casa mariposa macisvenda spanje

Biken

IMG_0011IMG_0004IMG_0010 IMG_0013 IMG_0012 IMG_0014 IMG_0018 IMG_0019

Na de Valenciaanse stedentrip en de bijbehorende wandelingen hebben we vanmorgen maar weer eens wat andere spiergroepen aan het werk gezet.
Begin mei hadden we onze mountainbikes uit Nederland meegenomen, maar door allerlei omstandigheden was het er nog niet van gekomen ze echt in te wijden.
Ja, een paar keer naar de bakker en terug, maar dat tellen we niet.

Vanmorgen dus een paar uurtjes erop uit getrokken met als doelstelling het bitumen zoveel mogelijk te vermijden. Stevig windje, maar wel prima temperatuur.
Eigenlijk hoefden we nog niet eens zo gek ver te fietsen om de schoonheid van ‘onze achtertuin’ te ontdekken. Struiken bloeien nog weelderig en slechts het ruisen van de wind en het sjilpen van de vogels doorbreken de oh zo heerlijke stilte.
Neemt niet weg dat de kiezels en stenen een onbelemmerde doorgang soms behoorlijk in de weg stonden. Ach, hoort erbij.

Een paar foto’s als sfeer impressie.

Paultjuhh

Les Grands Buffets We zijn er! Bikkel Spareribs Sjoppen Dood vogeltje op plot La Zenia boulevard Verliefd We Strand Studeren La Zenia GenietenWarme douche

“Hé Paul, heb je al je spullen bij elkaar, vergeet je paspoort niet…., ik ga straks de auto inpakken en de fietsen achterop zetten”
“Ha,ha, komt allemaal goed!”

Ik realiseer mij dat ik dat inmiddels toch eens moet afleren. De jongens (en meiden) zijn allemaal volwassen, al barstensvol levenservaring, dus dan moet ik niet van dit soort triviale vragen stellen. Maar ja, je blijft toch altijd wat meer bezorgd over het jongste jochie.
Het is zaterdagmiddag en ik heb mooi de tijd om de auto lekker efficient vol te stouwen voor onze reis naar Spanje en tenslotte de fietsen achterop de fietsdrager te plaatsen. Het is toch 2060km toeren met zo’n volgepakte kar, dus ik vind het wel prettig als het allemaal een beetje stevig zit.

Het is ons de vorige keren goed bevallen om op zondagmorgen vroeg weg te rijden. Geen drukte, geen vrachtverkeer, voor de spits voorbij de befaamde en beruchte Peripherique  en genoeg tijd om de overnachtingsplek in Narbonne te bereiken (zo’n 1250km verderop).
Hoewel het toch altijd een onrustig nachtje is voor zo’n vroeg vertrek, besluiten we toch maar om een beetje op tijd (uur of 10) naar bed te gaan.

22:35 uur
Telefoon, “Hé ma, zou je even in mijn tas willen kijken die in de auto zit. Ik geloof dat daar mijn paspoort in zit….”

Terwijl ik besluit mij op mijn andere zijde te draaien, probeert Agnes vanaf de achterbank de tas te bereiken. Dat lukt, maar helaas, geen paspoort.
“Dan denk ik dat ie thuis in mijn andere broek zit….”

23:30 uur
We horen dat Paul en Dana arriveren en uit de opgewekte stemmen concluderen we toch enigszins opgelucht dat het paspoort kennelijk is getraceerd. Ik draai mij maar nog eens op mijn andere zijde.

Zo rond half vier rijden we de straat uit richting A2. Ai, jas vergeten…. Het doet Paul duidelijk goed dat hij toch echt niet de enige is die wel eens wat kan vergeten!

