Aan alle pret komt een eind, dus ook aan een weekje Lapland.
Nog niet zo heel lang geleden hebben we dit geboekt met een goede hoop op een mooie week, maar het heeft eerlijk gezegd onze verwachtingen toch overtroffen.
Sommige dingen moet je met eigen ogen zien en ervaren. De foto’s zullen dan nog meer aanspreken.

De week was 1 hoogtepunt, maar als we zouden moeten kiezen, dan was de husky-tocht toch echt een topper.
We realiseren ons dat we ook hebben geboft met de groep. Een groep van 12 mensen (incl. Reisleidster) is precies mooi. Een gemixte groep qua leeftijd waar we erg mee hebben gelachen.
Dank aan Barbara & Jacob, Inge & Sjaak, Henk & Marja, Fleur & Rene en Marloes & Thomas!

Dan nog even over Scandinavian Wintersports, geleid door Gerda & Rene.
De reis die we hadden geboekt was inclusief alle activiteiten.
Misschien had ik ergens anders een goedkopere reis kunnen boeken, maar we zagen om ons heen, dat veel activiteiten er dan niet bij zaten of in afgeslankte vorm.
De persoonlijke aandacht en het enthousiasme van Gerda & Rene was groot en draagt zeker bij tot het slagen van deze vakantie.

Minpuntjes?
Ik zit zwaar te denken. De accomodatie was eenvoudig, maar functioneel en mooi gelegen. Douche, sauna, open haardje, bedje… Wat wil je nog meer.
Het eten was verrassend goed. Meestal waren wij de enige groep in het restaurant van het park. Het eten was altijd meer dan genoeg en ook nog prima.
Misschien het feit dat er zo spastisch wordt gedaan over alcohol/wijn. Dat weet je natuurlijk van tevoren, maar het blijft verbazen hoe kneuterig er mee om wordt gegaan. Als je bv een fles wijn in het restaurant koopt, mag je die niet mee naar buiten nemen om op te drinken bij een vuurtje. In supermarkten wordt geen wijn verkocht.
Tsja, toch 1 minpunt; vanmorgen vroeg kwam slechts Rene ons gedag zeggen en mistten we Gerda 🙂

Terugkijkend op de week was het een druk programma, maar toch niets wat we hadden willen missen.
Zorg altijd dat je de goede kleding bij je hebt als je hier op vakantie gaat en dat de kou geen vat op je kan krijgen. Je zal ongetwijfeld net als wij een superweek hebben.
Lapland in het algemeen en Scandinavian Wintersports in het bijzonder is een aanrader!

De landingsbaan is inmiddels schoon geveegd en wij hopen straks met 2 uur vertraging weer richting Amsterdam te vliegen. Het schijnt daar nu 30 graden warmer te zijn (10 graden)…

Gisterenavond stond dan de ‘avondwandeling op zoek naar het Noorderlicht’ op het programma. Strakke sterrenhemel en oh zo koud (-15 graden).
Na de maaltijd (heerlijke zalm overigens) wilden we ons stevig aankleden om door het bos richting het meer te wandelen, toen we al kreten van buiten hoorden dat we moesten opschieten. Buiten zagen we wat ook voor deze avond gepland was: een prachtig Noorderlicht.
We hebben echt vreselijk geboft deze week, dat we het een aantal keren hebben gezien. Onze gids Marloes was hier vorig jaar 4 weken geweest en niet 1 keer werd het toen waargenomen!

Het is ook moeilijk te fotograferen. Met sluitertijden van 30-60 seconden maak je een kans. Helaas had ik geen statief bij me, maar mede-reiziger Henk wel en die had het geluk onderstaande foto te schieten. Mooi werk Henk!
Toch snel naar onze hut bij het meer gelopen om het schouwspel vanaf daar nog beter te kunnen gadeslaan. Ook konden we zo iedere 10 minuten warm worden in de hut, want oh, wat was het koud!
We waren getuige van een prachtige hemel, met sluiers Noorderlicht, die bij tijd en wijle groen oplichtten. Het verandert ook continue van vorm. Moeilijk om je ogen ervan af te houden. Prachtige avond!

