• 05May

    Het ‘Magic Kingdom’ was het thema park dat voor vandaag op het programma stond. Via allerlei ingewikkelde wiskundige rekenmethodes hadden we uitgedokterd dat vandaag de rustigste dag zou zijn. Of we gelijk hadden, zullen we nooit weten, maar als we gelijk hadden, dan was het alleen maar boffen dat we er niet op de drukste dag waren.
    We kunnen het park gerust een buggy-park noemen. Je breekt werkelijk je nek over de buggies in het park. Rondom de meeste attracties zijn trouwens speciale buggy-parkeer-zones ingericht. Overigens zit er wel vertederend kroost tussen. In prinsessenjurk helemaal wegsmeltend bij haar favoriete ‘character’.

    Het was vandaag ook veel meer benauwd dan andere dagen. Er was wat bewolking en zeker in de zon was het flink zweten. Dat is nou net iets wat je in je vakantie eigenlijk helemaal niet wil. Buiten je vakantie moet je er trouwens ook gedoseerd mee omgaan.
    Maar goed, vandaag (en eigenlijk ook de andere dagen hoor) was een dag dat niets moest en alles mocht. Regelmatig een mooi plekje gezocht en mensen gekeken. Met jengelende kinderen, met lieve kinderen, met vervelende kinderen, met slapende kinderen, …..
    Tussendoor natuurlijk ook nog regelmatig een Fastpass gehaald om zonder al te lang wachten een attractie te doen. Leukste was eigenlijk ‘Splash Mountain’. Koelde je ook weer wat af door dat opspattende water. Ook de Mickey 3D movie was leuk. Agnes was erg enthousiast over ‘Buzz Lightyear’s Space Ranger Spin’, maar dat kwam volgens mij alleen maar, omdat ze in dat interactieve schietspelletje een paar puntjes meer dan ik haalde. Ik vond het dus wat minder.

    Leuk was verder dat we op een gegeven moment bij de poort van het kasteel wandelden en dat de man voor ons plots op z’n knieën ging. Ik stond al in de aanslag om mij ooit opgedane EHBO-kunsten ten uitvoer ten brengen, toen hij een doosje met een ring uit z’n zak haalde. Ik vermoed dat hij wel een vervelend verhaal voor zijn partner had, want ze begon spontaan te huilen. Toen hij daarna weer opstond waren omstanders kennelijk zo opgelucht, dat ze van blijdschap begonnen te klappen.

    Zoals al aangehaald was het vandaag bewolkt en benauwd en dat resulteerde dan ook in de eerste echte regen van deze vakantie. Weliswaar slechts van 17:30 – 17:45 uur, maar toch….

    We hadden het park niet al te vroeg betreden, want ook hier stond een avondprogramma gepland, dat we graag wilden bijwonen.
    Om 21:00 uur begon het met de ‘Main Street Electrical Parade’. Nadat ‘s middags al de gewone parade voorbij was getrokken, hadden ze als een gek duizende lampjes op die wagens zitten schroeven om ‘s avonds verlicht voor de dag te kunnen komen.
    Ruim een uur van tevoren werden er al plekjes langs de route ingenomen, gemarkeerd met buggies en dekens, alsof William & Kate voorbij zouden komen. Niettemin vonden wij ook iets later nog een prima plek en trok een flinke stoet lampjes voorbij.

    De hoogtepunten moesten echter nog komen. Om 21:45 uur begon ‘The magic, The memories, and You’. Meeslepende titels kunnen die Amerikanen wel verzinnen.
    Dit was een lichtshow op het kasteel in het park. Geweldige knappe en mooie lichtshow!
    Hierop volgde nog een daverend vuurwerk, synchroon op muziek, met wederom kleurondersteuning op het kasteel. De show van gisteren in Epcot was door al die verschillende elementen misschien net iets indrukwekkender, maar dit was zeker een goede 2e. Echt de moeite van het wachten waard.
    Het deed ons ook denken aan 31 december 1998, toen we met ouders en kinderen oud & nieuw (en nog wat anders) vierden in Euro-Disney. Je zou er sentimenteel van worden.

    Om 22:20 uur was het spektakel afgelopen en was het haast verbluffend hoe die geweldige mensenmassa gedisciplineerd het park verliet. Als je naar de parkeerplaats moest, dan werd je met de pont overgezet (want de parkeerplaats en het park zijn gescheiden door een meer) en daarna werd je met een treintje naar je auto gebracht. Dit alles werd vlekkeloos geregeld en in een half uur stonden we bij onze auto. Knappe organisatie.