De zondag verloopt voorspoedig. De Peripherique wordt in vogelvlucht genomen en de kilometers glijden onder de banden door.
Meer naar het zuiden kleurt het landschap zelfs wit en valt er wat natte sneeuw.
In Millau stopppen we traditiegetrouw bij het beroemde viaduct. Na een drankje blijken onze virtuele vrienden Ingeborg en Erwin zich toevallig ook vlakbij op te houden. Natuurlijk stellen we het vetrek dan even uit en volgt een gezellige eerste kennismaking met deze Rotterdammers. Volgende week zullen ze zich bij ons in Macisvenda vervoegen.

Ondanks deze lange stop zijn we rond half zes al in Narbonne en checken we in bij het ons bekende B&B hotel. Voor ’s avonds hadden we al een reservering uitstaan bij restaurant “Les Grands Buffets“. Toppertje!

Op maandag blijkt het weer te zijn omgeslagen naar regen, regen, regen.
Van 7 uur tot na het middaguur volgt de ene hoosbui de andere op. Vervelend rijden, maar gelukkig blijft de drukte beperkt tot rond de grote steden Barcelona en Valencia.
Na Valencia zien we de eerste zonnestralen doorbreken en uiteindelijk rijden we rond half 4 met de zonnebrillen op Macisvenda binnen. De aanblik van de casa maakt het weer allemaal goed.

Paul en Dana genieten ook duidelijk van het huis en de omgeving. “Vet”, “Chil”, “Superrr” en “Droog”  zijn wat woorden die ik heb opgepikt uit hun vocabulair.
Paul kan zelfs het nog frisse zwembad niet weerstaan!

Nadat het hier vorige week ronduit slecht weer is geweest is het inmiddels lekker opgeklaard en zijn de verwachtingen ook zomers. Zeker mooi voor Paul en Dana, die   zaterdag alweer terug vliegen!

En zo luiden we 2012 uit

Transavia-AmsterdamZonnetje1e oogstThe WallProost!Roeping gevonden!Even bijkomen

En zo vlogen we vanmorgen in alle vroegte voor de laatste keer in 2012 naar Spanje. Om hier de jaarwisseling te vieren, maar bovenal om een weekje vakantie te hebben en te ontspannen.

Truus had na het overlijden van vader Jan wel getwijfeld of ze ons aanbod om ons te vergezellen moest aannemen, maar al snel kwam ze tot de conclusie dat een weekje er tussenuit wel lekker zou zijn. Alhoewel het vreemd voor haar aanvoelt om nu alleen op pad te gaan, is het wel weer thuiskomen in een inmiddels vertrouwde omgeving.
Het hield wel in dat ze de heenreis niet met ons vanaf Rotterdam zou vliegen, maar met haar oudste kleinzoon Ivan vanaf Amsterdam. Spannend, maar eigenlijk vond ze het toch wel heel leuk!

Met 15 minuten tijdsverschil werd de vliegstrijd door Truus en Ivan gewonnen. Leuk dat onze piloot onderweg de passagiers heel toevallig attendeerden op het Transavia toestel vanuit Amsterdam dat onder ons voorbij vloog (zie foto).

Na ruim 2 maanden betraden we dus weer eens de casa. Buurman Glenn had al mooie vorderingen gemaakt met het stucen van de omheining en Albert & Monique hadden al de kachels aan gezet en de tuinmeubels op de varanda geplaatst. Kortom, lekker thuiskomen!

Hoewel de temperatuur op zo’n 13 graden bleef steken en de wind behoorlijk fris was, bleek het uit de wind en in de zon toch uitermate aangenaam. Net iets te diep in gedachten in de zon kleurde mijn dakpan zowaar weer wat rood. Dat beetje zon hadden we de laatste weken toch behoorlijk gemist in Nederland.