Vanmorgen wakker geworden met -17 graden en sneeuwval. Mooi weertje dus om te gaan cross-country skien (zo noemen ze langlaufen hier).
Gelukje was in ieder geval al dat de schoenmaten voor deze sport wel tot maat 47 gingen. Dat scheelde! Wat ook scheelde was dat de schoenen heel soepel en zacht zijn. Wat een genot in vergelijking met normale ski-schoenen.
Daarna gaat iedere vergelijking mank. Andere techniek en er moet hard gewerkt worden. Deze week 2x flink gezeweet: Met Laps koken naast het open vuur en vanmorgen!

Poeh, wat had ik het warm ondanks deze weersomstandigheden! En ik niet alleen.
Maar oh, wat was het weer een plaatje met de sneeuw door de bossen. Het totale traject was zo’n 7km met halverwege tijd voor een warme drank. Wat kleine heuveltjes in het parcours zorgde ook voor een leuke afwisseling.
Omstreeks 13:30 uur kon het spul bij de verhuur weer worden ingeleverd en konden we ons nog 1x storten op de pizza’s & burgers in Huttu Uula. Kon wel weer lijden.

Terug in onze hut hadden we even de tijd voor een warme douche en een verkleding, alvorens de laatste activiteit op het programma stond: IJsvissen.
Om te beginnen was het het devies om je zo warm mogelijk aan te kleden. Temperatuur was nog steeds laag en met dat windje op het meer zou een extra laagje kleding zeker geen kwaad kunnen.
Door de organisatie was het allemaal prima geregeld: Een boor, hengeltjes, visstoeltjes, aas…

Om te beginnen moest er eerst een stukje worden sneeuw geruimd voordat we het gat konden gaan boren. Die sneeuw is hier trouwens zo weg, want het is allemaal gortdroog, net poeder.
Dat gat maken ging ook vrij soepel. Ik schat dat we door zo’n 70cm ijs heen moesten. Af en toe wel ijs blijven weglepelen, want het bevroor zowat weer onder je handen.
En dan maar het aas laten zakken op hoop van zegen.

De verwachtingen waren niet zo heel hoog gespannen, want er bleken dit seizoen pas 3 visjes gevangen te zijn.
Al snel bleken we toch talent in de groep te hebben. Sjaak had er in no-time 1 aan de haak geslagen. Hieronder het bewijs. Geloof niet dat we er met z’n allen van kunnen eten vanavond.
Al met al hebben we het een half uurtje vol gehouden. Toen dreef de kou ons naar ons houtvuur toe.
Grappig om een keer te doen en het levert leuke plaatjes op!

Na een gezellige dis was het gisterenavond tijd om te relaxen in onze cabin. Open haardje aan, boek erbij en de voeten op tafel. Na die enerverende dag konden we lekker bijkomen. Wel 1x op en neer naar de houtvuurhut om de mand met houtblokjes bij te vullen. We hoeven het gelukkig niet zelf te sprokkelen.

Vanmorgen weer zo fris als een hoentje, alhoewel we wel merken dat we iedere morgen eigenlijk ietsje lastiger ons bed uit kunnen komen. De buitenlucht doet haar werk.
Om 10:00 uur weer in de busjes voor het korte ritje naar de ski-piste. Vandaag heel gewoon een dagje de piste op. Nou ja, heel gewoon….
We hadden er namelijk voor gekozen om een half dagje Telemark les te krijgen van Rene (Scandinavian Wintersports). Alleen Marloes (reisleidster voor deze week) en wij hadden interesse, dus een lekker klein groepje.

De eerste uitdaging was om goede Telemark-schoenen te huren. Lapse voeten blijken maar tot maat 45 te gaan, dus dat was proppen met mijn Hollandse maat 46.

