hadden buiten de normale laagjes kleding ook nog de snowscooter overalls meegekregen, zodat we extra beschermd waren tegen de kou.
De kou heeft 1 groot voordeel, de lucht en de kleuren door de zon zijn adembenemend mooi. Je blijft foto’s maken. En dan ook nog die fotogenieke honden erbij. Moeilijk om voor deze blog weer een selectie te maken. Als bonus heb ik vandaag een klein filmpje erbij gevoegd.
De lunch werd weer bij het houtvuur doorgebracht met zalmsoep en gegrilde worsten. Het lijkt de traditionele Finse lunch te zijn.

Husky tocht Lapland (flimpje!)

‘s Middags weer mooi op tijd terug om zo rond 4 uur richting de Finse sauna met wak te lopen. Sauna heet, wak koud. Zo koud, dat als er even niemand in het wak was geweest er weer gelijk een ijslaag op het water was gevormd. Wel heroïsch hoor.

[galleryview id=5]

Voor het hard fotografische bewijs is ondergetekende 4x dat wak ingedoken, maar helaas werd mijn vertrouwen in de fotografen ernstig beschaamd. 4 Bijna zwarte foto’s vormen toch een erg schamel bewijs. Gelukkig hebben we de video nog.

‘s Avonds bij een temperatuur van -24 graden naar het restaurant gewandeld, wat Ron de opmerking ontlokte dat dit de boeken in kan gaan als een zwoele avond. Wij blijken in snel tempo onze normen verlegd te hebben en snel te wennen aan het Lapse leven. Zal zondag weer een flinke omschakeling zijn naar de Nederlandse vrieskou.

Dag 4: Roze, blauw, geel, …

Eerst maar even terugkomen op gisterenavond.
Als diner lagen lekkere schnitzels met gebakken aardappeltjes klaar en een grote verjaardagstaart als toetje voor de hele groep. Gerda kwam namens Scandinavian Wintersports ook gezellig taart eten en had nog een mooie ‘Scandinavian Wintersports’ sjaal voor me meegenomen als kado, mede namens de rest van de organisatie. Heel attent en zeer gewaardeerd! En zo klets je een paar uur weg en is de avond weer om.

Bij het ontwaken gaf de thermometer zo’n -30 graden aan en was de lucht al kristalhelder. De verwachting was dat het kwik nog verder zou gaan zakken, dus dat betekende warm aankleden voor het programma van de dag; Een sneeuwschoenwandeling door het National Park waar we vlak bij zitten.
Toevallig was gisterenavond in het nieuws, dat een groep argeloze wandelaars in het park was verdwaald en met ernstige onderkoelings verschijnselen was opgenomen in het ziekenhuis. Hebben ze nog geluk gehad.
Wij maken ons niet zoveel zorgen. Goede kleding, goede begeleiding en Agnes met haar uitstekende richtingsgevoel als kompas.
En oh ja, voor wie zich nog mijn kapotte schoen kan herinneren…. daar is gelukkig een prima workaround voor gevonden. Ik mag indien nodig de sneeuwschoenen die we bij het snowscooteren kregen lenen. Goede service hoor!

Voorafgaand aan de wandeling kwam een Lapse dame van het National Park een verhaaltje over het park houden met een daarbij behorende slideshow. Ik denk dat er best een leuk verhaal van is te maken, maar deze vrouw had dat gewoon niet in zich. Wat een saaie, slome tante. Blij dat we de sneeuwschoenen onder konden binden.

De tocht voerde door het National Park naar de bevroren waterval. Door het koude maar heldere weer en de stand van de zon veranderde het uitzicht continue en veranderde de lucht afwisselend in blauw, roze, geel, etc… Adembenemend.
Het viel dan ook niet mee om voor deze blog een aantal foto’s te selecteren uit de enorme hoeveelheid die we vandaag hadden geschoten. Aan mij die ondankbare taak. Zelfs de vrieskou weerhield ons niet om onze handschoenen keer op keer uit te trekken om weer een mooi plaatje te schieten.

[galleryview id=4]

Tussen de foto’s bevindt zich ook een foto van de oudste ‘Doppelmayer’ stoeltjeslift van Europa. Duidelijk te zien dat deze nu buiten gebruik is.
Mede door de omstandigheden was het een fantastische tocht door de ongerepte natuur van Lapland.

