Algemeen

Ongeneeslijk trots!

Ongeneeslijk trots, dat was hij op Truus, op zijn kinderen en op zijn kleinkinderen. En oh, wat was hij trots op de kleine Tjeerd, zijn eerste achterkleinzoon!
Ook was hij trots op zijn werk. Als timmerman maakten zijn handen wat zijn ogen zagen. Bij de hele familie heeft hij zijn sporen achtergelaten, maar ook voor anderen stond hij altijd klaar. Als hij kon helpen, dan moest hij het doen.

Zo ook in de Casa. Afgelopen week vertelde hij mij nog hoe verschrikkelijk leuk hij het wel niet had gevonden om dat nog te kunnen doen.
Ik weet nog hoe we in februari van dit jaar met Jan & Truus in een kille en lege Casa arriveerden. De eerste dag moesten er overal lampen worden opgehangen om de avond niet alleen in kaarslicht te hoeven doorbrengen.
Daarna kon onder andere worden begonnen met het in elkaar zetten van de vele Ikea bouwpakketten. Hij schroomde er toen nog niet voor om de zware pakketten in zijn eentje te verplaatsen.

Na onze eerste Amerika-reizen besloten we in 2009 om Jan en Truus 4 weken lang in een camper met ons mee te voeren door de States. Ooit hadden ze de Oostenrijkse Alpen gezien, maar meer was er nooit van gekomen. Voor het eerst in een vliegtuig. Sommige dingen in het leven zijn zoals ze het in de reclame plegen te zeggen ‘onbetaalbaar’.
Na 4 weken had Jan een kuil in zijn buik van het fototoestel dat onafgebroken om zijn nek had gebundeld. Hij had zijn vaste plekje naast mij voorin in de camper en kwam ogen te kort. Hij had ook altijd het idee dat de mooiste foto’s slechts waren te maken bij het randje van een ravijn of net wat hoger op de berg achter een struik met cactussen.
Tot op de dag van vandaag fungeerde deze fotoserie als screensaver op zijn pc, zodat ze er nog dagelijks van konden genieten.

Als opa had hij er niet voor geschroomd om zijn stappen in het digitale tijdperk te zetten. Natuurlijk om zijn foto’s op te slaan, maar ook om voor zijn geliefde bowls club brieven te schrijven, uitslagen lijsten te maken of consumptiebonnen te bedenken. De laatste jaren bediende hij zich zelfs van een facebook en twitter account om zijn kinderen en kleinkinderen te kunnen volgen en om met een kwinkslag zijn commentaar op de gebeurtenissen te geven. Afgelopen zomer bleek Skype van grote waarde voor hem en voor ons. Dagelijks kon er ‘live’ contact worden gelegd tussen Macisvenda en Vleuten om de stand van zaken te horen en zien.
Ook werden al onze vakantie blogs nauwlettend gevolgd. Met zijn anderhalve vingersysteem werd er dan dagelijks uitgebreid gereageerd op de blog.

Medio oktober was zijn 3e en laatste trip naar Spanje. Op zijn eigen ‘bucket-list’ stond met stip het planten van een sinaasappel boompje bij de Casa. Dat zou een blijvende herinnering zijn.
Hoewel de ziekte toen al zijn sporen had nagelaten, beleefde hij met ons en de meegreisde Ries & Lilian en Bram, een fantastische week. Het boompje kwam er met een lach en een traan.

Zijn conditie ging de laatste 3 maanden dus merkbaar achteruit ging, maar dit kwam de laatste weken in een stroomversnelling terecht. De ziekte zoog alle energie uit zijn ooit zo sterke lichaam. De laatste dagen waren zo zwaar en moeilijk voor hem, maar door zijn helderheid van geest ook zeer dierbaar.
Gisteren zei hij nog tegen mij:”Dood gaan is niet erg, maar afscheid nemen……”

Ook Nederland is mooi

Om de soms lyrische verhalen uit het Spaanse land een beetje tegenwicht te geven is het goed om dit keer eens de schoonheid van ons eigen vaderland te benadrukken.