Telemarken is een van oorsprong Noorse ski-discipline en tegelijk ook een van de moeilijkste. De achterkant van je schoen zit los en door door je knieën te gaan manouvreer je de skies. Althans zo heb ik het ongeveer begrepen. De bewegingen zijn ook een beetje tegendraads aan normaal alpine skiën.
Met dank aan het geduld en de kunde van Rene zagen we zowaar wat vorderingen na 2 uur en maakten we bewegingen die in de verte op Telemarken leken.
Al met al weer een ontzettend leuke ervaring.

Een andere topervaring was natuurlijk om die Telemark schoenen weer uit te mogen doen en mijn eigen vertrouwde kistjes weer aan te mogen.
‘s Middags was dan weer een eitje om op onze vertrouwde latten van de berg te mogen gaan. Het was helder weer, maar er stond een fris windje bij -12 graden en bovenop de berg was het ronduit koud. In ieder geval lol gehad van onze thermo-kleding en bivakmutsen.

Wel was het vandaag duidelijk drukker dan dinsdag. Het flauwe zonnetje had kennelijk op veel mensen een bepaalde aantrekkingskracht uitgeoefend. Af en toe zaten we zowaar met meer dan 2 mensen in de skilift.
Na ook genoten te hebben van de winterse taferelen kon deze skidag gezellig met een drankje worden afgesloten. In de busjes weer terug naar onze hut.
Even het vuurtje en de suana opstoken en dan vanavond met z’n allen “Op zoek naar het Noorderlicht”. Geen idee of de bewolking het toelaat, maar met vuur, drankjes en hapjes zal het ongetwijfeld weer een gezellige avond worden!

Vandaag was echt een topdag, maar laten we maar beginnen bij gisterenavond.
Om een beetje aan te sluiten bij Finse eettijden werden we al om 18:00 uur verwacht in de Lapse kookhut op het park, waar de Lapse Mila ons een soort Lapse kook-workshop zou aanbieden.
Bij aankomst stond het houtvuur middenin de hut al goed te branden, dus we werden gelijk aan het werk gezet. Zalm fileren, aardappels schillen op z’n laps, rendier vlees bakken, pannenkoekenmix maken.
Allemaal dingen die we thuis ook kunnen, maar het sfeertje en de bereiding op het houtvuur maken het zo speciaal. Ik heb me daar toch een partij op z’n Laps staan zweten bij dat vuur!
Uiteindelijk kwam er een lekkere rendierensoep uit de pot, Gepofte aardappels met gerookte zalm en pannenkoekjes met jam toe. Prima avond gehad (en door de bewolking was er toch geen Noorderlicht)
Iedere dag wordt het een stukje kouder maar de temperaturen zijn nog steeds dragelijk. Vanmorgen zo’n -9 graden met werderom wat vers gevallen sneeuw.
Half tien in de bussen op weg naar de Rendieren farm. Gerda had kennelijk een dagje vrij gekregen van René, die zelf het 2e busje bestuurde 🙂

De lokale rendierboer wist bij een warm houtvuur (ja, er wordt hier wat bos verstookt) een interessant betoog te houden hoe deze dieren leven. Voor het eerst in m’n leven het nut van muggen ontdekt. Die beesten schijnen in het voorjaar de groep in de bossen bijeen te drijven. De beesten in de groep schijnen zo bespaard te blijven van muggenbultjes.
Na de beesten van dichtbij te hebben bekeken, geaaid en te hebben gevoederd werd het tijd voor het hoogtepunt van de dag: De Huskysafari!

Dit was een onvergetelijke ervaring en ik denk ook het absolute hoogtepunt van deze vakantie!
Allereerst volgde er een korte uitleg over de slee. Voor degene die achterop staat: een rem, meehangen in de bochten en meesteppen bergopwaarts indien nodig. Voor de bakkenist: zorgen dat je warm blijft, foto’s maken en genieten.
Vooraf werden we al gewaarschuwd, dat zo gauw de honden ons zouden zien, dat ze dan niet meer te houden zijn, dus instappen en gaan.
Geen woord van gelogen. Wij hadden de achterste 6 hk aangedreven slee. Zo gauw het touw van de boom werd losgelaten was er geen houden aan: Als een speer gingen we ervandoor. Wat een energie hebben die beesten.

