vakantie

Surfweek 2017

Zoals ieder jaar was het toch weer een feestje om met onze vriendengroep een weekje (voor sommige 2 weken) in de Casa en omstreken te vertoeven. Ondanks dat we alweer voor het 6e jaar in Spanje neerstreken, zagen we toch weer kans om nieuwe dingen te ontdekken. Naast alle bekende zaken, inclusief de humor die altijd in de groep is.

Met Marivi en Antonio ontdekten we weer een nieuw stukje van de provincie Murcia. Als geboren en getogen locals kennen ze alle mooie plekjes (en goede restaurants) en wij mochten daar weer deelgenoot van zijn. We classificeren dat onder het kopje Cultuur.

Met Costa Blanca Cycling hadden we een leuke dag op de fiets tussen Guardamar en Torrevieja. Ondanks de weldadige lunch noemen we dat sport.
Wat zeker sport was, was de wandeling en klauterpartij bij de zoutrivier. Wat een geweldige wandeling en wat kan ie lang duren als je een afslag mist 🙂

Daarnaast werd er veel ge-mountain biked met de nodige hoogtemeters. Ook daar werd nog wel eens een afslagje gemist en werd er opvallend vaak lek gereden (stuk of 5x). Stranddagen, haken voor de dames, shoppen, een bonte avond en een bezoek aan de Marokaanse theetuin vulden zo’n beetje de overige dagen.
En oh ja, er werd ook nog lekker gegeten en gedronken!

Van verzadiging is nog geen sprake, dus de afspraak voor volgend jaar is alweer gemaakt. En zoals gebruikelijk hebben we gelukkig de foto’s nog…, heel veel foto’s!

 

Uitzicht over MurciaSchattigAhhhhook schattigNoodweer op komstFietsbroedersSlippertjeModderbad in zoutrivierDiepzeeSuperpowerHakenUnicornCosta Blanca CyclingDirtyGekke CorrieKlauterenen KlimmenSmakelijkPlakkenFroukjede KloofUitzicht over Hondon de las NievesLeef!

Sierra Nevada 2016

Voor het derde jaar op rij was voor de ski-vakantie de keuze gevallen op Sierra Nevada.

Waarom ook niet? Prima ski-gebied, lekker dichtbij (4 uurtjes rijden), niet druk en goedkoper dan de Noordelijker gelegen traditionele ski-gebieden.

Corrie & Nico hadden afgelopen jaar, net als wij,  gemakshalve hun uitrusting maar in de casa laten staan, dus dat was makkelijk.
Bij het pakken van de Kia bleek al snel dat we het zonder problemen een maand zouden konden uitzingen op die berg. Wat kan een mens toch een zooi meeslepen! En dan blijkt achteraf de helft natuurlijk ongebruikt mee retour te kunnen.

Nico had in Nederland al een nieuwe ski-outfit gescoord (inclusief futuristische Robocop helm) en Agnes was al tegen wat leuks opgelopen in Spanje.
Laat Corrie dat nou ook zo mooi vinden!
Met de one-team gedachte in het hoofd werd er dus op de heenweg naar Sierra Nevada ook nog even voor Corrie een nieuw ski-jack gekocht.

Na ons bezoekje aan Granada (zie vorige blog) reden we op zondagmiddag de berg op naar 2100 meter hoogte.
Voor de zekerheid hadden we de sneeuwkettingen nog even geoefend, want volgens de berichten was er op hoogte ongeveer een halve meter verse sneeuw gevallen. Daar wordt je natuurlijk vrolijk van!
Gelukkig bleken we het tot het appartement net zonder kettingen te redden, dus dat zat mee.

Het appartement was nieuw voor ons en eerlijk gezegd wisten we bij boeking niet exact waar het was gesitueerd in het dorp.
Ook dat zat mee. Het appartement was groot, prima uitgerust en lag ongeveer 50 meter naast de skilift (midden station van de skilift in het dorp).