    Tags:

  • 04May

    Een slow start vanmorgen. We konden het ons permitteren, gezien de park-keuze voor vandaag: ‘Experimental Prototype Community of Tomorrow’, oftewel Epcot Theme Park. Dit Disney park is namelijk tot 9 uur vanavond geopend.

    Na de spits waren we in zo’n 15 minuutjes op de parkeerplaats van Epcot (meevallertje, dit keer maar $14 parkeergeld), waar het eigenlijk best rustig leek. Dit zou overigens de rest van de dag worden bevestigd. Dit zal zeker niet het drukste Disney Theme Park zijn.
    Dit betekende ook dat de wachtrijen voor de attracties vandaag varieerde van 0-15 minuten. Met 2 uitzonderingen, waarover later meer.

    Het park bestaat uit 2 gedeelten; Future World en World Showcase. In dat laatste gebied (rondom het meer) presenteren veel landen (geen Nederland) zich met een attractie, een optreden, karakteristieke gebouwen, etc. Zo was er in het Britse gedeelte een openlucht concert van 20 minuten van ‘The British Airwaves’. Britse popmuziek door de jaren heen. Leuke afwisseling.
    Future World heeft een beetje wereld tentoonstelling achtige inslag, met veel educatie, maar ook attracties. De blik op de toekomst komt soms wat gedateerd over, maar niettemin ziet het park er prachtig uit en is ook zeer onderhoudend. Meest markante punt van Future World in natuurlijk de grote bol, spaceship Earth. Hierin zit ook een attractie, die je ook nog op interactieve manier een blik in je toekomst gunt. In dit filmpje zie je hoe onze toekomst eruit ziet.

    In Future world zijn er 2 attracties die er eigenlijk uitschieten en waar de wachttijden dan ook opliepen tot 50-60 minuten: ‘Mission Space’ en ‘Soarin’ ‘. Nu hebben ze in de Disney parken de zogenaamde FastPass uitgevonden. Je gaat met je kaartje naar een automaat bij die attractie en je krijgt een tijd toegewezen waarop je mag terugkomen. Met die zogenaamde FastPass mag je dan een aparte snelle rij in, waardoor je alsnog met zo’n 10-15 minuten aan de beurt bent. Leek ons een prima plan voor deze beide attracties.

    Vanmorgen eerst ‘Mission Space’ gedaan. Was dat een goed plan? Nee, niet voor mij! Wel stoer overigens.
    Hierin wordt een vlucht, inclusief lancering naar Mars gesimuleerd, met bijbehorende G-krachten. Die worden gesimuleerd in een grote centrifuge.
    Nou ben ik al niet zo’n held in draaimolens, maar ik geloof niet dat ik een 2e keer naar Mars was gevlogen, zelfs niet als ik $100 toe had gekregen. Echt heftig (voor mij). Gelukkig bleek Agnes (die zo in een Spaceshuttle zou stappen) ook een beetje draaierig gevoel te hebben. Maar eventjes rustig aan gedaan hierna.

    De andere attractie ‘Soarin’ ‘ hadden we voor het laatst bewaard. Hierin wordt een hangglider vlucht gesimuleerd door Californië. Over de Golden Gate brug en alle andere site-seeings van die state. Vermoedelijk ook zwaar gesponsord door Californië (waren ze onlangs niet bankroet?). Erg fraai gedaan.

    Ik zal verder niet alle rides, bootjes en wat nog meer beschrijven, maar het was een uiterst onderhoudend dagje. Maar oh, je loopt wat af op zo’n dag op je slippertjes (te heet voor schoenen). Onze arme voeten, en dan zijn we pas op de 2e pretparkdag!

    Het park sluit niet precies om 21:00 uur, want dan begint het hoogtepunt van de dag: de vuurwerkshow.
    Vuurwerkshow dekt niet echt de lading. Er worden niet zomaar wat rotjes de lucht ingeschoten, maar het is de meest fantastische combinatie van vuurwerk, muziek, licht, laser & water die we ooit hebben gezien!!
    IllumiNations: Reflections of Earth (zo heet de show dus), is een perfect synchroon uitgevoerde show in en boven het meer in Epcot, die je ademloos met open mond staat te bekijken. Niet overslaan als je in de buurt bent!

    Tags:

  • 03May

    Na een goede eerste nacht in onze luxueuze hut waren we redelijk op tijd uit de veren voor onze eerste ‘pretparkdag’.
    We hadden gisterenavond alles zo goed mogelijk op een rijtje gezet. De Orlando flex pas en de Disney pas hadden we al enige tijd geleden via Attractiontickets.de aangeschaft, dus aan de hand van de verwachte drukte in de diverse parken en de dagelijks variërende openingstijden konden we een zo optimaal mogelijk schema voor de komende 10 dagen creëren.