Al snel merk je ook dat iedere hond z’n eigen karakter heeft. De eerste 2 honden zijn de werkers en krachtigste honden, vervolgens 2 wat jongere huskies die het vak nog aan het leren zijn en tenslotte de voorste 2 honden zijn de intelligentste.
Er zijn Siberische en Canadese huskies. Linksvoor hadden wij een witte Siberische. Een ADHD-ertje. Niet te houden en bleef maar gaan.
In het midden nog eentje die wat gemakzuchtiger was. Zo gauw het iets moeilijker werd of ietsje bergopwaarts ging, dan keek die om met een vragende blik waarom er niet werd meegestept.

Dit werk is voor deze honden trouwens niet zielig. Het zijn werkhonden en ze doen niets liever. Ze moeten hun energie kwijt en kunnen per hond zo’n 50kg trekken.
Onderweg gaan ze vaak met hun kop door besneeuwde bermen voor verfrissing of er even doorheen woelen als ze de kans krijgen.
Minpuntje is dat ze ook nogal winderig zijn (dat is trouwens nog het beste scenario). Met regelmaat drijft er een lucht langs of dat je zelf net in de poep hebt getrapt.
Maar wel leuk is dat deze honden ook heel sociaal zijn. Je kan ze goed benaderen en ze zijn ook erg foto-geniek!

En dan de route; Dwars door de bossen door een sprookjesachtig decor. Door de verse sneeuw en de witte bomen was het echt ongelooflijk mooi.

De lunch werd natuurlijk weer in een wigwam met open vuur genuttigd. Vissoep (geen zalmsoep deze keer) en broodje worst werd weer uiterst vakkundig klaargemaakt.
Ook de koffie wordt hier zeer apart bereid.
Je laat een ketel water koken, je knikkert er een half pak koffie in (geen maatbekertjes te bekennen), even doorkoken en voorzichtig uitschenken. Nog vrij goed te drinken ook.

Na de tocht konden we nog even bijkomen van de ervaring in het restaurant en konden nog rendier attributen worden gekocht (geweien en huiden).
Groepslid René en zijn Fleur hadden de keus laten vallen op een gewei. Na enige discussie was de conclusie dat het iets bijgebogen moest worden om het in de koffer te krijgen. Echt een krachtpatser die René, want al gauw hoorden we ‘krak’. Jammer joh.

Alsof er nog niet genoeg was beleefd vandaag stond er bij aankomst op het park nog een heetgestookte Finse Sauna op ons te wachten. Met bijbehorende dompeling in een ijswak. De meeste in de groep waren redelijk vastbesloten om deze medische check te ondergaan (met Agnes natuurlijk voorop). Uiteindelijk hebben 11 van de 12 het ondergaan. En ja, je voelt je daarna wel heel goed. Maar je moet er wel even doorheen!
Op bijgaande foto is Agnes helaas net even ondergedompeld, maar haar slippers bewijzen toch echt dat ze er in zit.

Gisterenavond op weg naar het eten werden we gewaarschuwd dat het Noorderlicht weer te zien was geweest. Kort, maar hevig. Helaas hebben we dat net gemist. Weer een gezellige avond in de hut op het strandje gehad, maar het was gewoon te bewolkt om nog iets van het Noorderlicht te zien.
Voor Lapse begrippen is het hier op het moment bijna tropisch. Op de dag schommelt de temperatuur tussen de -5 en -10 graden en ‘s nacht ietsje lager.
Vannacht weer wat centimeters sneeuw gevallen, dus vanmorgen konden we weer in een verse witte wereld van start. Blijft echt onbeschrijflijk mooi!
Na het ontbijt werden we met het busje opgehaald voor een sneeuwschoenwandeling in Pyhatunturi National Park.