(Klik op bovenstaande foto voor een video-impressie)

Op maandagmorgen trokken de laatste wolken weg en die zouden we de rest van de week niet meer zien. Bovendien steeg de temperatuur met de dag (en nam de wind af), zodat we halverwege de week nog net niet in korte broek op de terrasjes gingen zitten (en die korte broeken waren er echt wel te zien).
We zullen maar denken dat we het hadden verdiend 🙂

Minder leuk was dat ik de eerste dag na een kopje koffie in de veronderstelling verkeerde dat ik mijn skies mee in de gondel had genomen, maar uiteindelijk bleken dat andere skies te zijn. Was ik nou zo verward geweest of was iemand anders mij voor geweest en mijn skies eerst hebben meegenomen? We zullen het wel nooit weten….
Wel mooi is dat na een uur te hebben rondgelopen tussen 3 ski-verhuur winkels, dat zowel mijn skies weer boven water kwamen en het andere paar skies ook weer bij de rechtmatige eigenaar terecht kwamen.

Met alle braces, hulpstukken en paracetamol bleken onze knieën het wonder boven wonder tot het eind van de week weer vol te houden. Kortom, het was weer een topweek!
We zijn hier nog steeds niet uitgekeken, dus zonder twijfel zullen we in 2017 hier weer belanden. We kijken er weer naar uit!

Gelukkig hebben we de foto’s en de video nog!

Skiteam in de sneeuwOefenweideNa weer een succesvolle afdalingGranada in de verte3307 meter hoogvanaf de topSelfie op de topGesloten ski-stationLiftjeNP Sierra NevadaKlaar voor de afdalingAnd go...Camera vrouwWaar komt de wind vandaan?WijIn de achtervolgingSynchroonBaldadigNicoRace monsterCorrieMidden stationBaukeBlauwNico IICorrie IIStijlvolDe damesOp de goede afloop!

 

Sevilla

De hoofdstad van Andalusië, de stad van de Flamingo, maar ook de stad van de Opera. Denk aan Carmen, Figaro en natuurlijk de barbier van Sevilla!

Sevilla was dit jaar door ons uitverkoren voor onze jaarlijkse stedentrip. Ongeveer 600km naar het zuiden hadden we een B&B geboekt, net buiten Sevilla. Het is altijd weer een moeilijke keuze;
Gaan we voor het gemak van een hotel in de binnenstad of voor een meer ontspannen onderkomen buiten de stad…?
Dit jaar dus voor het laatste gekozen. Casa Adelante is de B&B van Monique en Maarten, gelegen op ongeveer 20 minuten rijden van de binnenstad van Sevilla (of 35 minuten met de bus).
Op basis van de goede recensies hadden we deze B&B uitgekozen en eerlijk is eerlijk, geen spijt van. Mooie tuin, lekker zwembad, goede kamer met ontbijt en een hartelijke gastheer en gastvrouw.
Overigens kwamen we er later achter dat er over deze B&B nog wat is terug te zijn via het programma ‘Ik Vertrek’. (Klik op deze link en kijk vanaf ongeveer minuut 25).

Op dag 1 hadden we een stadswandeling geboekt bij onze gids Dolores. Zij toerde ons rond verschillende ‘highlights’ en vertelde er de nodige verhalen bij. Leuk!
Het was overigens erg rustig overal, maar dat lag vermoedelijk ook aan de temperatuur. Die tikte die dag zo’n 43 graden aan, dus het was zaak om vooral in de schaduw te blijven lopen en veel water te nuttigen. Het zou de overige dagen ook warm blijven, maar ach, je leert er mee omgaan.

Na zonsondergang komt de stad tot leven. De avonden en nachten zijn zwoel en mooi. In de volkswijk Triana (over de rivier) waren festiviteiten met veel kraampjes en een podium waar jonge kinderen hun flamingo kunsten demonstreerden.

Op dag 2 gingen we lekker zelf op pad. Slenterend door de smalle straatjes in de oude joodse buurt ‘Santa Cruz’, heerlijke tapas eten en veel, heel veel kilometers maken.
’s Avonds rond 10 uur ontdekten we toevallig nog de belangrijkste winkelstraat van Sevilla, waar net de luiken werden gesloten.
Jammer hè… 🙂
De stappenteller stond na 2 dagen in ieder geval op zo’n 25 kilometer….

Op zondag was het weer tijd om op te breken en richting Casa Mariposa te rijden. Een voorspoedig ritje over uitgestorven wegen.
Het waren weer leuke dagen en zeker de moeite waard.
Sevilla is een stad met veel historie en bezienswaardigheden, die allemaal op redelijke afstand van elkaar zijn te belopen.
Mocht je de gelegenheid hebben, dan zeker doen!