    We trapten vandaag af met ‘Universal’s Islands of Adventure’. Een minuutje of 20 rijden vanaf Kissimmee.
    Niet om klokslag 9 uur, maar toch niet lang daarna reden we de parkeergarage van Universal in.
    Bijna overbodig om te vermelden dat de temperatuur weer zo rond de 30 graden schommelde, maar gelukkig doemden er af en toe wolkjes op, die het uit de zon net iets aangenamer maakte.

    Gelijk maar naar ‘The wizarding world of Harry Potter’ gelopen. Deze vrij nieuwe uitbreiding van het park ziet er werkelijk fantastisch uit. Dit trekt ook het meeste volk en dat was hier goed te merken bij de meest spectaculaire attractie van het park: Harry Potter and the Forbidden Journey. Na eerst in een 45 minuten durende wachtrij door kasteel Zweinstein te zijn gevoerd (met leuke dingen onderweg), kwam je in een soort simulator terecht die je meenam in een toch wel spectaculaire rit, die knap in elkaar was gezet.

    De rest van de dag waren de wachtrijen gelukkig niet langer dan max. 15-20 minuten (en dat ondanks de drukte).
    Het park bestaat uit 6 verschillende eilanden, die allemaal gemiddeld 2 grote attracties herbergen (en daarnaast nog een boel in dat betreffende thema erom heen).
    In ‘Toon Lagoon’ waren een 2-tal water attracties te vinden: Dudley Do-Rights Ripsaw Falls en Popeye & Bluto’s Bilge-Rat Barges.
    Bij beide splash attracties stond vermeld ‘You will be soaked’, wat dus niet betekent, dat er een kans bestaat dat je nat wordt. Dit is meer een garantie dat er geen vezel aan je lijf meer droog is als je uitstapt. Erg leuk bij deze temperaturen.
    Zag zowaar nog een paar watjes met een poncho om in die dingen stapten. Ik denk dat ik vorige jaren al genoeg de draak met poncho’s heb gestoken.

    Aan het eind van de dag had Agnes helemaal de smaak te pakken en kreeg ik de keus om met haar in ‘The incredible Hulk Coaster’ te gaan of in ‘Doctor Doom’s Fearfall’. Klonk voor mij als een keus tussen mijn linkerbeen of mijn rechterbeen afhakken. Rollercoasters zijn in het algemeen niet aan mij besteed, en in dat Dr. Doom ding werd je wel heel erg hard omhoog geschoten, waarna de onvermijdelijke zwaartekracht je zo mogelijk nog sneller naar beneden bracht.
    Om de stoere trend van deze vakantie dan toch maar voort te zetten, na de toet toet waterscooter en de eerder genoemde attracties, besloot ik dan maar Agnes en Dr. Doom een plezier te doen. Ging dus hard.

    Na de halve marathon slenteren te hebben gecompleteerd was het een mooie tijd om weer hut-waarts te rijden. Onderweg nog een eland-proef uitgevoerd, vanwege een idioot die bij een afrit van gedachte veranderde, maar gelukkig toch weer veilig ‘thuis’ gekomen.

    PS: Ons Macje inmiddels in wireless accesspoint omgetoverd, zodat alle i-apparaten ook weer vlekkeloos met wifi werken in het appartement. Wel net zo makkelijk en goedkoop.

    Tags:

  • 02May

    De socialisten onder ons zullen het wel niet kunnen waarderen, maar voor ons was het verre van een ‘Dag van de arbeid’.
    Om 11:00 uur werden we geacht onze Tradewinds Suite in St. Pete’s beach te hebben verlaten. Tijd genoeg dus om schoon schip te maken met de aardbeien en de koffers in de auto te zetten.
    Uitgecheckt en linea recta terug naar het strand. Hoewel we er formeel geen recht meer op hadden kreeg Agnes met een praatje en een lach toch weer een Cabana toegewezen, zodat we nog rustig een aantal uurtjes van de geneugten van het strandleven konden genieten.

    Het voelt een beetje als het einde van het eerste gedeelte van de vakantie. De 3 weken zijn duidelijk en doelbewust opgeknipt in 2 gedeeltes. Eerst de rondrit, hotels en strand. En nu een vast appartement middenin het grote pretpark dat Orlando heet.