In het visitor centrum werd door de lokale parkwachtster eerst iets over het park uitgelegd, gevolgd door een diashow van hoe het park er ‘s zomers en ‘s winters onder optimale condities uit zou moeten zien.
Daarna werd het tijd om de rackets onder de schoenen te binden. Dit zit vast aan je schoen, maar je kan de hak vrij bewegen. Door de ijzers aan de onderkant heb je grip in de sneeuw.

Het wandelen ging ons eerlijk gezegd gemakkelijker af dan verwacht. Door de verse sneeuw konden we een nieuw spoor trekken door het National Park. Dwars door de bossen om vervolgens een afdaling naar een canyon te maken. Die canyon bleven we over een smal pad volgen op weg naar de Holy Grail van de dag; Een bevroren waterval.
Nou moest je onderweg ook niet naast het vaak smalle pad stappen, want dan ging je tot je liezen de sneeuw in. Dat Agnes op bijgaande foto ligt berust overigens op louter toeval. Geen idee wat er gebeurde. Ik weet nog wel dat ze kort daarvoor mij omver had geduwd!

De heenweg naar de waterval was zweten. Iedereen had het warm en volgens mij hebben we een goede stap gezet naar die 3 kilo gewichtsverlies.
De terugweg viel na een korte stop tegen. Kennelijk nu wind tegen en het begon wat te sneeuwen. Toch maar even de bivakmuts opgezet.

De canyon moesten we natuurlijk ook weer naar boven uitklimmen, dus bezweet kwamen we aan bij onze hut voor de lunch. Met 2 pyromanen in de groep was het vuur snel aan, dus de worsten konden worden gespiest en boven het vuur worden gebakken. Ik denk dat gebakken schoenzool nog had gesmaakt! Warm drankje erbij en iedereen was weer klaar voor de laatste etappe, terug naar het busje.

We hadden deze dag voor geen goud willen missen. Wandelend door dit park met slechts het geluid van de knisperende sneeuw onder je schoenen. Niet iets wat je normaal doet. Dat maakt deze vakantie ook zo leuk. Iedere dag weer nieuwe dingen ontdekken.
Inmiddels zijn we weer terug in het huisje en proberen we de haard en de suana weer aan te krijgen. Mooi uitzicht naar buiten.
Vanavond mogen we weer zelf aan de slag voor de Lapse kookavond…

Zoals ik gisteren al schreef begaven we ons ‘s avonds na de dis richting het meer. Na zo’n 15 minuten wandelen door de besneeuwde bossen (en voor de goede orde, er is hier niets wat niet besneeuwd is) kom je op een parelwit strand van een bevroren meer. Op het strandje staat voor algemeen nut een hut met in het midden een open vuur. Althans als je even hout uit de opslag haalt en dat aanmaakt. Wel goed geregeld voor ‘bewoners’ van het park.
Tijdens de maaltijd had ik een mooie fles wijn van de organisatie gehad ter ere van mijn verjaardag, dus die werd eerst maar opengestrokken. Wijn is hier zo’n beetje het vloeibare goud. In supermarkten niet zomaar te krijgen en bij het hotel/restaurant wel, maar dat mag je dan weer niet buiten nuttigen. Beetje doorgeslagen dus.

Buiten de gezelligheid was er in de groep toch wel wat hoop om het Noorderlicht (of poollicht te zien). Voor de leken onder ons (en ik was er 1 van), dit natuurverschijnsel wordt veroorzaakt door uitbarstingen op de zon. Hierdoor komen geladen deeltjes in het heelal, die op haar beurt weer worden aangetrokken door het magnetisme rondom de poolkappen en hierdoor (bij helder weer) voor een fantastische groene weergave in de lucht zorgen. Het groen danst als het ware door de lucht in allerlei vormen.
Hoewel de Nasa voor deze week wel een goede kans op het Noorderlicht had voorspeld, was het vooruitzicht door de bewolking niet echt goed.
Na een gezellige avond stonden we op het punt om huiswaarts te keren toen we toch de lucht zagen opentrekken. Voor onze neus ontstond dit Noorderlicht. Nog niet echt fel groen, maar duidelijk waarneembaar. Fantastisch! Verjaardags kadootje!
Nadat we uiteindelijk toch huiswaarts waren gekeerd hoorden we dat er later nog meer te zien was geweest. Onze hoop op meer is op vanavond gericht.