No me ha dejadoCasa AdelanteTuin van de CasaGuadalquivir rivierhartige snacksGele watermeloenStieren vechters arenaelektrische tramKathedraalBinnenstadZicht op kathedraal vanuit Real AlcázarHet hoekje van FigaroBinnenplaatsjeColumbus monumentPlaza de España linksProvincies van SpanjePlaza de España rechtsPlaza de España centraalTrianaPuente de Isabel IITorre de OroStadsfonteinOmgeving Kathedraal1 van de vele KoetsenOpera routeNietig

Meivakantie

In april begon de temperatuur te stijgen als opmaat voor de voorjaars vakantie die voor de deur stond. Qua temperatuur en qua natuur vind ik de maanden mei-juni altijd bijzonder mooi en prettig.
Dit jaar is alles nog groener dan anders en liet de temperatuur ons afgelopen week geen moment in de steek.
Het zwembad bleek zelfs nog kans te hebben gehad om op te warmen, zodat met enige moed een duik kon worden genomen.

Toch moesten er nog wat extra voorbereidingen worden genomen, want voor het eerst kwam ons eerste kleinkind mee naar de casa.
Dat betekende het regelen van een bedje, wippertje, badje, kinderstoeltje, fruithapjes en groentehapjes, luiers, billenschoonveegdoekjes, etc….
Met plezier werd de casa in gereedheid gebracht voor de kleine man. Natuurlijk ook voor Bram en Marjolein en voor Martin en Linda, die nog een aantal dagen aanschoven!

En oh, wat was het leuk! Wat voel je je dan rijk!
Het mannetje was vrolijk, kroop, speelde, badderde, knuffelde en sliep zijn powernapjes.
Slapen vond hij in het algemeen zonde van zijn tijd!
Lekker de hele dag in de buitenlucht en uiteraard goed beschermd tegen de zon.
Daar doe je het toch allemaal voor!
Dus deze keer een hoog Fosgehalte in de fotoserie 🙂

Helaas heb ik wat werk aan de andere kant van de plas te doen, maar kan Agnes nog een weekje van kinderen en kleinzoon genieten! Voor deze week staan tropische temperaturen vermeld.

Al met al was de komst van de kleine man weer een mijlpaal voor de Casa.
En dat in de wetenschap dat de volgende grote bijzondere mijlpaal al over een maandje wordt bereikt!

Winter 10-daagse

Het was ons vorig jaar uitstekend bevallen om wintersport en de Spaanse zon te combineren.
Op 4 uurtjes rijden van de casa lonkte de Sierra Nevada uitbundig naar ons.

Als fervent skiers wilden Corrie & Nico deze buitenkans om hun skisporen in het meest zuidelijke skigebied van Europa achter te laten niet voorbij laten gaan. Hun skispullen waren met een vooruitziende blik voor de zomer van 2014 al in de auto overgebracht naar Macisvenda, dus ook zij konden volstaan met een koffertje handbagage.

En zo vlogen we op donderdagavond vanaf Eindhoven naar Alicante om eerst eens een paar dagen te onthaasten bij de Casa.

Dagje richting strand, hapje eten, stukje lopen, snacken bij Flip & Klaasje en in het weekend nog volop tijd voor klusjes rondom de Casa.
We moesten het Lopikse klusteam bijna afremmen in hun enthousiasme!

Na 3 dagen heerlijk wat zonnestralen te hebben opgepikt tuften we op maandagmorgen omstreeks 09:00 uur op ons gemakje naar het zuiden.
Geen kip op de weg, dus inclusief een pits-stop in een kleine garage in Granada, reden we om 14:00 uur de publieke parkeergarage van Pradollano binnen.
Garage? Onderweg bleek een koplamp van de Kia defect, dus gelijk maar even laten verhelpen. Inclusief alle vriendelijkheid, het lampje en het verwisselen ervan mochten we 5 euro afrekenen!