Ook een mooi moment om terug te kijken op ons eerste jaar in Spanje.
In december 2011 werd de deal beklonken en werden de eerste spullen aangeschaft voor de Casa. Ruim een jaar later kunnen we toch wel heel tevreden terugkijken op de beslissingen die we hebben genomen en de werkzaamheden die zijn uitgevoerd. Trouwe lezers hebben het wel en wee in de ruim 40 blogs het afgelopen jaar kunnen volgen en wie weet kan iemand er ooit zijn voordeel mee doen.
Velen vergezelden ons in de Casa (tot wederzijds plezier) en velen zullen hopelijk nog volgen.
Ook niet onbelangrijk is de nieuwe vriendenkring die we hier hebben opgebouwd. Hetgeen ook duidelijk bleek uit de vele warme steunbetuigingen die we bij het overlijden van vader Jan uit Spanje mochten ontvangen!
Kortom, we hebben het hier naar ons zin!

Het jaar ging weer te snel voorbij en eindigde natuurlijk te triest, maar al kijkend naar de volgroeide citrusvruchten aan de boompjes bij de Casa zijn er toch mooie blijvende herinneringen aan de keren dat vader Jan hier mocht genieten.
Ik kan alleen maar hopen dat 2013 een topjaar gaat worden!

Een goede en veilige jaarwisseling gewenst voor alle familie, bekenden & volgers en natuurlijk een gelukkig en gezond 2013. Proost!

 

Markten

De vrijdag werd hier ingezet met wat flinke maartse buitjes voor het stof. Was lang geleden dat er hier wat neerslag was gevallen, dus kon geen kwaad.
Het weekend waren er weer hogere & drogere temperaturen voorspeld en dat kwam absoluut uit. Zeker als je een beetje uit de wind kon zitten.
Er waren geen klussen meer gepland voor het weekend, dus zaterdagmorgen konden we met een gerust hart richting Santa Pola aan de kust rijden voor een mooie zaterdagmarkt. Bijgaande foto’s geven een aardige impressie van zo’n markt. Een markt is hier ook een sociaal gebeuren en op de markt is je gulden ook echt nog een daalder waard!

 

Op de terugweg weer heerlijk gegeten in Las Palmeras. Ook in de restaurants is je gulden een daalder waard. Ongelooflijk dat je voor 10 euro een prima 3-gangen maaltijd, inclusief wijn en koffie kan nuttigen! Houden we er zeker in de weekenden in.

Vanmorgen met de auto een beetje de nabije omgeving verkend. Hierbij de dirt-roads niet geschuwd. Wat wonen we hier toch in een onvoorstelbaar mooi gebied. Met nog geen 5 minuten rijden zit je midden tussen de bergen & boomgaarden. Hier valt nog veel te ontdekken de komende jaren!
Onverwachts reden we zo ook Algueña binnen en daar bleken de straten zowaar bezet met alweer een leuke zondagsmarkt. Deze markt slingerde zich helemaal door de binnenstad, dus was zeker gezellig om even overheen te lopen. Kan je toch niet links laten liggen.
Voor de zondagse dis belandden we in een zeer klein gehuchtje hier vlakbij in de uitspanning genaamd ‘La Cueva’. Oma stond zelf achter de pannen en bereiddde een niet onverdienstelijke maaltijd. Niet super, maar ook zeker niet slecht.

En zo hebben we de afgelopen 2 weken onze Casa tot een zeer aangename plek weten om te toveren en hebben we ook best een stukje van het gebied gezien. Het smaakt naar meer!

PS: De satelliet ontvanger uit de vorige blog bleek inderdaad kapot. Zonder problemen werd het omgeruild voor een nieuw werkend exemplaar.