De lunch werd doorgebracht in een hut met houtvuur, waar de worsten warm en zwart op konden worden geroosterd. Je merkt toch wel dat je tijdens zo’n tocht niet echt behoefte hebt aan een sterren-maaltijd.
Broodje en drankje erbij en je kan er weer even tegen.

Inmiddels is de sauna weer opgestookt en wachten we vol spanning op de kreten van A & A (zie ook dag 3). Om 7 uur staat er weer een leuk avondprogramma te wachten in de vorm van een diner in het bergrestaurant. Uiteraard zal ik morgen laten weten hoe het was. Voorlopig weten we aardig te survivalen in de vrieskou 🙂

Dag 3: Het Noorderlicht

Zoals gisteren al vermeld zakte de temperatuur behoorlijk en werd de lucht kraakhelder. We begonnen tijdens het diner dan ook al lichtelijk te hopen op het Noorderlicht. En eigenlijk verwachtten we niet anders, nadat we het vorig jaar ook zo hadden getroffen. Zat toch gewoon bij het arrangement van Scandinavian Wintersports?

We lieten ons de zalm goed smaken en nadat het dessert en de koffie het buikje hadden rondgemaakt gingen we eens even buiten kijken hoe het er mee stond.
Goede timing, want de eerst activiteit was al in de lucht waar te nemen. Snel naar het meer om daar het beste zicht te hebben op een eventueel Noorderlicht.
Daar waren we vervolgens getuige van 1 van het mooiste en langdurigste Noorderlicht schouwspel sinds maanden. Zeker 1 uur danste het Noorderlicht door de lucht.
Fotograferen van het schouwspel is een kunst apart, maar gelukkig had groepslid Davey een prachtige nieuwe Sony spiegel reflex camera met statief bij zich, waar hij zelfs nog een cursus van 1 dag voor had gevolgd.
Nadat uiteindelijk alle knopjes in de goede stand waren geschoven, lukte het hem om een paar prachtige foto’s te maken, die ik met zijn toestemming in deze blog mag gebruiken. Bedankt daarvoor!

Nadat we een uurtje de vrieskou (-30 graden) hadden doorstaan, konden we ons nog bij het houtvuur warmen om daarna voldaan onder de lappen te kruipen. Was weer mooi.

Vanmorgen bleek de temperatuur tot zo’n -35 graden gedaald te zijn, waardoor ik mijn koudste verjaardag ooit had. We hoorden dat het in Nederland ook koud is. Tsja…
In de ontbijtzaal bleek de organisatie (Kaj & Rodey) de nacht te hebben doorgebracht met ballonnen blazen en slingers hangen. 1 Stoel was duidelijk voor mij bestemd gezien het feestelijke karakter daarvan. Leuk!
Bij deze wil ik ook bedanken voor de vele felicitaties die ik via sms of social-media heb ontvangen!

[galleryview id=3]

Vervolgens in de busjes richting ski-piste voor een dagje alpineskiën. De vrieskou bleek wel een onaangenaam gevolg te hebben; de (verwarmde) stoeltjeslift bleek niet te draaien bij temperaturen beneden -30 graden, dus dat betekende dat we waren aangewezen op de sleeplift aan de noordzijde.
Primitief, maar de fantastische kwaliteit van de sneeuw, het geweldige uitzicht en de rust op de piste maakte een hoop goed. Regelmatig een stop in het restaurant gemaakt met het gezellige groepje, maar ik moet bekennen dat ik het door het al vermelde laagjes systeem absoluut niet koud heb gehad.

Inmiddels zijn we weer geland in de hut, waar we nog wat zitten na te bomen met R&A over hoe mooi het hier wel niet is en onderwijl de foto’s en de film van de dag nog eens bekijken.
We besluiten dan ook om vandaag de sauna in het huisje ook maar eens goed op te stoken. De dames willen ook heel graag daarna buiten in de sneeuw duiken. Doen ze inderdaad, maar dan wel met veel kabaal en lawaai, zodat de rest van het park ook uit de winterslaap ontwaakt.
Ron en ondergetekende kunnen niet achter blijven, maar we besluiten het wel rustig en gecontroleerd te doen. Zo kan het dus ook 🙂
Vanavond gaan we voor de verandering eens gezellig een spelletje doen. Ons hoor je niet klagen.

Dag 2: Het 6-lagen principe

Na gisterenavond nog een uurtje bij het vuur in de hut bij het meer te hebben doorgebracht (helaas geen Noorderlicht) hebben we lekker bijgeslapen in onze cottage.
Wel wennen aan de droge lucht en statische elektriciteit hier. Bij Agnes vlogen in bed letterlijk de vonken er van af.

