Algemeen

Rotterrrrdam

Rotterdammers zijn trots op hun stad. Bootjes worden er naar vernoemd en zelfs de stedenbouwkundige eye catcher van de stad heet ‘De Rotterdam’. Mankeert er nog aan de 1 van de plaatselijke voetbal clubs wordt omgedoopt in FC Rotterdam. In Amsterdam werd dat met een voetbalclub ook eens geprobeerd, maar die club was geen lang leven beschoren.

Al enige maanden geleden werden wij hartelijk uitgenodigd door Erwin & Ingeborg om dit weekend het lokale feestje ‘De Wereldhavendagen‘ met hen te bezoeken. Leuk natuurlijk en ook een mooie gelegenheid om eens wat bekender te raken met deze stad. Veel verder dan een avondje Luxor of een avondje De Kuip was ik nooit gekomen.

Het programma begon al op tijd met een rondleiding ‘achter de schermen’ in het Nieuwe Luxor theater. Het hoofd van de technische dienst gaf geduldig uitleg over wat er met name op technisch gebied komt kijken bij een schouwburg productie.
Zo worden er op verzoek gaten in het toneel geboord als dat noodzakelijk is en die gaten worden ook trouw na zo’n voorstelling weer keurig dichtgetimmerd. Dit wordt overigens pas rendabel als zo’n productie er minimaal 3 weken staat.
behalve achter de schermen en onder het toneel kon er ook een kijkje worden genomen in de artiesten foyer, die vol stond met door artiesten geschonken attributen.

Na vervolgens een pelgrimstocht langs de Rotterdamse kades, havens , kraampjes en de vele boten te hebben ondernomen bracht een watertaxi ons wel heel snel weer terug in de buurt van ons vertrekpunt. Ik heb het idee dat die watertaxi kapiteins er een genoegen in scheppen om hun passagiers in het korte tochtje groen te laten aanlopen.

Het hoogtepunt van het middag programma was een rondleiding in ‘De Rotterdam‘. De betonnen verticale stad van architect Remco Koolhaas. Een plek waar ambtenaren gezellig bij elkaar worden gebracht met woningen en een hotel in de nabijheid. Met haar 40 verdiepingen een imposant gebouw in de Rotterdamse skyline. Op een locatie waar historisch de Holland Amerika Lijn haar thuisbasis had en nog steeds heeft. Toevallig lag voor het gebouw de ‘Rotterdam’ (ik geef toe, het wordt verwarrend) voor anker om die middag naar exotische oorden weg te cruisen.
Behalve het bezoeken van de 40e verdieping (145 meter hoog) was het ook wel leuk om op de onderste verdieping te zien hoe er was omgegaan met de verzakking van het gebouw. Door het gigantische toenemende gewicht van de constructie tijdens de bouw was het gebouw (volgens planning) een aantal centimeters gezakt, maar ook weer niet overal evenveel. Door een soort vijzel constructie in de betonnen pilaren kon dit tijdens de bouw worden gecorrigeerd. Slim!

Het dagprogramma beëindigden we op de SS Rotterdam (veel verwarrender wordt het niet). Dit voormalige vlaggeschip van de HAL ligt nu in Katendrecht aan de kade als hotel, restaurant, etc… De geschiedenis heeft inmiddels geleerd dat aan de opknapbeurt een woningbouw coöperatie financieel ten gronde is gegaan, maar dan heb je ook wat.
Een drankje op het cruisedek is zeker de moeite waard.

Voor de avondmaaltijd was de sfeervolle vleeskantine in Katendrecht geselecteerd, ‘CEO baas van het vlees‘. Prima eten in een gezellige ambiance met als verrassend onderdeel ‘Hete Steen’. Hierbij bak je zelf aan tafel wat repen vlees gaar op een hete kei. Top!

Een dag als deze kon niet anders dan met een mooi vuurwerk worden afgesloten! Vanaf de bovenste verdieping van de Doktoren hadden we natuurlijk een geweldig uitzicht op het schouwspel bij de Erasmus brug.