Vandaag een pistedag op het programma. Zo’n 10 minuten rijden hier vandaan ligt een berg met de pistes. Verwacht geen alpen, maar toch een redelijke berg met pistes van blauw tot zwart. En bovenal, geweldige sneeuwcondities!
Door de droge sneeuw die hier is en de temperatuur heb je deze condities van November tot mei.
Drukte? Ach, we waren bijna teleurgesteld als we even niet alleen op de piste waren. Ik denk dat ik buiten ons eigen groepje nog geen 20 mensen ben tegengekomen op de piste (of restaurant). Ideaal dus! Zo eind januari schijnt het hier altijd erg rustig te zijn.

Heerlijk geskied. Af en toe met het groepje, af en toe alleen of met een ander stelletje.
Voor de luch was door de organisatie de Rendeerburger in het restaurant aangeraden. Doe ik de bestelling, zegt die man: ” Rendeerburger? No sorry, we don’t have them”. Bleken we het gewone hamburger menu te moeten bestellen, want alles schijnt hier gewoon Rendiervlees te zijn. Lekker hoor!
Al met al weer een mooie dag geweest tot nu toe.
Vanavond taaien we weer af naar het strandje voor de gezelligheid, maar ook om een stijve nek te krijgen van het turen naar het Noorderlicht 🙂


51 jaar alweer. Ik kan niet zeggen dat de dag ongemerkt voorbij is gegaan. Ook wel uniek om je verjaardag in de poolcirkel te mogen vieren. Iedereen bedankt voor alle felicitaties via sms of ‘social media’!

Nadat het gisterenavond nog was afgekoeld tot -22 graden, begon de dag vandaag relatief warm met -7 graden. Een mooie temperatuur dus om te gaan snowscooteren. Dat stond immers op het programma vandaag.

Na een goed ontbijtje met de groep werden we nmet het busje naar Luosto gebracht (zo’n 20 minuten verderop), waar de scooters al klaar stonden.
De eerste aktie was om ons in beschermende pakken te hijsen. Hierbij moest ik erg terugdenken aan de pakken die we afgelopen zomer aan moesten hijsen voor het Orka spotten op Vancouver Island (zie vakantieblog 2010).
Daarna werd nog uitgelegd aan welke kant de gashendel en aan welke kant de rem zat en we konden vertrekken. Per 2 personen 1 scooter.


Erg stoer om met die scooters door een prachtig witte wereld te rijden. Met name in de hoger gelegen gebieden was het soms adembenemend mooi. Wel jammer van de herrie die de scooters maken.
De toch ging naar een originele en nog steeds in bedrijf zijnde Amethysten mijn (http://www.amethystmine.fi/indEN.htm).


Na een interessante uitleg mochten we zelf in de grond gaan woelen in de mijn. Wel een koddig gezicht om 12 volwassen toeristen op hun knieën in beschermende kleding naar steentjes te zien graven.
Niettemin werden in korte tijd wat leuke steentjes Amethyst gevonden. Alles wat in je hand paste mocht je houden. In het andere geval moest het worden ingeleverd.

Dat gegraaf maakte hongerig, dus de volgende stop was een authentiek Lapse hut, waar in Lapse klederkracht boven een Laps vuur een Lapse maaltijd werd geserveerd. Lekkere zalmsoep met pannenkoeken.
Nou was ons verteld dat de gemiddelde deelnemer aan dit arrangement in een week zo’n 3 kilo afvalt, dus we hoefden ons niet in te houden. Kennelijk staat ons nog de nodige inspanning te wachten deze week!