Een goede gelegenheid is ons jaarlijkse uitstapje met Jan & Ria, waarbij de organiserende partij de opdracht heeft om een activiteit op poten te zetten rondom het thema ‘Vervoer’ en dan het liefst ook nog iets wat wij nog nooit eerder hebben gedaan.
Zo ligt het Triken van vorig jaar nog vers in het geheugen en was ook het ligfietsen door de duinen van Bergen aan Zee in 2010 erg succesvol.
Dit jaar had Ria de loodzware druk op z’n schouders om hier overheen te gaan!

Nadat wij de laatste week slapeloze nachten hadden gehad en onze hersens hadden gekraakt over wat er dit jaar toch op het programma zou staan, werden we eindelijk gisterenmorgen (zaterdag) om klokslag 09:00 uur opgepikt.
Was nog wel spannend geweest met de naderende weeromslag, maar buienradar had aangegeven dat we slechts om 13:00 uur een bui konden verwachten, dus geen vuiltje cq wolkje aan de lucht.
De rit voerde uiteindelijk naar het Gelderse landschap en eindigde in Harderwijk, althans in een beboste buitenwijk ervan. Daar stond Laurens met koffie op ons te wachten.
Laurens bleek een vroegtijdig gepensioneerde psycholoog/criminoloog te zijn, die zijn tijd nu doorbracht met het organiseren van ‘Fiets Safari’s‘. We zouden de hele dag met hem op pad gaan om de Veluwe in al haar schoonheid te bewonderen.
Om het allemaal wat toegankelijker te maken werden deze Safari’s door Laurens georganiseerd met e-bike’s. Tsja, daar hadden we inderdaad nog nooit op gezeten. We hadden alle 4 al menig kilometertje in Europa afgelegd, dus ik had niet het gevoel hier al aan toe te zijn. Maar goed, aan de andere kant hadden we 2 bijna 55-plussers in de groep, dus daar moet dan ook rekening mee worden houden. En met het thema van de dag in het achterhoofd was het toch ook wel weer leuk.

Laurens bleek dit gedeelte van de Veluwe uitstekend te kennen en leidde ons voornamelijk buiten de geëigende fietspaden om  door heide- en bospadjes over de Veluwe. En die stond er met de prachtig bloeiende heide eigenlijk om z’n mooist bij. Zelfs nog een hele grote roedel met damharten gezien. Schijnt ook redelijk uniek te zijn.
Midden op de Veluwe staat ook het bankje (zie foto) dat is gemaakt door de vader van Bas Mulders. Bas is inmiddels overleden, maar was de initiatiefnemer voor het inmiddels bekende Alpe D’Huzes.
En het weer? Eigenlijk perfect! Die bui om 13:00 uur kwam er inderdaad. We waren net te laat bij de lunch-hut, dus daar pakte we nog lekker iets van mee. Maar de bui van 14:40 uur hadden we iets te laat in het vizier gekregen, zodat we maar te nauwer nood onder een uitkijktoren enige beschutting konden vinden. Met het pistool om mijn hoofd werd ik ook nog gedwongen om een poncho aan te trekken (tegen mijn principes), want dat zou zo leuk voor de foto en mijn schoonmoeder zijn. Waarvan bij deze akte.

Om 17:00 uur was mijn batterij wel zo’n beetje leeg, dus keerden we weer terug bij ons vertrekpunt. Ik moet bekennen, zo’n e-bike is toch wel een erg comfortabele manier van voortbewegen en het voertuig bewees ons vandaag off-road een erg goede dienst. En de safari is een aanrader om te doen. Laurens had duidelijk lol in z’n bezigheid.

De dag werd besloten met een etentje in downtown Harderwijk, waarna we toch weer konden terugkijken op een geslaagd evenement. Mijn dank gaat uit naar de organisatie en in een overmoedige bui heb ik ze beloofd om volgend jaar een poging te doen dit weer te overtreffen.

Electronische verrassing

Een nog uitstaande klus was het electrisch maken van het hek bij de Casa. Voor het gemak, maar ook voor de veiligheid (hek is dan immers niet zomaar te openen).
Cor & Leo zijn de mannen die dit soort klussen geweldig goed kunnen klaren, dus daar had ik 2 weken geleden de afspraak mee gemaakt dat ze bij tijd en gelegenheid aan de gang konden.