Erwin & Ingeborg, bedankt voor de rondleiding in een stukje van jullie mooie stad en de geweldig leuke dag!

KetelbinkiesRode fietsenplanSplashen...SS RotterdamErasmusbrugVals spelenZorrug dat je er bij komtTouwPiratenkoorWater taxi'sVigilat ut quiescantBlauw op straatZomerBrandweerRotterdam vs RotterdamGeen volle zalenArtiesten foyer LuxorBakken op een keiDagsluiting

Fos

IMG_0117Inmiddels alweer 1 week geleden hadden wij het genoegen om opa & oma te worden.
Bram & Marjolein werden verblijd met een prachtige zoon, die zij de naam ‘Fos‘ meegaven.

Of we blij zijn?
We zijn ongelooooflijk blij!!

Of we trots zijn?
We zijn ongelooooflijk trots!!

 

Sorry voor alle andere opa’s en oma’s, maar wij vinden Fos toch echt de allermooiste en de allerliefste!!!

Wij beloven bij deze plechtig om hem lekker te verwennen!
Daar zijn toch opa’s en oma’s voor?!!

FosHappy Family4 generatiesEn nog een keer 4 generatiesTrotse omaen trotse opa

Steppen

Volgens vaste traditie plannen Jan & Ria en Agnes en ondergetekende ieder jaar een dagje rondom het thema vervoer.
De bedoeling is om die dag een voor ons niet alledaags vervoermiddel centraal te zetten.
Zo konden we de afgelopen jaren bijvoorbeeld al kennis maken met een trike, met een elektrische fiets safari en de ligfiets.

Dit jaar was het mijn beurt om de organisatie op mij te nemen, dus het werd steppen.
Met step-professional Lilian in de familie was dit een uitgelezen dag om het step-concept eens verder uit te diepen.

De dag begon nog ontspannen met een kopje koffie met versnapering bij Restaurant De Schans, maar daarna konden we aan de bak!
Onze steppen stonden al te trappelen bij Gijs in Montfoort. Lilan zou als onze begeleidster en gids fungeren.

De route ging van Montfoort naar IJsselstein, alwaar lekker kon lekker geluncht bij jachthaven Marnemoende, en vandaar door de polder naar Linschoten, Oudewater en weer terug naar Montfoort. Zo’n 35km werd door ons weggestept, wat we morgen vermoedelijk gaan voelen op plekken waar we het bestaan niet van wisten.

Het weer was geweldig, misschien zelfs wel iets te warm, maar de route was mooi en werd aangenaam onderbroken door een fruithapje van ‘De Schans op Locatie’ (dank je wel Marit-Anne en Ries!) en een verkoelend ijsje in Oudewater.
Bij terugkomst op De Schans werden we door de chef himself verwelkomt met een bruisende brut uit een land dat ik alweer ben vergeten.

Natuurlijk wil ik Lilian ontzettend bedanken voor alle goede zorgen vandaag en het gidsen door we weilanden.
Het was weer een heugelijke dag, die we vanavond zeker heerlijk gaan afsluiten bij…., jawel!

Groepsfoto 1Afsluitende borrel op de SchansFruithapjeLunch aan het waterStrakSoepelCoolGroepsfoto 2Elegant

Vrolijkheden en Narigheden – een terugblik

Terwijl vriend Jan op dit moment zijn laatste kilometers wegtrapt richting Berlijn, gaan vandaag mijn gedachten onwillekeurig toch uit naar het moment, precies 10 jaar geleden, dat onze fietsreis naar Rome begon.
Enkele maanden voor dat vertrek had Jan zich laten ontvallen dat hij een stukje wilde gaan fietsen richting Rome en in mijn jeugdige overmoed leek het mij wel een strak plan om aan te haken en zo een potentiele mid-life crisis te voorkomen.
Met een uitgekiende bepakking (15kg verdeeld over 4 fietstassen) begonnen we vol goede moed onze 34-daagse reis richting Vaticaanstad.
Zelden zo’n fantastische reis gemaakt en zelden zo’n zadelpijn gehad.
Zelden zo afgezien op de Narigheden en zelden met zoveel plezier de Vrolijkheden afgezoeft.