Vanmorgen door de wekker wakker geworden en met R&A rustig naar het restaurant gelopen voor het ontbijtje. Met -20 graden op de thermometer hadden we besloten voor het 5 lagen principe, dat later op de dag tijdens het snow scooters zou worden uitgebreid naar 6-lagen;
1. Thermo ondergoed
2. Thermo pully
3. Fleece-Vest
4. Windstopper
5. Ski-jack
6. Motor-overall

Om de nek nog een dikke sjaal en een bivakmuts om het hoofd.
Met thermo-sokken onder de gewone sokken en de thermo handschoenen in de gewone handschoenen zou het moeten lukken om warm te blijven.

Vandaag dus snowscooteren. Ander programma dan vorig jaar. Grote voordeel is dat dit jaar het omkleden en start gewoon vanaf het restaurant op ons park is. Sjiek hoor!

Het traject wat we vandaag aflegden was uitdagender dan vorig jaar en zelfs pittig te noemen. Door de bossen, over de heuvels en soms smalle paadjes. Maar oh, wat was het mooi en wat waande je je in een wonderwereld.
Ron raakte 1x van zijn padje af met de scooter, maar gelukkig kreeg hij hem zelf weer uit de diepe sneeuw.
Ook Agnes & Angelique hebben uiteraard de nodige kilometers gestuurd en genoten duidelijk van de pk’s.
Rond lunchtijd arriveerden we bij een bevroren meer, waar we ons helemaal mochten uitleven. Met 80 km/h over het meer door de stuifsneeuw. Kicken!

[galleryview id=2]

Op hetzelfde meer was er ook nog de gelegenheid tot ijsvissen. Het gat boren is leuk, maar daarna heb ik het maar aan de rest van het gezelschap overgelaten. Beetje stupide zo’n hengeltje op en neer halen had ik al eens gezien. Ook dit jaar geen vangst.
Wel vermakelijk overigens als een zeker persoon met zweet, bloed en tranen een gat heeft geboren, vervolgens het hengeltje op gaat halen en dan het gat plotseling niet meer te vinden is. Angelique in Bananasplit? Nee hoor, gewoon melige reisgenoten die dan een beetje stom mee gaan lopen zoeken naar het gat.
Gelukkig was er ook zalm meegenomen, zodat we toch van een heerlijk zalmsoepje als lunch konden genieten.

Omstreeks 16:00 uur waren we weer terug op het park. Een half uurtje later viel de schemer alweer in. Ook de temperatuur was alweer wat gedaald tot zo’n -25. We begrepen dat gelukkig ook Nederland iets van het winterweer mee kreeg vandaag.

Zit deze blog nu in het hutje van R&A te tikken bij het open haardje, wijntje erbij, chippie op tafel. Life is good!

Dag 1: De kou in

Net als je denkt dat alles is gepakt, geregeld en bezakt, bemerk ik gisterenavond dat er een scheur in het rubber van mijn sneeuwschoenen zit. Da’s balen. Weliswaar waren het niet de duurste exemplaren die ik vorig jaar kon bemachtigen, maar het ergste is dat er geen tijd meer is om vervangende exemplaren op de kop te tikken. Natte, dan wel bevriezende voeten is wel het laatste waar ik op zit te wachten.
Nou ja, vooralsnog even niets aan te doen, dus we zien wel hoe het gaat.

Wat hebben we toch een betrouwbare chauffeur met Jan. Om 03:40 uur hoor ik vanmorgen z’n RAV al de straat indraaien om 5 minuten later visa versa richting Schiphol te tuffen. Ria is op haar beurt al onderweg naar De Meern om Ron & Angelique op te pikken.
Overbodig om te vermelden dat er weinig oponthoud was naar Schiphol. Mooi op tijd dus. Vrij snel erna arriveren ook onze mede Lapland-gangers.
Jan & Ria worden bedankt voor de rit en ik adviseer ze om op de terugweg lekker een paar keer de nieuwe A2-tunnel te pakken nu het nog zo rustig is. Ik geloof dat ze mijn welgemeende raad in de wind sloegen en linea recta weer onder de wol zouden duiken. Jammer, gemiste kans.