[nggallery id=18]

Z’n gangetje

We waren gebleven bij de zondag.
We hadden de dakkies al beloofd om op tijd naar de zondagmarkt in Guardarmar te gaan. Ik geloof dat met name vader Jan zich hier erg op had verheugd, not. Een goede reden om hem eens een dag van het klussen af te houden.
De markt kan behoorlijk druk zijn, maar met een aankomst rond half elf was het goed te doen.
Je kan er behoorlijk de blaren op je voeten sloffen, maar er zijn gelukig ook genoeg uitspanningen voor een hapje en een drankje. Ook niet verkeerd, want deze zondag bleek de warmste dag tot nu toe te worden. Eigenlijk korte broeken weer.
’s Middags waren we weer redelijk op tijd terug voor de visite van onze overburen (Kees & Ineke). Lekker op het terras met een wijntje op tafel, chippie erbij, wie maakt je wat…

 

[nggallery id=17]

En toen nam de werkweek weer een aanvang en kon ik in mijn hoek achter laptop en telefoon en ging Jan vrolijk door met de klusjes. Truus stortte zich weer vol overgave op haar haakwerkje, dat even zo vrolijk weer menigmaal werd uitgehaald. Zo blijf je lekker bezig met 1 bolletje wol 🙂
Inmiddels zijn alle kasten door Jan in elkaar geknutseld en zijn er weer wat extra gaatjes her en der in het huis geboord.
Agnes heeft sinds maandagavond een paar dagen in het frisse Nederland vertoefd en is verheugd dat ze zich morgen bij ons onder in de Casa mag vervoegen.

Een ernstig minpuntje is dat de satelliet ontvanger geen signaal meer geeft. Wordt dus louter Spaanse zenders kijken tot het euvel is verholpen. Ben benieuwd of het aan de decoder (het kastje) ligt of dat er elders in de installatie wat fout zit. Ik hoop het eerste.

Kopen & Klussen

De 1e week in onze Casa zit erop en we kunnen tevreden constateren dat er behoorlijke voortgang is geboekt. Er zijn heel wat gaatjes geboord en schroefjes geschroefd!
(Schoon-)vader Jan kon de afgelopen dagen worden uitgetekend met een boormachine in zijn handen. Lampjes, plankjes, badkamer meubeltjes, roedes en wat al niet meer moesten er worden bevestigd. En in die tussentijd reden wij door de Spaanse heuvels om het spul aan te voeren vanuit de plaatselijkse Gamma’s, Karwei’s en Praxissen.
Grootste hindernis bleek het vinden van een (betaalbare) glazen douchewand. Het ding heeft al minimaal een tank diesel gekost, maar gelukkig hebben we het vandaag uiteindelijk kunnen bestellen. Volgende week binnen (?).
Nou ja, een deurklink zou ook al sinds een week ‘mañana’ worden uitgeleverd 🙂
Al met al mogen we niet klagen. Slechts een verstopte douche afvoer was tot nu toe het grootste ongemak en die kon door Jan Klus in een ommezien worden gerepareerd!

Vandaag toch weer even een spannend momentje. Afgelopen week hadden we bij Ikea de kasten voor het huis gekocht, maar dan wel met bezorgservice. Ergens tussen 10:00 en 22:00 konden we het verwachten. Nou ja, als het uberhaupt zou worden bezorgd, dan vond ik mij al spekkoper.
Daar komt nog bij dat ons adres in dit ‘buitengebied’ tamelijk nietszeggend is. Straatnaambordjes staan hier niet op de berg en ik geloof niet dat iemand hier zijn handen in het vuur wil steken dat het bij ons bekende adres inderdaad echt juist is.
Dus toch verrassend dat er rond 10:00 uur door de chauffeur werd gebeld dat hij in de buurt was. Althans, ik gokte maar dat hij dat bedoelde, want zijn Engels was net zo beroerd als mijn Spaans. Gelukkig gaat buurvrouw Ineke het Spaans beter af, zodat zij hem richting de kerk in Macisvenda kon sturen.
Hop, in de auto ook die kant op en daar op het stoepje in het zonnetje de komst van het Ikea bestelbusje afgewacht. Binnen 10 minuten kon ik ze naar de eindbestemming dirigeren.