Het “Inside Plaza Sierra Nevada” appartementen complex was simpel te vinden en bevond zich centraal in het dorp. Op steenworp van alle faciliteiten en de skiliften.
Hoewel we officieel het appartement pas om 17:00 uur zouden mogen betreden, kregen we gelijk bij aankomst de sleutel en als bonus een gratis upgrade naar een 6-kamer appartement, inclusief balkon en uitzicht op het dorp en de pistes. Een brenger!
Nu moest er natuurlijk nog even worden geloot wie de kamer met balkon en wie de achterkamer mocht betrekken.
De Lopikers bleken het gelukkigst, maar niet wetende dat die kamer een knus Spaans 2-persoonsbed had, dat je letterlijk dichter bij elkaar bracht.
Wij konden wel leven met de 2 aan elkaar geschoven 1-persoonsbedden 🙂

De middag kon nog worden besteed aan het huren van ski’s, het kopen van skipassen en het luieren in de zon. Nico bleek met zijn skipas zelfs een financieel voordeeltje te behalen, aangezien de ouwe-lullen grens voor de skipassen al op 60 jaar was gesteld.

De 4 skidagen vlogen voorbij. Voornamelijk zon en strakblauwe luchten, prachtige pistes en erg rustig. Gewoon laagseizoen deze week.
Ski-technisch en kaart-technisch waren we aan elkaar gewaagd en bleken we aan het eind van de week allemaal ons uitglijdertje te hebben gehad. Een pijntje meer of minder of een prothese extra maakt voor ons niets meer uit.
Leuk was het dat zo’n beetje alles op film kon worden vastgelegd met de GoPro camera van Nico!

Op vrijdagmorgen moest er eerst worden uitgecheckt en moest er door onze reisgenoten nog ernstig naar 2 verdwenen skibrillen worden gezocht. Op het hoogtepunt van de paniek was het voor mij tijd om ook 1 minuut mee te zoeken. Wat kan je mensen toch zo simpel blij maken!
Nadat we op vrijdag nog lekker de hele dag hadden geskied begaven we ons omstreeks 16:30 uur weer op de lege snelweg naar het noorden om ’s avonds Aart nog even te kunnen feliciteren met zijn verjaardag.

En toen hadden we nog bijna het hele weekend! Heel vervelend als het dan ook nog 20+ graden blijkt te zijn.
Heerlijk klussen in de korte broek en de skiwas laten drogen.
Nico & Corrie durfden het wel aan om hun skispullen gewoon maar in de Casa te laten liggen. Deze combi-vakantie smaakt naar meer!

Inmiddels zitten we in het vliegtuig naar Eindhoven en mijmeren we nog even na over deze mooie en gezellige vakantie. Wat hebben we toch een geluk dat er zo dichtbij onze Casa zo’n prachtig skigebied is gelegen.
Ssstttt….! Vooral niet verder vertellen!

Vers sapjeUitwaaienHendrik Jan....Combi-vakantie in beeldOnze reisgenotenPortretjeNico in de afdalingMooiVerijsde hutSkiënOndergaande zon PradollanoOns appartement rechtsbovenBloesemrouteSnackenGenietenStranddag

 

Málaga

En de nabije omgeving!
Dat stond op het programma om een (mid-)weekje Pinkstervakantie aangenaam te vullen.
De maand juni biedt garantie op mooi weer, maar nog niet te heet. Nou ja…., regelmatig wees het kwik boven de 30 graden uit!

En zo reden we maandagmorgen, gewapend met het leuke Málaga boekje van Anne en andere Andalusische reisliteratuur, op ons gemak weg vanuit de Casa om via de kustlijn naar het zuiden af te zakken. Een rit van een kleine 500 kilometer.
De provinciale weg langs een ruige kustlijn wisselde af met de wat hoger gelegen (nieuwe) snelweg die zich via tunnels en prachtige viaducten een weg baande naar het zuiden. Later dit jaar schijnt de snelweg haar voltooiing te naderen.

Om een uur of 6 werden wij hartelijk welkom geheten in Villa Lorena, de slaapplaats voor deze week.
Deze “charming place” wordt gerund door Jeroen & Frens. Laatsgenoemde is overigens ook de auteur van de reisgids 100% AndalusiĂ«.

De villa is gelegen in een mondaine villawijk en hoort daar ook zeker in thuis. Met 7 kamers is het kleinschalig en absoluut prettig vertoeven.
De gratis ter beschikking gestelde fietsen zijn onmisbaar om snel een eenvoudig op het strand of in de (auto vrije) oude binnenstad te komen.
Daar komt nog bij dat je hier zowel op het trottoir, boulevard als op de weg mag fietsen, dus je slingert je overal eenvoudig tussendoor.

De oude binnenstad van Malaga is Ă©Ă©n groot terras. Restaurantjes en Tapas tentjes domineren het straatbeeld en maken dat met name in de avond een sfeervolle stad. Ook de visrestaurantjes langs het strand zijn een aanrader. Veelal wordt de vis op houtvuur gegrild.