Kom ik gisterenavond, na een weekje voor de baas op stap te zijn geweest, aanrijden, drukt Agnes op een knopje en gaat het hek vanzelf open!! Tsja, dat is wel het laatste wat ik had verwacht. Wat een leuke verrassing!

Agnes bleek Leo & Cor te hebben gemobiliseerd om alles tijdens mijn afwezigheid alles voor elkaar te krijgen. En de mannen hebben geweldig meegewerkt om dit mooi stukje werk in een kort tijdsbestek opgeleverd te krijgen. Chapeau!

 

The making of … Part 3

In de vorige episodes van dit epistel heb ik proberen te beschrijven hoe het buitengebeuren bij de Casa een ware metamorfose onderging door de aanleg van het zwembad en het terras.
Inmiddels was ook licht en elektra aangelegd, alsmede de waterleiding voor eventuele latere beplanting.
Het geheel kon dus worden afgewerkt met het hier gebruikelijke grava. Wij zouden het grind noemen. Een streekprodukt en ik denk zelfs een afvalprodukt.

Eerst netjes het onkruid afschrapen op het plot, dan de zaak egaliseren (en gelijk die berg grond weghalen die was gevormd door het afgraven van het zwembad), worteldoek erover heen en tenslotte mooie roomwitte graba (12mm) erop storten. Je praat dan niet over een kruiwagentje grind, maar over een aantal forse vrachtwagens vol met dat spul.

Na de goede partij voor dit klusje te hebben gevonden was de zaak gauw beklonken en was het ook allemaal binnen een week klaar.
Vanmorgen konden we het resultaat voor de eerste keer in levende lijve aanschouwen en konden we tevreden constateren dat het tuin-projectje succesvol was afgerond en dat we ons de rest van de zomer konden focusen op de bakjes, plantjes en frutseltjes om het allemaal nog een beetje aan te kleden

De zomer is hier al enige tijd geleden begonnen, maar nu hebben we ook het idee dat we er volop in onze tuin van kunnen genieten nu deze klussen klaar zijn. De thermometer in het zwembad geeft inmiddels al bijna 27 graden aan, dus wat kan je je nog meer wensen?

Oudejaar

Begin van dit jaar besloot ik naast de bijna gebruikelijk en veelgelezen vakantieblogs om ook eens wat andere zaken aan mijn blog toe te vertrouwen. Hoewel het altijd een selectie van de schrijver blijft, geeft het achterom kijkend een aardig overzicht wat er in zo’n jaar allemaal aan je voorbij raast.
Bohemian Rhapsody zal over enkele uren weer als lijstaanvoerder van de Top2000 uit de speakers schallen, terwijl het nog maar zo kort geleden lijkt dat deze hit 1 jaar geleden zegevierend tot mij kwam.

Bij de start van 2011 hadden we niet kunnen bevroeden dat we bijvoorbeeld nu druk bezig zouden zijn met de aankoop en inrichting van ons nieuwe (vakantie-)huis in Spanje. Of dat we in oktober j.l. een cruise zouden gaan maken. Vonden we toen nog iets voor ouwe mensen.
Er kan dus veel gebeuren in 12 maanden en het is maar goed dat we niet alles van tevoren weten. Beetje verrassing mag best in het leven zitten, maar dan wel positieve verrassingen.

Vandaag hebben we 1 van de jongens (Niels) wat geholpen bij het klussen in zijn nieuwe huis. Bram & Marjolein verwachten in mei de sleutel. Martin & Linda zitten net een beetje aan kant in Haarlem. Paul wacht de opknapbeurt van zijn badkamer af en Ivan blijft gewoon veel muziek maken (met en zonder Eva). En ons staat nog wat klusjes te wachten in Macisvenda-Spanje.

Voor ons mag 2012 komen, wij hebben er zin an!
Hopelijk geldt dat voor iedereen en wordt het een mooi & gezond jaar. Proost!