[nggallery id=16]

Vanmiddag het gereedschap aan de kant gegooid en heerlijk gegeten in Vientiocho. Blijft toch iedere keer weer verrassend dat je voor zo’n 12 euro pp (inclusief wijn en koffie) een uitstekend 3-gangen menu kan krijgen. We hebben inmiddels al een paar leuke adresjes in ons archief opgeslagen.
Daarna nog een leuke route door de bergen richting Murcia gereden om nog wat huisraad in te slaan. Het weer is hier op dit moment fantastisch en de bloesem bloeit nog weelderig.
Wel jammer dat in Murcia net het stadion leegliep bij de plaatselijke voetbalclub en dat wat wegen waren afgesloten. Op de wegen die wel waren opengesteld was het dringen geblazen. Ach, we zijn er met een lichte vertraging toch weer gekomen.

Tenslotte nog even een update over Truus. Die vermaakt zich prima op het terras en kookt lekker op de dagen dat we niet uit eten gaan. Ze had al geconstateerd dat er op de berg een boom in een bakje stond (zie foto) en haakt verder driftig door aan iets voor 1 van de kleinkinderen, maar het is mij nog niet helemaal duidelijk wat het moet worden. Ik hoop maar dat het geen gehaakte zwembroek wordt. Zeker omdat de dunnenhaaknaald foetsie is, dus het geheel vermoedelijk moet worden afgewerkt met een wat dikker exemplaar.

Thuiskomen in Spanje

Afgelopen zondagmorgen stonden 2 van de kids (Martin & Niels) om 04:45 uur paraat om ons met Jan & Truus (mijn schoonouders dus) naar Rotterdam/The Hague airport te brengen. Altijd prettig om van dit kleinschalige en relaxte vliegveldje te vliegen.
4 Koffers hadden we tot de nok volgestouwd en bij Transavia ingecheckt met alles wat we in Spanje, met name de 1e dag, nodig denken te hebben. Hieronder ook wat levensmiddelen als broodbeleg en brood voor met name de eerste dag. Op zondag zullen supermarkten in Spanje niet overvloedig zijn opengesteld en mocht dat wel zo zijn, dan ligt daar zeker niet onze prioriteit.

Een zekere gezonde spanning en nieuwsgierigheid heeft zich wel in ons genesteld om hoe we de Casa na maanden van voorbereiding zullen aantreffen. Alles zou geleid moeten hebben tot een bewoonbare hut.
Bij Truus zit de spanning meer in de reis er naar toe. Vliegen blijft bijzonder. Bij het inchecken voor haar speciaal een plekje bij het raam uitgezocht. Niet zo handig dat uitgerekend rij 8 geen raampjes heeft 🙁 . Nou ja, ze kan een beetje meegluren door het raampje op rij 7.

Voor vertrek trok nog even een flinke hagelbui over Rotterdam, zodat er een vertraging van een half uur ontstond vanwege het de-icen van het vliegtuig. Groot is dan ook het contract als bij aankomst in Alicante het zonnetje vrolijk schijnt.
Nadat alle koffers waren verzameld kon worden aangesloten in de rij bij Goldcar.
Nadat dee juffrouw achter de balie mij nog tevergeefs een extra verzekering probeerde aan te smeren kon ik de sleutels van een spikplinternieuwe Citroen Berlingo in ontvangst nemen. Slechts 15km op de teller!

De sleutel van onze casa was inmiddels in het bezit gekomen van Jan Klus en met hem was afgesproken even te bellen, zo gauw we in de buurt waren.
Jan had de afgelopen week al een aantal keren voor ons klaar gestaan als er wat (onverwachts) moest gebeuren en ook nu was hij zo vriendelijk om op zijn vrije zondag de aanhangwagen aan te koppelen en richting onze Casa te rijden. Natuurlijk om ons de sleutel te overhandigen, maar ook om onze opgeslagen spullen in zijn aanhangwagen over te brengen van Casa Dos Palmeros naar Casa Mariposa. Albert & Monique waren immers vanwege trieste familie omstandigheden naar Nederland afgereisd.