Ook op Schiphol rustig en na een Starbuckje relaxed naar de gate gelopen, waar de Transavia kist al halverwege was met boards. Vlucht zat niet helemaal vol, zodat we beide 3 stoelen voor z’n tweeën hadden.
Na zo’n 2,5 uur vliegen, landden we iets voor schema (met 1 uur tijdsverschil) op Rovaniemi in Noord-Finland.
-16 Stond er buiten op de thermometer, frisjes dus.
Later hoorden we dat het gisteren nog -28 was geweest.

Met de klaarstaande bus eerst naar Santa Claus village. Hadden we vorig jaar al gezien en R&A vonden de rij om met Santa op de foto te gaan te lang.
Tijd dus gebruikt voor koffie en souvenir winkeltjes kijken. Angelique kon gelukkig haar traditionele foto lijstje scoren. Tic in the box.

Dan nog een rit van 2 uurtjes door een winter wonderland naar Asteli Pyha. Het prentenboek was nog weinig veranderd sinds vorig jaar. Blijft een fantastisch gezicht dit besneeuwde deel van de wereld.
Slechts 2 keer moest de bus in de remmen om een overstekend rendier te ontwijken. Gelukkig voor ons zijn er ook minder gelukkige exemplaren, zodat we bij aankomst aan konden vallen aan de gevulde rendierensoep. Lekker!

[galleryview id=1]

Inmiddels zijn de koffers in huisje 205 uitgepakt en slaat een dipje toe. Liefhebbers kunnen straks nog even met het busje naar de supermarkt. Of je gaat net als ik een beetje onderuit hangen met een drankje in de hand.
Om 19:00 uur worden we immers voor het diner verwacht en als de bewolking een beetje optrekt, dan hopen we een glimp van het Noorderlicht op te vangen. Daar komen we vast deze week in de blog nog even op terug. Voorlopig is het genieten begonnen!

We zijn er klaar voor!

Volgers van onze blog herkennen vast wel de drukke periode waarin we ons op dit moment bevinden met ons Spaanse avontuur, dus de knop naar de Lapse vakantie was nog niet echt omgezet.
Tot gisterenavond dan, want toen wipten onze mede Lapland gangers (Ron & Angelique) alvast even langs met een mooie sjaal voor in het hoge Noorden. Alvast een leuk verjaardagen cadeautje!
Uiteraard nog even gebrainstormd wat wel en niet handig was om mee te nemen, want zeg nou eerlijk, wat is nou 20kg bagage?

Als eerste vanmorgen maar even ingecheckt bij Transavia. Was nog keus genoeg in het toestel, maar helaas kan je dan geen mooie ruime plekken kiezen.
Daarna begonnen met het opzoeken van de spullen en het pakken van de valiesjes. Het paste er allemaal in. Zomergoed in pakken gaat net iets gemakkelijker dan die wintersport spullen.
Vanmiddag nog even de crème gekocht, die niet op waterbasis is (tegen bevriezing). Goh, zegt die vrouw, ik had gisteren ook al mensen uit De Meern die hierna zochten en naar Lapland gingen….
Tevens een natje en een droogje voor de bouwvakkers geregeld, die vanaf maandag onze badkamer onder handen nemen. Zo jammer, dat we dan net weg zijn :-)) .Schoonvader/Opzichter Jan houdt de boel strak in de gaten.

De wegbrengers is vriendelijk verzocht om heeeel vroeg (03:45 uur) voor de deur te staan, dus ijs en weder dienende zijn we dan redelijk op tijd op Schiphol. Wel achterlijk vroeg hoor!
Vanavond maar niet al te laat maken op de housewarming/verjaardag van 1 van de kids (Niels), maar zo eerst een hapje eten bij 1 van de andere kids (Bram & Marjolein).
Voor ons is de vakantie begonnen!

reisbescheiden binnen

Keurig op tijd viel vandaag de reisbescheiden door de bus. Met nog ruim 3 weken te gaan gaat het nu toch wel heel erg snel!
Net als vorig jaar gaan we een lange 1e zondag tegemoet. Op 29 januari staat de HV737 om 05:55 uur voor vertrek klaar op Schiphol. Vroeg dus!!
Onze wegbrengers hadden gelukig al toegezegd te pendelen, maar anders hadden ze het ook vast wel gedaan.

De terugvlucht (HV738) vertrekt om 10:40 uur lokale tijd. Zowel heen als terug zijn het directe chartervluchten van Transavia.

Net als vorig jaar bevat de reisbescheiden weer een mooi paklijstje voor Lapland, dus dat scheelt weer al teveel nadenken.
We kunnen nu gaan aftellen.

Recentste berichten