Getekend

Afgelopen vrijdagmorgen stapten we op Schiphol vol verwachting in het Transavia toestel richting Alicante. Met slechts een kwartiertje vertraging stapten we 2,5 uur later in een iets aangenamer klimaat in Alicante weer uit. Albert stond ons alweer op te wachten in zijn ‘Sweetie’-busje, dus dat was weer prima geregeld.
In onze tas zat een flinke lijst met aktiepunten, die we hopelijk in de komende 4 dagen konden gaan afstrepen. Of dat inderdaad zou gaan lukken weet je maar nooit in Spanje…

Eerst richting Aspe om Alex, onze Belgische makelaar in Spanje, op te pikken. Tot nu toe onze rots in de branding en ook dit weekend weer van grote waarde!
De officiële overdracht van ‘Casa Mariposa’ zal op 20 januari a.s. plaats vinden bij de notaris, maar mochten wij door wat voor reden dan ook daar niet op tijd bij kunnen zijn, dan is het wel super-handig als Albert onze volmacht heeft om voor ons in te springen. Daarvoor dus eerst met Alex en Albert naar de notaris in Elche om dat te regelen.
Het notariskantoor blijkt een soort fabriek met heel veel kamertjes te zijn. Wij worden ergens neergeplant en dan begint het wachten. En nog even wachten… Dan wachten we nog even,…. Uiteindelijk is de akte klaar en verschijnt een notaris om eea voor te lezen en te laten ondertekenen. Ik herken nog net onze namen in de voordracht, maar gelukkig doet Alex aan simultaan vertalen en begrijpen we ook nog waarvoor we tekenen.

En dan richting Macisvenda om ons stulpje voor het eerst te aanschouwen. Natuurlijk hebben we een goed beeld na alle foto’s en video’s die we hebben gezien, maar in het echie is het toch altijd anders.
Gelukkig valt het niet tegen en zijn we toch wel heel erg blij met onze aankoop. Nou ja, aankoop… De verkoper heeft dan wel getekend, maar wij nog niet. Manana!

En dan moeten er toch echt zaken worden gedaan om straks een bed en een stoel te hebben. Dus op zaterdagmorgen richting de Haco. Deze Nederlandse woonketen heeft Nederlandse verkopers en verkoopt Nederlandse maten. Mooi meegenomen toch!
We worden er allervriendelijkst geholpen en als lunch worden de broodjes kroket aangerukt.
Na een paar uur hebben we alle meubels en bedden uitgezocht en spreken we af dat het in februari op afroep geleverd zal worden.

’s Middags komt Alex naar Macisvenda om samen met ons eens uitgebreid door het huis heen te lopen. Defecten worden genoteerd, maar ook onze wensenlijst wordt gecomponeerd. Voor de meeste zaken heeft Alex wel ergens een adresje en wil hij de coördinatie op zich nemen. Ook heeft hij met zijn ervaring best leuke en goede ideeën over het huis.
Oh ja, we tekenen ook nog even het contract.

De zondag konden we gelukkig even bijkomen van alle hectiek en de vele beslissingen die moesten worden genomen. Inmiddels is de koude wind wat gaan liggen en konden we zowaar nog even lekker in het zonnetje zitten. Ook mochten we in een identiek huis op ons rijtje nog even een kijkje nemen hoe het er ingericht uit zou kunnen zien. De Nederlandse bewoonster was er zelf niet, maar de Spaanse vriendin uit het dorp leidt ons allerhartelijkst rond.

Vanmorgen weer vroeg uit de veren. Met Monique richting Murcia om daar bij de vreemdelingen politie een zogenaamd NIE-nummer aan te vragen. Zeg maar het Spaanse sofi-nummer, waarmee je allerlei contracten (bv met nutsbedrijven) kan afsluiten. Door het voorlopige koopcontract komen we hiervoor in aanmerking. Alex had alle papieren al voorbereid, dus al ruim voor negenen sloten we vol vertrouwen aan in de rij. Helaas bleek de provincie Murcia recent van formulier gewisseld te zijn, dus moesten we de zaak nog even opnieuw invullen, maar al met al waren we met een half uurtje klaar. Echt niet slecht. Volgende week kan Monique de NIE-nummers voor ons ophalen.

Daarna weer naar Alex, die ons vandaag mee neemt voor het opdoen van ideeën voor het zwembad en het uitzoeken van het witgoed en de airco. En alweer slagen we erin om in een paar uur voor al onze aankopen te slagen. Levering en installatie wordt allemaal weer door Alex met de Spanjaarden gecoördineerd, dus dat scheelt hopelijk een hoop problemen.