We troffen ons huis aan zoals we hadden gehoopt. Ingericht met meubels en witgoed & schoon.
Zo konden we ons de 1e dag volledig richten op het ophangen van alle lampen en het opschudden van de bedden.
De dag konden we voldaan afsluiten met een uitstekende Spaanse maaltijd in Aspe.

 

Op maandagmorgen konden we tevreden constateren dat de aangeschafte matrassen een schot in de roos waren geweest. Prima geslapen! Jan & Truus waren er zelfs met geen stok uit te krijgen.
Wel een volle agenda voor de 1e dag. Niettemin besloten we relaxed te beginnen met het inslaan van groente & fruit op de lokale maandagochtend markt in Macisvenda. Markt is overigens een groot woord voor deze verzameling kraampjes.
Voor een paar euro een grote hoeveelheid vitaminen kunnen inslaan.
Natuurlijk konden we niet wegrijden voordat we bij bar Javi een kopje koffie hadden gedronken. Lijkt ons goed dat de lokale bevolking ons leert kennen en visa versa. Tot die lokale bevolking behoren ook Joke & leo, die we slechts kenden van hun blog en wat email contact. Leo herkende mij gelijk en zo werd het een gezellig stiefkwartiertje.

[nggallery id=15]

Dan toch maar naar de Aldi om de eerste boodschappen in te slaan en bij bankdirecteur Alfredo langs om onze bankpassen op te halen.
Later in de middag richting Murcia voor het kopen van een tv en wat andere electronica. Met name de tv zou essentieel zijn voor de dag van morgen.

En zo belandden we dan op de dag van vandaag, dinsdag. De dag waarop afspraken met leveranciers waren gebundeld in en rondom de Casa.
Zo werd de schotel voor de tv geinstalleerd, de internet aansluiting aangelegd en werd de beveiligings installatie van het huis gedemonstreerd en geactiveerd.
Allemaal veel werk met veel geboor, maar erg prettig dat dat nu allemaal werkt.
’s Middags was er zowaar nog tijd om bij de Brico (soort Hornbach) de nodige spullen in te slaan om Jan de komende dagen lekker bezig te houden. Ook nu bleek de huur van die Berlingo een gouden greep. Ongelooflijk wat je daar allemaal in weg kan stouwen!

Vanavond zijn we nog even naar Aspe gereden om even bij te praten met makelaar Alex en hem nogmaals te bedanken voor al zijn hulp en inspanningen.
Met een lekkere zonnetje op onze pan, hopen we de komende dagen het nuttige met het aangename te blijven verenigen!

5 dode vogels

Het waren weer een paar hectische weken.
Vanuit Nederland (waar de afgelopen weken en passant onze badkamer werd verbouwd) of vanaf ons Lapse vakantie adres probeerden we het overzicht te houden van wat er allemaal moest gebeuren en ook niet onbelangrijk, in welke volgorde het moest gebeuren.
Inmiddels hebben we een goede band met onze Belgische makelaar, waar we volledig op konden vertrouwen en die fungeerde als een rots in de branding!
Ook konden we een aantal keren een beroep doen op Jan Klus voor onverwachtse problemen. Onmisbare schakels in het project dat ‘Casa Mariposa’ heet.

 

[nggallery id=14]

Als alles volgens planning is gegaan, dan zijn vandaag alle meubels en bedden geleverd en geplaatst. Hiervoor konden we bij afwezigheid van Albert & Monique gelukkig zonder enig probleem een beroep doen op onze Engelse buurvrouw Sarah om alles in ontvangst te nemen.
Maar voordat we vandaag tot deze levering konden overgaan zijn er bergen werk verzet;
De airco installatie (warme en koude lucht) is geïnstalleerd en operationeel, de zwart gepoedercoate Rejas (met druivenblad motief) is volgens Spaans gebruik op het huis aangebracht, de infrarood-radiatoren zijn geïnstalleerd, de boiler en overig witgoed is geleverd en geïnstalleerd en nog vele andere kleine klusjes zijn afgerond.