    Rond een uur of 1 vonden we het tijd om maar eens richting Orlando te rijden. Een rit van zo’n 2 uur, voornamelijk over de Highway. Met name rond Tampa wat drukte, maar gelukkig geen file.
    Voor Orlando de afslag naar Kissimmee genomen, alwaar we domicilie kiezen voor de volgende 11 dagen.
    De formaliteiten moesten we bij het Homes Welcome Center regelen. Snel gevonden, maar zo stil, dat we twijfelden of de tent al open was. Buiten een medewerker gevonden die wel bevestigde dat ze open waren, maar dat inchecken pas vanaf 4 uur mogelijk was. Dan begon de drukte.
    Maar ach, we waren kennelijk nog steeds in staat geweest om die zielige blik vast te houden, zodat hij de hand over zijn hart streek en ons al om 15:15 (jawel) verder hielp met de papieren die moesten worden ingevuld en vooral ondertekend.
    Met een routebeschrijving op zak was Cane Island (zo heet dus ons resort) simpel te vinden. Een mooi centraal gelegen complex met zo te zien vrij nieuwe appartementen.
    Die van ons (Gebouw 5261, #304) zag er in ieder geval geweldig uit. Op papier een 6-persoons appartement, met 2 slaapkamers, 2 badkamers, prachtige huiskamer met dito keuken en een balkon met uitzicht op het zwembad/vijver.
    Maar…. 1 groot minpunt; Wel een internet routertje, maar geen wi-fi! En dan hebben we nu wel zo’n mooie Macbook-Air, maar daar zit geen ethernet aansluiting meer in.
    Nou ja, we moesten toch eerst naar de om de hoek gelegen Wal*Mart voor de broodnodige inkopen, dus gelijk maar zo’n usb –> ethernet dongeltje gekocht. We kunnen toch niet zonder!

    Na de afgelopen week menig restaurant te hebben bezocht, besloten we vanavond maar eens lekker te gaan luieren in ons hutje en niet meer weg te gaan.
    Bij de Wal*Mart een gegrilde kip ingeslagen en die met z’n tweeën bijna soldaat gemaakt.
    Tijdens de spijsvertering gaan we ons maar eens buigen over het programma van morgen. Teveel keus.

    Tags:

  • 01May

    Lang leve de Koningin, hoera (3x).
    Koninginnedag 2011, geen vrijmarkt, geen oranje tompouce, geen oranjebitter…. Net als 2 jaar geleden vertoeven we deze dag in de US, maar gelukkig dit keer geen gestoorde, zoals toendertijd in Apeldoorn, die het feestje verpest.

    We krijgen er hier dus bar weinig van mee, maar daar klagen we niet over. Vandaag hadden we een volle dag om van de zon, het strand en het water te genieten. Geen verplaatsing vandaag.
    Vanmorgen even naar de plaatselijke Appie gereden voor ontbijt & lunch. Lekker vers brood, aardbeien en fruit.
    Werd daarna alweer hoog tijd om onze Cabana op het strand op te zoeken voor wat beschutting tegen de zon.

    Het was wel drukker op het strand dan gisteren. Duidelijk weekend. Verderop was een groot beach volleybal toernooi aan de gang en werden er tevens een wat zeskamp-achtige competitie bij en in het water uitgevoerd. Grappig om te zien met welk fanatisme dat wordt gespeeld.

    De rest van de dag zou saai geweest kunnen zijn, ware het niet dat wij de kritiek van onze kinderen hadden aangetrokken; Het was volgens sommige tot nu toe allemaal een beetje te soft. Lijkt ons trouwens boven de 50 niet zo’n groot probleem, maar vooruit…
    Op het strand waren waverunners te huur (wij zouden ze toet, toet, waterscooter noemen), waarmee je toch wel heel hard door de Golf van Mexico kon scheuren.
    Met de snowscooter ervaring uit Lapland op zak bestegen we dit apparaat. Eerlijk is eerlijk, echt waanzinnig om met zo’n 50 km/h over de golven te gaan. Wat een geweld!
    Nadeeltje is het zoute opspattende water in je ogen, maar je moet er wat voor over hebben. Mooie ervaring!
    De adrenaline weer onder controle gekregen met een cocktailtje en toen moesten we opschieten om de zon weer onder te zien gaan. Is volgens mij hier iedere dag weer mooi.

    Uiteraard kunnen we de kust streek morgen niet verlaten, zonder nog wat verse vis genuttigd te hebben. Op loopafstand van ons hotel vonden we Snapper’s.


    Potverdikkie, wat hebben we daar heerlijk vis gegeten. Degene die Agnes een beetje kennen, weten dat vis (en zeker niet als het er ook nog uit ziet als een vis) niet haar grootste lekkernij is, maar na de goede ervaring in Key Largo ging ze zonder morren overstag. Na afloop moest ze wederom erkennen, dat de Tonijn, Mahi Mahi, Kreeft & Garnalen waanzinnig lekker waren!