En zo kunnen we toch wel met een heel voldaan gevoel nog even heerlijk in het zonnetje relaxen alvorens we weer op het vliegveld worden gedropt. Vanavond helaas weer terug naar het koude Nederland. Op 20 januari zijn we hier weer terug voor de definitieve overdracht.

Tijgerweekend

Toen zo’n 8 jaar geleden de eerste kinderen hun vleugels buiten het ouderlijke huis uitsloegen, kregen wij de behoefte om iets te organiseren waardoor we minimaal 1x per jaar alle kids (& eventuele aanhang) bij elkaar hadden. Natuurlijk zijn er door het jaar heen altijd wel speciale gelegenheden waarop dat zo wie zo gebeurt, maar zonder zo’n aanleiding is dat nog niet zo gemakkelijk. Sporten, studie, werk en andere belangrijke zeken maakt het altijd lastig.
In 2003 begonnen we met het organiseren van een zogenaamde Tijgerdag, die al snel uitgroeide tot een Tijgerweekend. Wat we deden was bijna bijzaak, want het was altijd gezellig. De laatste jaren planden we het weekend rond Sinterklaas, zodat we dat ook altijd met elkaar konden vieren.
Deel van de traditie is dat het door de kinderen om de beurt wordt georganiseerd met het aan hen toegekende budget.

Dit jaar was de beurt aan de jongste telg, Paul. Op voorhand nou niet degene van het stel die het meest planmatig is ingesteld.
Inmiddels moeten we bekennen dat wij dat dit keer helemaal verkeerd hadden ingeschat, want hij had het geweldig goed geregeld en dat allemaal ook nog binnen budget!

Vrijdagavond begon het voor ons in ieder geval niet zo goed. Door omstandigheden konden we pas laat vertrekken, waardoor we helaas op de weg naar Lochem in een ernstige file terecht kwamen. Gelukkig was de rest wel op tijd gearriveerd, dus die konden met z’n allen een bezoekje afleggen aan de plaatselijke sterrenwacht. Aan de verhalen achteraf te horen, was het erg geslaagd geweest.
Wij koesterden de klaargezette maaltijd en aangezien het niet meer de moeite was om hen achterna te rijden, hadden we een relaxte avond op de bank van het riante huisje.

[galleryview id=13]

Op zaterdag waren we natuurlijk benieuwd wat Paul voor ons had georganiseerd. Het bleek om een creatieve workshop te gaan bij Crecoco in Lochem. Nadat er wat kleuren analyse op ons was losgelaten, mochten we zelf aan de gang met het beschilderen van een koe. Het klinkt allemaal niet zo heel spannend, maar we hebben een geweldig leuke middag met elkaar op die locatie gehad. Met ook nog een tastbaar eindresultaat.
Cursusleidster Lis voelde de sfeer goed aan en was tussendoor ook nog eens razend druk met de hapjes en drankjes. Erg goed verzorgd allemaal.

Na een goed verzorgde maaltijd in het huisje werd het alweer tijd voor de traditionele sinterklaas viering. Paul had voor de avond een 7-tal spellen ontwikkeld die uiteindelijk leidde tot het verdelen van het door een ieder gekochte cadeautje. Leuk, gezellig en soms hilarisch (met name het zingen van sinterklaasliedjes met 4 taai-taai’s in je mond).

En als je dan op zondag denkt dat je het allemaal hebt gehad, dan worden we alweer in de auto gejaagd voor een rit naar het buitengebied, waar we geacht werden de edele sport van het Oud Hollandsche Klootschieten te beoefenen. Volgens mij heet het Klootzoeken. Door een ernstige afwijking in onze worpen brachten we veel tijd in bermen en langs sloten door naar het zoeken van een weer zoekgeraakte Kloot. Alleen Niels bleek als natuurtalent een uitzondering op het geklungel.
Eva zorgde voor als primeur voor de snelste blessure tijdens het Klootschieten ooit! Bij de afwerp verdraaide ze haar knie, waardoor zij de middag lekker warm in het huisje mocht doorbrengen.