Zo werd er ook een nieuwe afzuigkap geïnstalleerd in plaats van het aftandse model wat er hing. Maar goed ook, want bij demontage kwamen er 5 dode vogels uit het afvoerkanaal tevoorschijn. De afgelopen jaren waren deze exemplaren dus deze doodlopende éénrichtingsweg ingeslagen. We zullen het binnenkort op het dak maar eens netjes met kippengaas afdichten.

Zondag vliegen we naar Spanje en kunnen we met de verdere inrichting aan de slag. De Spaanse poetsdames hebben volgens de verhalen al erg hun best gedaan, dus we kunnen ons volledig op het iets aangenamere werk richten. We zijn in ieder geval erg benieuwd naar hoe het er allemaal in het echt uitziet. We hebben er zin an!

Deal!

Zoals al uitgelegd waren we afgelopen weekend wel in staat om alle voorbereidende handelingen voor de notariele overdracht van het huis te doen, maar konden we er vandaag helaas niet zelf in persoon bij zijn. Wel in de wetenschap dat het bij A&A (Alex en Albert) in goede handen was.

Omstreeks half drie steeg er dan eindelijk een enorme witte rookpluim op uit Spanje. Geen nieuwe paus, maar wel de bevestiging dat de aankoop van het huis nu echt was afgerond.
Precies 2 maanden nadat we een mondelinge overeenkomst hadden met de verkoper zijn nu ook alle formaliteiten achter de rug. Dit is voor Spaanse begrippen ongekend snel. Dit traject kan zo maar 4-5 maanden duren, of nog veel langer.

Uiteraard is dit pas het begin en moet er nog ongelooflijk veel gebeuren, maar we zijn toch erg blij dat dit administratieve geneuzel achter de rug is.

Casa Mariposa

Klaar voor de overdracht?

De eerste 2 weken van 2012 (en vermoedelijk ook de rest van het jaar) stonden nadrukkelijk in het teken van onze Casa in Spanje.
Uiteraard moesten er een hoop administratieve en financiële zaken worden geregeld voor de uiteindelijke overdracht. Onze ervaring is inmiddels dat de zaken niet altijd zo soepel lopen als dat je verwacht of hoopt, maar dat met de nodige inzet van onszelf en wat mensen om ons heen het vermoedelijk allemaal wel weer goed komt. Onze NIE-nummers zijn binnen, onze Spaanse bankrekening is inmiddels in de lucht en niet onbelangrijk, de eerste (test-)overschrijving is goed aangekomen. Volgende week zijn we 4 dagen in Spanje en bij terugkeer zouden we ons officieel eigenaar kunnen noemen. Nog een puntje van discussie of we op vrijdag of op maandag daar naar de notaris gaan.

Ook was het te merken dat het Spaanse kerst reces was afgelopen, want zo zoetjes aan worden er wat bezoekjes door lokale werklui aan de Casa afgelegd en volgen de offertes, althans wat er voor door moet gaan. Zo is de plaatselijke “marmerboer” inmiddels langs geweest voor het verlengen van het aanrechtblad en het maken van een werkhoek, hebben we een offerte voor de infrarood-radiatoren en zijn de kozijnen opgemeten voor het traditionele traliewerk (Regas) aan de buitenzijde.
Met de huidige eigenaar loopt de discussie over de gebreken die moeten worden verholpen en de elektriciteit en water waar hij voor moet zorgen.

Met een beetje geluk hebben we volgend weekend tijd om ons ook te richten om de eerste kleinere aankopen die we echt nodig hebben in de Casa. Keukeninventaris, linnen- en beddengoed, etc…
Als het weer mee wil zitten en we dan ook nog een terrasje mee kunnen pikken, dan kan ons weekend volgende week niet meer stuk!

Het weer in Macisvenda

Archief

Recente reacties