    Tags:

  • 30Apr

    Natuurlijk minder geslapen vannacht. Het doet een mens toch wel wat als een aanstaand koningspaar zich aan elkaar verbindt en wij in een ander continent liggen te slapen. In de UK kregen ze zelfs nog een extra dag vrij voor dit partijtje! Hadden wij mooi niet toen Alex & Max elkaar het ja-woord gaven.
    En alsof het rond die tijd zo moest zijn, de hemelsluizen gingen ook nog even open. Een verfrissend vroege-ochtend-buitje, waar nog slechts de plassen als stille getuige van zichtbaar waren toen wij ons weer naar buiten begaven.

    Kort ritje vandaag. Wel een mooi ritje tussen al dat water door! Ik had het overigens veel drukker op de weg verwacht in deze omgeving zo vlak voor het weekend.
    Al voor twaalven stonden we aan de balie van het Tradewinds Sandpiper Resort in St. Pete’s beach. Enige tijd geleden had ik een kamer (voor 2 nachten) voor een mooie prijs op Priceline gescoord. Natuurlijk wel een standaard kamer, wat zoveel betekent als uitzicht op de parkeergarage.
    Aangezien dat het gemiddelde niveau van onze kamers tijdens deze reis toch wel enigszins naar beneden zou halen, keken we de vriendelijk juffrouw achter de balie maar eens zo meelijwekkend mogelijk aan. Zo te zien brak ze bij het zien van zoveel leed. Fluisterend liet ze ons weten dat ze ons voor $25 per nacht extra een grote suite met ‘ocean-view’ kon aanbieden. Onze gezichten klaarden weer op en de deal was gesloten. Om de goednieuws-show af te sluiten; De kamer was al klaar en kon door ons gelijk worden betrokken.
    Dit betekende eigenlijk, koffers op de kamer dumpen, badkleding aanschieten en het strand op (pal achter ons hotel).

    Op de parelwitte stranden in St. Pete’s beach is niets af te dingen. Ik meen dat zelfs een beroemde strand-scene uit ‘Pirates of the Carribean’ hier is gefilmd.
    Voor hotelgasten staan er mooie cabins klaar om nog een klein beetje beschutting tegen de zon te bieden. Want pffff, wat was het heet!
    Dan kom ik ook gelijk op het trainen. Het lijkt allemaal zo mooi, maar het was werkelijk keihard werken. Onze cabin lag zo’n beetje tussen de Golf van Mexico en het zwembad, dus om de haverklap moest er op en neer worden gelopen om verkoeling te zoeken in de golf of het zwembad, dan nog water, sandwich of cocktail halen bij de ‘poolbar’. Kortom, voor een beetje verkoeling en om het een beetje aangenaam te houden liep je jezelf helemaal een slag in de rondte.

    Het was dan ook helemaal niet erg dat de zon zo rond 8 uur weer achter de horizon verdween. Het was mooi geweest voor vandaag. De zonsondergang was door de strak blauwe lucht eigenlijk nog mooier dan in Key West.
    Daarna voor een hapje en een drankje naar St. Petersburg gereden. Ik weet niet of we op de goede plek zijn geweest, maar het viel een beetje tegen. Verder wel prima op een terrasje kunnen eten.

    Tenslotte vernamen we vandaag het goede nieuws dat de lancering van de spaceshuttle (Endeavour) werd uitgesteld en niet eerder dan maandag a.s. zal plaatsvinden. Top van die mannen, dat ze ook een beetje met onze planning rekening houden. Volgende week zitten we in Orlando, dus dat komt ons gewoon wat beter uit.

    Tags:

  • 29Apr

    Na toch weer een prima nachtrust besloten we vanmorgen eens rustig op te starten. Wat (internet-)belletjes doen via de nieuwe Mac, beetje mail lezen en de altijd weer leuke reacties op de blog bekijken. Hopelijk leveren onze verhalen ideeën of inspiratie op tot een soortgelijke reis. Of misschien weet je na het lezen van de blog wel heel zeker dat Florida (of de US) niets voor jou is. In beide gevallen heeft het in ieder geval geholpen.
    Voor ons is het een soort dagboek om vooral al die indrukken maar niet te vergeten. Waar waren we 3 dagen geleden ook alweer?