Het eten en drinken is uitermate aangenaam en absoluut betaalbaar (/goedkoop), al is er natuurlijk altijd prijsverschil te vinden. De tips die we hebben opgevolgd brachten ons in ieder geval op prettige plekjes.

In Malaga bezochten we het burchtcomples Alcazaba. De 2,20 euro entreegeld was absoluut goed besteed. Een mooie wandeling door de burcht met prachtige tuinen en binnenplaatsen.

De woensdag hadden wij gereserveerd voor een rit langs enkele toeristische highlights van AndalusiĂ«. Hoewel we ’s ochtends nog dachten een perfecte bewolkte en koelere dag te hebben gekozen, kwamen we ’s middags van  een hete kermis thuis. De lucht trok open en het kwik steeg wederom naar de 32 graden.

Niettemin waren de 350 kilometers een aaneenschakeling van bochten en prachtige panorama’s. Een adembenemende tocht door het berg landschap die werd afgewisseld met bezoekjes aan toeristische trekpleisters als de stad Ronda en 1 van de vele witte bergdorpjes (Zahara de la Sierra). Absoluut een hoogtepunt van deze week!

Het culturele accent brachten wij op donderdag aan door voor Chiringuito (strandtent) Picasso te kiezen. Onze hommade aan de kunstenaar en zijn geboortestad.
Dit bijbehorende strand ligt op ongeveer 5 minuten van ons hotelletje, maar de stranden in Málaga zijn oneindig.
Mooie schone zandstranden, maar wel stenen/steentjes in de branding en zee.
Hoewel je zeker aan het strand hogere prijzen verwacht is het prettig om te constateren, dat een parasol met 2 ligbedden voor de hele dag slechts 6 euro kost. Een prima kop koffie gaat ook hier voor 1 euro over de balie . Om over de lunch maar te zwijgen.

Na zo’n midweekje Málaga (en omgeving) is onze conclusie dat het absoluut de moeite waard was.
Villa Lorena bleek een primakeuze met Jeroen en Frens als gastvrije gastheren. Een uitstekende ligging t.o.v. Strand en Oude binnenstad. En de gratis ter beschikking gestelde fietsen waren goud waard!
De oude binnenstad is zeker ’s avonds een super gezellige ‘Place to be’ met de geweldige restaurantjes. Overigens zijn de visrestauratjes langs het strand ook een aanrader.
Het eten (en met name de tapas) is geweldig en zeer betaalbaar.
In het algemeen is het prijsnivo in Málaga verrassend laag.
En tenslotte is het binnenland van Andalusië adembenemend mooi.

Al met al zullen wij in de toekomst zeker nog wel eens terugkeren in Málaga en omgeving!

Puerto MálagaChiringuito PicassoZahara de la Sierra IZahara de la Sierra IIHet rijdt nog...En toen hield de weg op!Ronda IRonda IISierra de las NievesVuurplaats visrestaurantFietsenpark Villa LorenaEntree Villa LorenaReceptie Villa LorenaOp de fiets door MálagaSnoei werkzaamhedenBloemenpracht AlcazabaAlcazabaFlora Alcazaba IVergroeid met de muurFlora Alcazaba IIFlora Alcazaba IIIKustlijn nabij MálagaStadstuin MálagaPanorama Zahara de la Sierra

Skiën in Spanje

In de afgelopen 30 jaar mochten wij in menig ski-gebied de lange latten onder binden. De Italiaanse Dolomieten behoorde absoluut tot 1 van de favoriete locaties, maar ook bijzonder waren de vakanties in Lapland, waar in de Poolcirkel kon worden geskied (zie oa de blog van Lapland 2012).

Vertoevend in Spanje ontdekten we dat het meest zuidelijke ski-gebied van Europa eigenlijk maar op 4 uur rijden van de casa is gelegen; Sierra Nevada. Een raar idee dat verder naar het zuiden zo’n uitgestrekt ski resort ligt met toppen boven de 3km.