Na afloop nog tijd voor wat spelletjes, hangen, voetbal kijken op tv en dan naar een heerlijke Chinese rijsttafel weer op weg naar huis.
Gelukkig hebben we de foto’s nog van een geweldig weekend met onze geweldige kids, zodat we er weer een jaartje op kunnen teren!

ORAclub Sinterklaasfeest

Binnen Oracle bestaat een erg actieve personeelsereniging, de ORAclub. Al enige jaren maak ik deel uit van het bestuur en ben dus nauw betrokken bij de vele en diverse activiteiten die worden georganiseerd door een legertje vrijwilligers. Van sport tot cultuur tot fun. Doelstelling is om de contacten tussen personeelsleden en het thuisfront te onderhouden en te versterken.

[galleryview id=12]

HET event van het jaar is het ORAclub Sinterklaasfeest. Al enige jaren wordt dit kinderfeest in en om ons kantoor voor zo’n 800 kinderen en ouders georganiseerd.
Gisteren was het dan weer zo ver voor editie 2011. In een ochtend en middag sessie werden de kinderen (en ouders) een aantal uurtjes vermaakt met activiteiten onder het mom van “Oracle got’s talent”.

“Oracle’s Robinson klimmuur”, “Got Talent Zang & Dans” , “Metsel je droomhuis”, “Pimp je bouwhelm”, “Crazy kappers”, “Oracle’s next top model”, “Oracle’s mini Master chef”, Giga Pieten Poffers”, “pepernoten bakken”, “koksmutsen versieren”, “Smoothies maken” en natuurlijk vele Pieten en de Sint. Afsluitend was er natuurlijk voor iedereen een pakje.

Petje af weer voor het het kleine groepje collega’s die dit weer op poten hebben gezet. Totdat je zelf wat hebt georganiseerd, realiseer je je vaak niet hoeveel tijd daarin gaat zitten. Resultaat was in ieder geval vele blije kindergezichten!

Staar

Al op de middelbare school bleek ik een lichte vorm van bijziendheid te hebben ontwikkeld en moest er een brilletje aan te pas komen om op afstand alles een beetje scherp te kunnen zien.
Zo’n bril op mijn neus werd niet echt mijn vriend, dus al gauw werd er geëxperimenteerd met de harde en zachte contactlens. De zachte lens bleek voor mij het meest ideale, dus daar heb ik het ruim 30 jaar mee moeten doen. Niet altijd even handig, maar toch redelijk comfortabel en zo kon ik in ieder geval die bril voor het grootste deel van de dag op het nachtkastje houden.

Toch merkte ik de laatste maanden dat ik wat vaker irritaties aan mijn ogen had en dat ik allergisch reageerde op bepaalde lensvloeistoffen.
Op internet wemelt het van de positieve verhalen over ooglaseren, maar ja, daar ondergetekende moest toch eerst behoorlijk wat moed worden verzameld voordat daarvoor de eerste stap kon worden gezet. Je ogen, brrr…

Zo’n 6 weken geleden was het bakje moed dan eindelijk gevuld. Op internet uitgevogeld dat VisionClinics in Utrecht hoog werd gewaardeerd door haar klanten, dus daar maar een afspraak gemaakt.
Het vooronderzoek duurt zo’n 2,5 uur en in dat onderzoek schuif je van systeem naar systeem om allerlei metingen en andere zaken te ondergaan die uiteindelijk de oogarts in staat moeten stellen om een conclusie te trekken en een advies voor te leggen. Je ogen worden tijdens het onderzoek wel gedruppeld om je pupillen te vergroten, waardoor je een dagje wazig ziet.

In het afsluitende gesprek met de oogarts bleek ooglaseren aan mij niet besteed, vanwege een beginnende vorm van staar in beide ogen. Om dit (ouderdoms-)kwaaltje te verhelpen en de meest ideale oplossing te realiseren zouden mijn eigen natuurlijke lenzen in beide ogen vervangen moeten worden door kunststof multifocale lenzen. De zogenaamde prelex behandeling.
Tsja, dat was een tegenvallertje en even slikken, maar uiteindelijk toch maar besloten om door te zetten. Vanwege de staar zou het toch een keer moeten gebeuren en na de behandeling blijft het zicht tot je dood ongewijzigd.