    Het Pelican Bay Inn waar we afgelopen nacht verbleven had weliswaar niet zo’n centrale ligging, maar op het hotel was niets af te dingen. Prima kamer (oftewel suite), lekker zwembad en een mooie prijs, waar zowaar nog een prima ontbijt bij was inbegrepen. Apart bij het ontbijt was dat er 2 professionele wafelijzers stonden, waar je zelf je wafels kon bakken. Nooit eerder gezien.

    De rit ging vandaag voornamelijk via de Interstate 75 naar het noorden. Gas erop, cruise control aan en blik op oneindig.
    Gelukkig doemde al snel een onverwachtse verleiding op, die we niet konden weerstaan; Miromar outlet center. Bleek een keurig opgezet centrum te zijn, waar alle grote merken vertegenwoordigd waren. Deed qua grote en opzet een beetje denken aan het outlet center bij Las Vegas. Ook de temperatuur deed erg denken aan die zandbak in Nevada, pfff, wat was het heet.
    Je loopt zo maar weer een paar uurtjes rond, maar tevreden spinden we na afloop rond onze aankopen. Goed geslaagd en wat is het met de huidige dollarkoers dan toch leuk winkelen hier.

    Zo rond half 6 reden we Sarasota binnen, waar we langs de boulevard ons ‘Helmsley Sandcastle Hotel; vonden. Normale middelmatige kamer, maar uitstekende locatie aan het strand. Het vertrouwde zwembad ruilden we dus eerst maar even in voor een strandstoel. De golf van Mexico om mijn kuiten.

    Het centrum van Sarasota was net weer iets te ver weg om te lopen, dus het Fordje maar weer de weg opgestuurd. Door het onvermijdelijke mooie weer hangt er overal een lekker vakantie-sfeertje en zijn de terrassen goed gevuld. Gezellig dus.

    Het werd vandaag ook tijd om de koffers maar eens te herpakken. Het systeem is er toch een beetje uit na zo’n 1e week.
    Terugkijkend op die eerste week, hebben we eigenlijk 1 heel groot probleem ervaren: de dagen vliegen te snel voorbij!! Ik ben bang dat we dat de komende 2 weken niet kunnen veranderen.

    PS: Bolletjes katoen kan je bijvoorbeeld in je oren stoppen

    Tags:

  • 28Apr

    Na nog wel op ons gemak een ontbijtje te hebben verorberd, reden we rond 09:00 uur weg voor de langste rit van deze vakantie. Dwars door, of eigenlijk langs, Everglades NP naar de oostkust van Florida.
    Na zo’n 1,5 tot 2 uur rijden lag het eerste uitstapje op ons te wachten; Een airboat ritje door de Everglades.
    Na de eerdere ervaring in Miami (zie dag 3) was het een aangename verrassing dat onze eerder aangeschafte Groupon deal nu wel goed uitpakte. De firma Coopertown was er wel op berekend.
    Nou was ik van tevoren eigenlijk niet al te enthousiast over zo’n airboat-ritje. Het lawaai van die dingen zou in mijn verbeelding al het wildlife al wegjagen, voordat je ook maar enigszins in de buurt kon komen. Achteraf gezien gelukkig een misvatting.

    Natuurlijk wilden wij op en top voorbereid zijn voor deze tour, dus om te beginnen werd de spuitfles Deet tevoorschijn gehaald. Geen plekje werd overgeslagen om de neefjes dan ook maar geen schijn van kans te gunnen. Daarna bedachten we dat zonnebrand toch ook geen slecht idee was bij dit zonnetje aan de hemel, waarna we het zekere voor het onzekere namen en nogmaals de fles Deet hanteerden. Stel je voor dat de zonnebrand het eerste laagje had geneutraliseerd!
    Op naar de airboat, waar zo’n 20 personen in mee gingen. De tourguide cq bestuurder van dit apparaat herkende ons gelijk als het stel dat op de parkeerplaats met de spuitbus in de weer was geweest. Lachend voegde hij ons toe dat het veel te heet was voor de neefjes, dus dat het een overbodige actie was geweest. Werkte dus niet echt aan zijn fooi….

    We namen plaats in de boot, waarbij we toch wel angstaanjagend dicht bij de om de boot zwemmende alligators kwamen. Alsof ze er op lagen te wachten dat iemand een misstap zou maken van de steiger in de boot. Het waterpeil was zo laag, dat de alligators half in de modder lagen. Zo’n halve meter van ons vandaan ging plots zo’n dinosaurus met een behoorlijke vis in de weer, waarbij de modder in het rond vloog. Met name jammer voor Agnes, die graag aan de buitenkant wilde zitten. Wel mooie foto en film.