En zo werd dus het idee geboren om in de krokusvakantie het zomerse van Macisvenda met de sneeuw van de Sierra Nevada te combineren. Vrienden Jos & Ciske waren al snel voor het idee te porren en zo zaten we afgelopen weekend in korte broek bij de casa en reden we maandagmorgen op ons gemak over rustige wegen naar het op 2100m hoogte gelegen dorpje Pradollano.
Vanaf Granada gaat de weg steil omhoog en doordat er met name in de morgen wat sneeuw was gevallen gaven waarschuwingsborden langs de weg vrij dwingend aan dat de sneeuwkettingen er toch echt wel om moesten. De helft deed het wel, de andere helft niet en wij behoorden tot de laatste groep. Maar door de helft met kettingen schoot het laatste stukje helaas niet echt op. Nou ja, tijd zat. Uiteindelijk bereikten we na 4,5 uur de finish.

Bij aankomst in het hotel was de kamer nog niet klaar, dus alle tijd voor een hapje, drankje en het regelen van de ski-passen en de gehuurde ski’s.
De daarop volgende (3) dagen voltrokken zich in een aangenaam vakantie-ritme van eten, skiën, relaxen en slapen. Life is good!

Morgen rijden we weer rustig terug naar Macisvenda, hopen nog 2 dagen van de zon te kunnen genieten, om tenslotte op zondag voldaan terug te vliegen naar Nederland.
Hieronder nog wat details over het hotel en het gebied, maar samenvattend kunnen we terugkijken op een geweldige en bijzondere wintersport vakantie, die zeker voor herhaling vatbaar is!

Het dorp:
Pradallano is een ski-dorp, dat al op zo’n 2100m is gelegen. Bereikbaar via een bergweg vanuit Granda, die in de weekenden en hoogseizoen is af te raden. Dan schijnt er behoorlijk wat file te staan. Dagelijks pendelen bussen ook op en neer naar dit ski-dorp.
Het dorp zelf is autovrij, dus als je hotel of appartement geen parkeer garage heeft, dan moet er gebruik worden gemaakt van de publieke parkeer garage aan het begin van het dorp. Wel is er een 12km lange (Ă©Ă©nrichting-) weg rondom het dorp die langs alle hotels voert. Gelukkig ligt ons hotel aan het begin van het dorp, zodat wij die weg konden vermijden.
Het centrale plein in het dorp (50m van ons hotel) is uitermate gezellig en levendig. Hotels en Appartementen zijn verder de berg op gebouwd, dus dan kan het wat lastiger zijn om naar skilift of plein te lopen.

Het hotel:
Voor ons verblijf hadden we voor 4 nachten het Melia Sol Y Nieve hotel geboekt (let op: er zijn 2 Melia hotels in Pradollano). Het hotel heeft een eigen (betaalde) parkeer garage, en ligt gelijk aan het begin van het dorp, nabij het centrale plein en de ski-liften (100 meter).
Bij het boeken hadden we 2 adviezen ter harte genomen:
– Kies voor de iets duurdere Premium-Level rooms
– Ga voor half pension (inclusief diner)
Het hotel bestaat uit het oude gedeelte en een relatief nieuw gedeelte. De premium rooms liggen in het nieuwe gedeelte en zijn een wereld van verschil met de kamers in het oude gedeelte. Blij dus dat dat advies is opgevolgd.
Ook voor wat betreft het eten is dit hotel een aanrader. Zowel ontbijt als diner is zeer uitgebreid en afwisselend. Het diner  is een combinatie van buffetten en bakplaten waar vlees en vis naar wens worden bereid.
Het restaurant is wel groot en met de aanwezige kinderen behoorlijk rumoerig/levendig, maar nergens hoeft te worden gewacht en buffetten worden echt grenzeloos aangevuld.
Tenslotte niets dan lof over het super-vriendelijke personeel in dit hotel!

Het skigebied:
Door de hoogte is Sierra Nevada tot laat in het seizoen sneeuw zeker. Wij hadden dan ook geen klagen over de hoeveelheid sneeuw en de kwaliteit van de pistes. Top!
Ruim 100km pistes (voornamelijk blauw en rood) en 22 liften zorgen ervoor dat wij er ons gemakkelijk een weekje kunnen vermaken.
In het hart van het ski-gebied bevinden zich de oefen weides voor de skischolen, dus al snel hadden we door dat we dat stukje moesten vermijden. Daarbuiten was het gezellig druk en waren de wachttijden bij de liften kort.