De laatste etappe ging weer terug naar Luosto. Inmiddels was iedereen aan de pk’s gewend, dus het gas kon erop. Echt kicken om op zo’n ding met 50-60 km/h door het sneeuwlandschap te stuiven.
Ik hoor de kritische lezer zeggen: “Geen ongelukken”?
Nwah, 1 keer op z’n kant gelegen (ik), 1 keer met de linkervoorski vast in zachte berm (ik) en nog wat soortgelijke dingen in de groep. Alles zonder schade of letsel en slechts ter verhoging van de amusementswaarde.
Complimenten dus voor Agnes die het apparaat zonder die incidentjes wist te besturen.

Inmiddels zijn we weer terug in onze cottage. Ik ga zo nog een keer proberen de houtkachel op te porren (was ik de laatste vakantie in Canada ook al niet zo goed in) en de Sauna is volgens mij al op stoom.
Voor vanavond zijn wat versnaperingen ingeslagen om met de groep op een rustieke plek de dag te evalueren. Hopelijk tijdens het aanschouwen van het Noorderlicht….

Zondagmorgen 03:22 met Jan afgesproken voor een pick-up naar Schiphol. Een onzedelijk tijdstip, maar dat is vaak helaas niet anders met die charter vluchten. In ieder geval een directe vlucht van Schiphol naar Rovaniemi.
Op Jan kan je bouwen! Punctueel belde hij aan en daarmee ons wakker. Wel de wekker gezet, maar kennelijk was ik gisterenavond al zo in Lapse sferen, dat ik ook de Lapse tijdzone had gebruikt. Nou ja Bram, hebben we die coño van de dag aktie ook maar vast gehad.

Gelukkig bouwen we altijd genoeg tijd in om dit soort hobbeltjes op te vangen, dus om 04:15 uur konden we rustig in het Transavia rijtje aansluiten op Schiphol.
De koffer kon gewoon worden gedropt, de skischoenen bij de afwijkende bagage balie. Die mochten als onderdeel van het arrangement trouwens gratis mee.

Het zal niet verwonderen dat het niet echt spits was, dus na een kopje thee en wat gehang sloften we rustig aan naar C10, waar we op tijd in onze stoeltjes konden neerstrijken. Goed gevuld toestel, maar niet helemaal vol. Behalve voor Rovaniemi zaten er ook wat mensen aan boord voor de eindbestemming Ivola.

Het vertrek was uiteindelijk door het de-icen een half uurtje later dan gepland, dus om 10:30 uur (Finse tijd) arriveerden we in Rovaniemi.
De vliegtijd van 3 uur vloog voorbij door even de oogjes dicht te knijpen en de toeristische tips van de piloot, die vertelde zelf in Zweden te wonen en kennelijk graag zijn kennis over het gebied waar we overheen vlogen met ons wilde delen.

Nou moet ik eerlijk toegeven dat ik voor deze vakantie nog nooit van Rovaniemi Airport had gehoord. 2 Slurfjes en 1 halletje en wat sneeuwvrij gemaakt asfalt is in een notendop wat je je bij deze vluchthaven moet voorstellen.

In de aankomsthal (nou ja, hal…), vonden we een Lap die Scandinavian Wintersports vertegenwoordigde en ons mee zou moeten nemen. Vreemd genboeg stonden we niet op zijn lijst. Foutje, maar met 1 telefoontje was het hersteld.

Nadat alle zieltjes waren verzameld in de bus ging het richting Santa Claus Village. Een ‘toerist-trap’ eerste klas, maar ach, wel leuk voor het plakboek. Gelukkig was er maar een uurtje voor deze stop gereserveerd, dus net mooi.
Natuurlijk konden we het niet nalaten om onze kerstkado’s voor 2011 vast veilig te stellen door Santa Claus persoonlijk de hand te schudden en even de weg te wijzen naar Vleuten.