Afgelopen maandagmiddag mij vrij onbevangen naar Visionclinics laten rijden (zelf rijden na de behandeling kan niet) om het ritueel te ondergaan. Vooraf alle Youtube filmpjes maar aan mij voorbij laten gaan.
De hele behandeling duurt zo’n 2 uur. Het begint met paracetamols en het druppelen van de ogen, en nog meer druppels, ….
Zo kom je bij de anesthesist terecht die je middels een infuus nog iets rustiger maakt, om vervolgens de verdovende vloeistof achter je oogbol te spuiten. Dat prikje is eigenlijk nog het meest vervelende van de hele behandeling.
Vervolgens wordt in de operatiekamer door de oogarts in zo’n 20 minuten de lens verwisseld. Dat gebeurt door een sneetje in je oog van zo’n 3mm. Zelf zie je slechts een fel licht en voel je dat het oog vochtig wordt gehouden. Knap allemaal hoor!!
Na even te zijn bijgekomen vertrek je met een ferme handdruk en een doos oogdruppels onder je arm weer naar huis. Zo’n 4-5 uurtjes mag je als Kapitein Haak door het leven.
Wel even spannend als je ’s avonds het kapje er af haalt. JA, hij doet het. Ik kon er door kijken! Door de verwijde pupil nog wat vaag, maar toch!
Bij de controle de volgende dag bleek de ingreep aan oog 1 geslaagd.

Donderdag herhaalde zich hetzelfde ritueel voor oog 2. Grappig is dat alles net iets gevoeliger was. Schijnt bij iedereen zo te zijn omdat de hersens het allemaal al een keer hebben meegemaakt en zich erop instellen.
Maar, ook oog 2 is succesvol gerepareerd. Soort “Bionic man” nu 🙂

Wat nu rest is nog 8 weken druppelen, nog 1 week ’s nachts het oog afdekken (ter voorkoming van wrijven in je oog) en 2 weken buiten een zonnebril ophouden (voor het licht en voorkomen dat er een vuiltje in kan waaien). Dus als je ’s avonds soms denkt, wat loopt daar voor een idioot in het donker met een zonnebril op ….

Al met al is het mij 200% meegevallen en kan ik ook VisionClinics zeker aanbevelen. De komende weken zal het zicht zich verder optimaliseren en kan ik vermoedelijk voor zowel veraf als dichtbij een zicht van maximaal 90% van het optimum ontwikkelen. Ik teken ervoor
Weg met de brillen en lenzen!

Uitreiking Bul

Inmiddels rest ons nog slechts een mooie herinnering aan onze cruise vanuit Miami naar de Carribbean. Hopelijk jagen we niet al te veel mensen op kosten met onze enthousiaste verhalen.

Na een weekje Madrid voor de baas, ging de reis op vrijdag richting Groningen. Daar mocht onze Niels zijn bul bij de RUG (Rijks Universiteit Groningen) in ontvangst nemen voor zijn afgeronde studie EIP (Environmental Infrastructure Planning). Vroeger kreeg je daarbij de titel Drs. , tegenwoordig is het Msc (Master of Science)
Natuurlijk zijn we trots op al onze jongens, maar dit was toch een bijzonder moment waar Niels hard voor had gewerkt. Maar goed ook, want 2 uur heen en 2 uur terug in de auto voor een individuele ceremonie van 10 minuten zou anders niet de moeite waard zijn.
Na 4 jaar gedisciplineerd zijn studie te hebben gedaan, gevolgd door nog een jaar met minors, is het toch mooi dat hij op zijn 23e zijn bul in ontvangst mocht nemen. En daar komt nog bij dat hij zich volgens mij ook niets heeft ontzegd in het Groningse studenten- en sportleven, met de nodige nevenfuncties 🙂 .

En dan ook nog op dezelfde dag een kamer bemachtigen in Woerden, waar hij sinds de zomer een traineeship loopt bij Van Hattum en Blankevoort…. Moge duidelijk zijn, dat we allemaal prettig het weekend ingingen!

Het weer in Macisvenda

Archief

Recente reacties