Het seizoen:
Voor ons was het krokusvakantie, dus per definitie een drukke week om te skiën. Aanschuiven in de file naar de alpenlanden zie ik in deze periode dan ook niet zitten.
Het is mij niet helemaal duidelijk geworden of er hier schoolvakanties waren. Er waren best veel kinderen op de piste (en in het hotel), maar aan de andere kant betaalden we deze dagen voor de skilift-passen nog geen hoogseizoen tarief. In ieder geval was het hier deze week nog prettig vertoeven.
Wel schijnen de weekenden hier erg druk te zijn, dus vandaar dat we voor een midweeks bezoek hadden gekozen.

liftjeVerse sneeuwJos en CiskeZweten in de zonJa, jaMooi!richting PradollanoKoffietijdZonnenLaaghangende bewolking ILaaghangende bewolking IIOmdat het zo mooi isAgnesTropisch tintjeMooi!Agnes en JosSchoteltjeVergezichtPradollanoVoorgerechtenVerse aardbeienEn nog meer toetjesHotel barDorpspleinTheeleut

Ritje naar de zon

Nadat we al ettelijke keren de afstand Vleuten – Macisvenda door de lucht hadden afgelegd met onze vrienden van Transavia, werd het nu wel eens tijd om de Prius te testen op deze route. Het zal haar laatste rit worden na 4 jaar trouwe dienst.
Met Agnes d’r 5 weken schoolvakantie is het de moeite waard om 2 dagen heen en 2 dagen terug in een autorit te investeren. Ik moet in die periode nog wel een weekje voor mijn werk weg, maar kan verder ideaal vakantiedagen en werk combineren.

Het voordeel is natuurlijk dat we deze weken geen auto hoeven te huren en ook besparen we een vliegticket in een relatief dure periode. Maar om nou te zeggen dat een autorit naar Spanje echt goedkoop is…. nou, nee. Op de heenweg waren we 110 euro tol kwijt en zo;n 65 euro voor een hotelkamer. Een dan heb ik het nog niet over de brandstof gehad. Reken dus maar uit.
Maar zo konden we natuurlijk wel nog heel veel spulletjes meenemen, die wat lastiger zijn te transporteren in het vliegtuig. Een mooie Fatboy hangmat die we van Ries & Lil hadden gehad kon nu mooi achterin worden gepropt.

We hadden gelukkig besloten om op zondagmorgen weg te rijden en niet op de altijd drukke vrijdagen en zaterdagen. Het gaf ons de gelegenheid om op zaterdag op ons gemak nog wat boodschappen te doen en te pakken en relaxed naar het vertrek toe te leven.
Alleen die verdomde blaaspijpjes voor Frankrijk, daar was niet aan te komen. Wel krijg je bij de ANWB een verklaring mee dat je je best hebt gedaan. En tot 1 November wordt er als het goed is nog niet bekeurd.

Hoewel we ons hadden voorgenomen om op zondagmorgen rond 5 uur weg te rijden, waren we om 2 uur allebei klaar wakker, zodat we 3 kwartier later in de auto zaten. Mooi rond 7 uur verlieten we al de vermaarde Periferique  rond Parijs. Toch altijd eventjes aan Youp denken. Ook het moment dat we het Hollandse weer eindelijk achter ons lieten, want de eerste 500km kwam het regelmatig met bakken uit de hemel.

De rest van de dag ging het voorspoedig en vooral rustig op de weg. De route via Clermont-Ferrand en BĂ©ziers bleek adembenemend mooi, met het viaduct van Millau als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt. Dit viaduct is de grootste voertuigbrug van Europa met de hoogste brugpeiler ter wereld (343 meter). Knap stukje werk.

De dag eindigde rond een uur of vier en zo’n 1260km verder in het Campanile hotel van Narbonne. Een eenvoudige, maar afdoende herberg voor de nacht.

Maandagmorgen ging de rit om half acht verder voor de laatste 800km. Voornamelijk langs de kustlijn en alle Costa’s richting de Costa Blanca. Precies 2033km na vertrek reden we om 15:15 uur het erf van onze vertrouwde Casa weer op. Een vertrouwd weerzien, ook met de Spaanse zon, die ons de komende weken vast niet in de steek gaat laten!
Het was een lange rit, maar absoluut een mooie rit, die ons 200% is meegevallen. Natuurlijk ook door het ontbreken van files en ander ongemak.

We zijn er klaar voor!