    Op dit moment ligt zo’n 85% van de Everglades droog. Het droge seizoen was dit jaar eerder dan normaal begonnen en voor eind mei wordt nog niet veel regen verwacht. De gids vertelde deze airboat tour nog maximaal 2 weken te kunnen volhouden met deze lage waterstand.

    Nadat iedereen twee bolletjes katoen had uitgereikt gekregen gingen de trossen los. Hoewel de rit maar zo’n 45 minuten duurde, moet ik zeggen dat het geweldig leuk was. Zo’n airboat op volle snelheid is best een sensatie (en lekker koel) en daarnaast denk ik dat we zeker een paar honderd alligators in alle maten hebben gezien. Regelmatig werd er gestopt voor wat uitleg of omdat er fauna werd gespot. Vogels en alligators waren kennelijk meer gewend aan het lawaai dan wij.
    Al met al een erg leuke trip!

    Volgende stop was Shark Valley Visitor Center van Everglades NP. We hadden er aan gedacht het NP-pasje van afgelopen zomer mee te nemen, want die was immers 1 jaar geldig. Scheelde weer entree :-).
    Nou stonden we zwaar in dubio of we de fietsen zouden huren voor een rondritje of met de 2-uur durende rit met busje & gids mee zouden gaan. Gezien de hitte besloten we voor het busje te gaan.
    Ik denk dat het gewoon te heet was en misschien het verkeerde tijdstip/jaargetijde was, want we zagen maar bar weinig alligators tijdens deze trip. Wel een aantal hele mooie vogels gezien en wat jonge alligators in een poel. Misschien waren we al een beetje verwend geraakt met de hoeveelheid beesten die we met de airboat tour hadden gezien. Geen spijt van dat we het hebben gedaan, maar niet echt super.
    Dan maar weer gauw in onze gekoelde auto voor het laatste stukje naar Naples. Rond 6 uur konden wij het toch weer erg aangename zwembad van de Pelican Bay Inn betreden.
    Voor de avonddis weer even terug gereden naar Naples downtown. Erg prettig dat het niet kouder wordt dan zo’n 27 graden en dat je dus lekker buiten op terrasjes kunt eten (en drinken).
    Ook ziet Naples (en ik vermoed de hele oostkust van Florida) er erg verzorgd uit. Zelfs de parkeergarages zijn van buiten een plaatje om te zien. We houden jullie op de hoogte!

    Tags:

  • 27Apr

    Afgelopen nacht het eerste neefje op bezoek gehad in Florida. Dat deet-spul bleek een gouden aankoop, want na mij daarmee besprenkeld te hebben, ging het zoemende monstertje naar een ander slachtoffer. Werkt dus goed.
    Na bij de receptie van Paradise Inn een eenvoudig ontbijtje te hebben opgehaald, konden we dat heerlijk op ons terrasje nuttigen. Bijna niet te geloven, maar zowaar vielen er uit een verdwaalde wolk een aantal druppels naar beneden. Ik denk dat de meeste druppels door de hoge temperatuur al verdampt waren voordat ze de grond raakten.
    Alsnog de blog van gisteren bijwerken en posten (mijn excuus werd helaas niet door iedereen als geldig ervaren), kopje koffie en dan nog de spullen bij elkaar graaien en in de koffer proppen.
    Prima op tijd om voor 12 uur ons stulpje te verlaten, althans…..
    We hadden bij aankomst 2 setjes sleutels gehad. Je voelt de clou al aankomen. Bij de receptie werden alle zakken nog eens grondig doorgespit, maar nergens, maar dan ook nergens het 2e setje te vinden. Weer terug naar het huisje om daar goed te zoeken, koffers binnenste buiten gekeerd, maar helaas.
    Bij aankomst hadden we getekend (weinig keuze overigens), dat we de 2 setjes weer zouden inleveren op straffe van $150 boete. Vermoedelijk wordt bij verlies op het hele park de sloten vervangen.
    Zonde dus.
    Maar eerlijk, is eerlijk, Agnes werd de held van de dag. Op de parkeerplaats, naast de auto, in het grind, zag zij de sleutels liggen. Ze is echt veel beter en meer ervaren in zoeken en vinden dan ik. Die lenzen hebben haar geld dus weer dik terugverdiend!
    We hebben onderweg nog wel zitten filosoferen hoe die sleutel daar nou gekomen is. Ik zal de details besparen, maar in alle scenario’s kwam ik als hoofdverdachte naar voren. Ik berust daar dan maar in.