Om 15:00 uur werden we in Pyhä welkom geheten met een lekker bord gevulde zalmsoep en brood. Ook een goede gelegenheid om met de rest van de groep kennis te maken (12 in totaal, inclusief de reisleidster voor de week).
Leuk gemengd gezelschap. wat (jonge) mensen van onze leeftijd en wat nog jongere mensen. De verwachtingen werden gelijk gezet door de melding dat afgelopen week 5x (!) het Noorderlicht kon worden aanschouwd. Dit is uitzonderlijk, aangezien de kans slechts 10-20% is.

De cottage (houten blokhut) is pitoresk in deze natuur en ingericht voor 4 personen, inclusief haardvuur en sauna. Maaltijden vinden gezamelijk plaats in het restaurant. Er zijn hier wat andere faciliteiten (o.a. een camping), maar januari is nou niet echt de drukste maand.

Een gezamelijk rondje over het terrein heeft ons al helemaal in de stemming gebracht. Straks nog een hapje eten en dan goed uitrusten voor een eneverende maandag die ons staat te wachten!

Terwijl het hier behoorlijk aan het dooien is en de regen weer volop naar beneden komt, is het in het hoge noorden volop winter.
Over 2 weken mogen we gaan “meegenieten” van die winterpret in Lapland.

Gisteren al enigszins in de stemming kunnen komen op de vakantiebeurs, maar vandaag realiseerde ik dat het toch echt al snel zover is na het bezorgen van de reisbescheiden.
Gelijk vriend Jan van het goede nieuws op de hoogte gebracht; Bij het wegbrengen kan hij volgens mij de files ontlopen!
Vertrek staat gepland op zondagmorgen 06:00 uur, dus als we een uurtje of 04:00 op Schiphol zijn moet dat goed zijn.

Zondag 30 januari 06:00 uur HV121 Amsterdam – Rovaniemi (Finland), aankomst 10:05 uur
Zondag 6 februari 10:50 uur HV122 Rovaniemi – Amsterdam, aankomst 14:30 uur

Naast de gewone bagage mag ook gratis een wintersport uitrusting mee worden genomen (ski’s + schoenen).

Inmiddels hebben we ook onze thermische slag al geslagen met het opkopen van sokken, ondergoed, mutsen & handschoenen voor onder de normale winterkleding. Veel laagjes is ons verteld.
Om ook de teentjes en de voetjes niet te laten afvriezen is water- en kou-werend schoeisel aangeschaft. Moge duidelijk zijn, dat wij niet voor 1 wak te vangen zullen zijn daar!

Na wat slagen om onze armen te hebben gehouden ivm een project op mijn werk, konden we onlangs eindelijk een week vastzetten voor de Wintersport vakantie. De eerste week van februari komt helemaal goed uit.
Normaal gesproken betekent dat, hup in de auto naar Oostenrijk of Italië om de bergen af te suizen, zo niet dit jaar.

Na wat enthousiaste verhalen te hebben aangehoord besloten we dit jaar voor Lapland te gaan. Heel iets anders en ook niet echt vergelijkbaar met de traditionele ski-vakanties. Lapland wordt meer een all-in ‘Winter-experience’. Skiën speelt een ondergeschikte rol. Iedere dag staat een andere activiteit op het programma en soms zelfs meer dan 1. En dat allemaal in een sprookjesachtig, maar oh zo bar koud landschap.

Het ‘Laps wintersportavontuur’ is inmiddels geboekt bij Scandinavian Wintersport. Maximale groep grootte is 14 personen en er waren nog 4 plekjes vrij voor onze week. Dat zal inmiddels wel eens anders kunnen zijn, want 2 dagen na onze boeking verscheen er toevalligerwijs een uitgebreid artikel in de Reisbijlage van de Telegraaf.

De kerstman heeft inmiddels het eerste thermo ondergoed bij ons afgeleverd. We hebben nog 4 weken om ons verder voor te bereiden (vooral op de kou) om dan hopelijk volop te kunnen genieten.
IJs en weder dienende (letterlijk deze keer) zullen we de hoogtepunten van deze reis delen via deze blog.

Veel leesplezier!