De smartphone was nog niet uitgevonden, een GPS-je op de fiets was nog onbekend, dus goed kaartlezen (in de Paul Benjaminse bijbel) was essentieel om overbodige kilometers te voorkomen. Berichtjes werden om de zoveel dagen vanuit een internet café naar het thuisfront gestuurd en uiteindelijk werd deze berichtjes alsnog gebundeld in een blog.

Iedere dag was het weer een open vraag waar we een bed en een douche zouden vinden. Door zoveel mooie landschappen gefietst en zoveel mooie mensen ontmoet.
Bakken met regen gehad en ongekende hitte in Toscane.

Na 2250 kilometer reden we het St. Pietersplein op en stonden onze wederhelften ons in feest stemming op te wachten.

Jan heeft nog menige verre tocht gefietst, voor mij bleef het bij leuke tochtjes met Agnes bijvoorbeeld door Nederland, naar Parijs en langs de Donau.
De herinnering blijft niettemin fantastisch!

 

Het vertrekOnderweg naar LuxemburgMet een handveer naar de overkantDe Alpen doemen op1 van de 9 landenOok onverharde wegenKrachten opdoenBeklimming SplugenpassSplugenpassSplugenpass - 2115 meterIn de afdaling met vele haarspeldbochteneen pont in ItalieAfdaling nabij PorrettaOp weg naar Sienna - Heet!Dag 34: Rome!En het Sint Pietersplein

Skiën in Spanje

In de afgelopen 30 jaar mochten wij in menig ski-gebied de lange latten onder binden. De Italiaanse Dolomieten behoorde absoluut tot 1 van de favoriete locaties, maar ook bijzonder waren de vakanties in Lapland, waar in de Poolcirkel kon worden geskied (zie oa de blog van Lapland 2012).

Vertoevend in Spanje ontdekten we dat het meest zuidelijke ski-gebied van Europa eigenlijk maar op 4 uur rijden van de casa is gelegen; Sierra Nevada. Een raar idee dat verder naar het zuiden zo’n uitgestrekt ski resort ligt met toppen boven de 3km.

En zo werd dus het idee geboren om in de krokusvakantie het zomerse van Macisvenda met de sneeuw van de Sierra Nevada te combineren. Vrienden Jos & Ciske waren al snel voor het idee te porren en zo zaten we afgelopen weekend in korte broek bij de casa en reden we maandagmorgen op ons gemak over rustige wegen naar het op 2100m hoogte gelegen dorpje Pradollano.
Vanaf Granada gaat de weg steil omhoog en doordat er met name in de morgen wat sneeuw was gevallen gaven waarschuwingsborden langs de weg vrij dwingend aan dat de sneeuwkettingen er toch echt wel om moesten. De helft deed het wel, de andere helft niet en wij behoorden tot de laatste groep. Maar door de helft met kettingen schoot het laatste stukje helaas niet echt op. Nou ja, tijd zat. Uiteindelijk bereikten we na 4,5 uur de finish.

Bij aankomst in het hotel was de kamer nog niet klaar, dus alle tijd voor een hapje, drankje en het regelen van de ski-passen en de gehuurde ski’s.
De daarop volgende (3) dagen voltrokken zich in een aangenaam vakantie-ritme van eten, skiën, relaxen en slapen. Life is good!

Morgen rijden we weer rustig terug naar Macisvenda, hopen nog 2 dagen van de zon te kunnen genieten, om tenslotte op zondag voldaan terug te vliegen naar Nederland.
Hieronder nog wat details over het hotel en het gebied, maar samenvattend kunnen we terugkijken op een geweldige en bijzondere wintersport vakantie, die zeker voor herhaling vatbaar is!