    Aangezien de rit van vandaag naar Key Largo niet al te lang was (zo’n 100 miles), konden we nog mooi naar het meest zuidelijke puntje van USA continent wandelen. Altijd leuk voor het fotoboek.
    Leuk om te zien dat zich bij dat punt keurig een rijtje had gevormd van mensen die geduldig op haar beurt wachtten, zonder geduw, getrek en voorkruipen. Heb ik in Nederland wel eens anders meegemaakt.

    Ontspannen, met de airco op hoog, reden we daarna op cruise control naar Key Largo. Rond een uur of 4 liepen we het op Priceline geboekte Holiday Inn hotel binnen. Prima standaard hotel met in ieder geval een lekker zwembad. Is iedere dag toch weer een welkome verkoeling.
    Morgen verlaten we de Keys en het zuidelijke gedeelte van Florida, dus vanavond moest er nog wel vis worden gegeten. Terechtgekomen in ‘The Fish House’, op zo’n 10 minuten rij-afstand van het hotel. Het restaurant zag er aan de buitenkant niet uit, maar pronkte wel met diverse certificaten.
    Op onze vorige US-reis hadden we ook een keer zo’n ervaring gehad met een niet-uitziend restaurant, maar geweldig lekker eten. Zelfde laken en pak dit keer. Heerlijk bord vis voor een zeer redelijke prijs. Mooi afscheid van de Keys!

    Tags:

  • 26Apr

    Om nog even met zondagavond te eindigen; Het werd uiteindelijk een wandeling over Ocean Drive (South Beach). Zien en gezien worden is daar het motto. Dure auto’s, mooie vrouwen en zelfs de plaatselijk gayscene was daar in hun stamkroeg te vinden. Gezellig dus. Miami bruist daar best wel. Wetenswaardigheidje is overigens dat Miami na LA en New York de de 3e stad is waar de meeste film- & tv producties worden gedraaid.

    Vanmorgen mooi op tijd wakker voor uit checken. Eerst maar even een stukje gereden om de stad uit te komen. Maandagochtend spits (2e Paasdag bestaat hier niet).
    Eerst maar even een eitjes-ontbijt gedaan bij Denny’s. Moesten toch ons eier-quota nog halen met deze Pasen.
    Bij de Walmart een aantal essentiële levensbehoeften ingeslagen, zoals daar zijn: Koelbox (+ ijszakken), Badlakens (te goedkoop om van thuis mee te slepen), aardbeien (te lekker om te laten staan), melk (we blijven Hollanders), muggendeet (afgelopen nacht gelijk maar even getest) en water (je kan hier niet zonder).

    Toen werd het tijd om Highway 1 (een andere dan in Californië) af te zakken naar het zuiden. Over alle keys richting de laatste; Key West.
    Het grootste gedeelte van deze weg is een gewone 2-baans weg, dus je moet je erop instellen, dat het niet snel gaat, maar dat is geen straf! Het uitzicht over het mooi gekleurde water aan beide kanten is prachtig.

    Onze Tom-Tom bracht ons linea recta naar The Paradise Inn. Inderdaad een paradijsje op een ideale locatie in Key West. We hadden er al veel goede recensies over gelezen, hetgeen ons ook had aangezet tot deze boeking.Een prachtig authentiek appartement, met veranda en naast het zwembad. Wat kan een mens zich nog meer wensen (ik denk zelf aan iets lagere prijs). Van de meeste door ons bezochte hotels heb ik overigens de links naar de webpagina’s vermeld rechtsonder deze pagina (“externe links”).

    The place to be in Key West tijdens zonsondergang is Mallory Square. Hier wordt iedere avond de ‘Sunset celebration’ gedaan met optredens van straatartiesten. Hoogtepunt is het ondergaan van de zon. Ook voor ons ging alles zoals gepland, de zon ging onder. Met een vrij heldere lucht leverde het bijgevoegde plaatje op. Gezellig gebeuren daar.

    Met het ondergaan van de zon werd ook de temperatuur wat aangenamer (het was wel weer bloedje heet vandaag) en konden we nog mooi Duval Street afslenteren. Deze winkelstraat loopt eigenlijk van West naar Oost over Key West en herbergt tal van leuke winkeltjes, pubs en restaurants.
    Eigenlijk vlak achter ons hotel vonden we uiteindelijk een leuk restaurantje in Duval Street: Nine One Five.
    Lekker op een terrasje konden we alweer een mooie dag afsluiten met een lekker flesje wijn en lekker (bijna on-Amerikaans) eten. Uiteraard vis voor mij. Dat mag niet ontbreken in Key West!

    PS: Aangezien het wijntje lekker had gesmaakt is deze blog wat later gepost dan gebruikelijk 🙂

    Tags:

« Previous Entries   Next Entries »