Herfstvakantie!
Normaal voor ons niet echt een reden om de koffers te pakken, maar dit jaar ligt dat duidelijk anders.
Morgenochtend via Parijs naar Miami en dan maandag voor 6 dagen op een luxe cruise schip bivakeren. Ben benieuwd hoe dat ons gaat bevallen. Gelukkig zijn we niet van die moeilijke mensen.
Voor de gelegenheid is deze aparte blog aangemaakt om ons dagboekje bij te houden.
Denk wel dat we fun zullen hebben!

La casita Dos Palmeras

Sinds enige jaren onderhouden we een vriendschappelijke relatie met Albert & Monique. Voornaamste gemeenschappelijke interesse waren de Amerika-reizen.
Enige tijd geleden vatten ze het snode plan op om te gaan emigreren van het landelijke Beesd naar Spanje. Een hele stap, maar naar mijn idee ging het meer doordacht dan de gemiddelde ‘Tros Ik Vertrek’ figurant.

Inmiddels wonen ze naar volle tevredenheid in een heerlijk klimaat tussen de bergen in Macisvenda in Casa Dos Palmeras.
Een toch wel erg fraai aangelegd verblijf.
Om het voor gasten nog aantrekkelijker te maken om even langs te wippen werd ook nog een aparte Casita op het perceel gebouwd.
Enige maanden geleden werden we al van harte uitgenodigd om de Casita uit te proberen en zoveel gastvrijheid mag je natuurlijk niet afslaan.
Dit lange weekend werd vrijgepland en op internet werden 2 tickets voor weinig aangeschaft.

Afgelopen donderdagavond vlogen we uiteindelijk met Transavia vanaf Rotterdam (met 1 uur vertraging) naar Alicante. Samen met een zo te zien redelijk bejaard publiek dat kennelijk het voornemen had om te gaan overwinteren. Gezien de huidige temperaturen in Nederland was dat laatste een beetje te vroeg gepland.

Op Alicante airport liepen we al gelijk in Albert zijn armen die hem met zijn ‘Sweetie’ in 3 kwartiertjes naar Macisvenda reed. Monique stond al op de uitkijk en de hapjes & wijn stonden al klaar voor consumptie. Niet verkeerd voor een donderdagavond.

Na een prima nachtrust (we slapen altijd lekker na een wijntje) in de toch wel erg fraaie Casita trokken we er vrijdag met het ‘Albert touristique’ op uit om het Spaanse binnenland te bezichtigen.
En ik moet zeggen, verrassend mooi. Bergen, dorpjes, vergezichten, steen, olijfbomen, amandelbomen en nog meer amandelbomen.
Plekken die absoluut Nationaal Park-waardig zouden zijn in de US.
De beide locals bleken al goed de weg te kennen en ook zeker leuke lokale eetgelegenheden te hebben ontdekt. Niet onbelangrijk.
Wel moesten we ons gelijk aanpassen in het Spaanse ritme. Betekent laat lunchen, SiĂ«sta en ’s avonds wat lichtere hapjes. En dan niet te vergeten de wijn. Lekkere Spaanse wijn.

Vandaag, zaterdag, ging de rit de andere kant op richting kust. Lekker om op 1 oktober de Middelandse zee om je kuiten te voelen. Maar ondanks de zee maakte het minder indruk doordat het beduidend toeristische is en een ander soort (dichtere) bebouwing heeft. Dan waren de grotwoningen die we onderweg zagen toch veel leuker om te zien.
Rond (Spaanse) etenstijd waren we bijna op het thuishonk weer aangeland en werden we uitgenodigd voor een voortreffelijke maaltijd in restaurant La Fuente. Wat hebben we heerlijk gegeten en al dat lekkers weggespoeld met een dito wijntje!
Gelijk daarna de Casita maar ingerold voor de Siësta.

[galleryview id=9]

Hoewel dit tripje slechts een lang weekend beslaat, blijken we halverwege al volledig onthaast te zijn en in vakantie stemming te zijn. Wat een rustgevende omgeving is het hier.
Het voelt hier een beetje als ‘Villa Felderhof’ met goed gezellig gezelschap om ons heen.
Voor de komende 2 dagen zitten nog leuke dingen in de planning en ik ben bang dat ook die dagen als een speer om zullen vliegen. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Het weer in Macisvenda

Archief

Meest recente berichten

  • Surfweek 2017
  • Meivakantie 2017
  • Een bijzondere (surf)week
  • Fiestas 2016
  • Boet

Recente reacties