Het dorp:
Pradallano is een ski-dorp, dat al op zo’n 2100m is gelegen. Bereikbaar via een bergweg vanuit Granda, die in de weekenden en hoogseizoen is af te raden. Dan schijnt er behoorlijk wat file te staan. Dagelijks pendelen bussen ook op en neer naar dit ski-dorp.
Het dorp zelf is autovrij, dus als je hotel of appartement geen parkeer garage heeft, dan moet er gebruik worden gemaakt van de publieke parkeer garage aan het begin van het dorp. Wel is er een 12km lange (éénrichting-) weg rondom het dorp die langs alle hotels voert. Gelukkig ligt ons hotel aan het begin van het dorp, zodat wij die weg konden vermijden.
Het centrale plein in het dorp (50m van ons hotel) is uitermate gezellig en levendig. Hotels en Appartementen zijn verder de berg op gebouwd, dus dan kan het wat lastiger zijn om naar skilift of plein te lopen.

Het hotel:
Voor ons verblijf hadden we voor 4 nachten het Melia Sol Y Nieve hotel geboekt (let op: er zijn 2 Melia hotels in Pradollano). Het hotel heeft een eigen (betaalde) parkeer garage, en ligt gelijk aan het begin van het dorp, nabij het centrale plein en de ski-liften (100 meter).
Bij het boeken hadden we 2 adviezen ter harte genomen:
– Kies voor de iets duurdere Premium-Level rooms
– Ga voor half pension (inclusief diner)
Het hotel bestaat uit het oude gedeelte en een relatief nieuw gedeelte. De premium rooms liggen in het nieuwe gedeelte en zijn een wereld van verschil met de kamers in het oude gedeelte. Blij dus dat dat advies is opgevolgd.
Ook voor wat betreft het eten is dit hotel een aanrader. Zowel ontbijt als diner is zeer uitgebreid en afwisselend. Het diner  is een combinatie van buffetten en bakplaten waar vlees en vis naar wens worden bereid.
Het restaurant is wel groot en met de aanwezige kinderen behoorlijk rumoerig/levendig, maar nergens hoeft te worden gewacht en buffetten worden echt grenzeloos aangevuld.
Tenslotte niets dan lof over het super-vriendelijke personeel in dit hotel!

Het skigebied:
Door de hoogte is Sierra Nevada tot laat in het seizoen sneeuw zeker. Wij hadden dan ook geen klagen over de hoeveelheid sneeuw en de kwaliteit van de pistes. Top!
Ruim 100km pistes (voornamelijk blauw en rood) en 22 liften zorgen ervoor dat wij er ons gemakkelijk een weekje kunnen vermaken.
In het hart van het ski-gebied bevinden zich de oefen weides voor de skischolen, dus al snel hadden we door dat we dat stukje moesten vermijden. Daarbuiten was het gezellig druk en waren de wachttijden bij de liften kort.

Het seizoen:
Voor ons was het krokusvakantie, dus per definitie een drukke week om te skiën. Aanschuiven in de file naar de alpenlanden zie ik in deze periode dan ook niet zitten.
Het is mij niet helemaal duidelijk geworden of er hier schoolvakanties waren. Er waren best veel kinderen op de piste (en in het hotel), maar aan de andere kant betaalden we deze dagen voor de skilift-passen nog geen hoogseizoen tarief. In ieder geval was het hier deze week nog prettig vertoeven.
Wel schijnen de weekenden hier erg druk te zijn, dus vandaar dat we voor een midweeks bezoek hadden gekozen.

liftjeVerse sneeuwJos en CiskeZweten in de zonJa, jaMooi!richting PradollanoKoffietijdZonnenLaaghangende bewolking ILaaghangende bewolking IIOmdat het zo mooi isAgnesTropisch tintjeMooi!Agnes en JosSchoteltjeVergezichtPradollanoVoorgerechtenVerse aardbeienEn nog meer toetjesHotel barDorpspleinTheeleut

Restaurant De Schans 10 jaar

Net voor de kerstdagen, 23 december j.l. om precies te zijn, bestond restaurant De Schans in Montfoort precies 10 jaar.
Een mooie dag voor zwager Ries en schoonzus Lilian. Van harte!
Wij denken te weten hoe hard ze hebben moeten werken om het restaurant op het niveau te brengen en vooral te houden waar het vandaag is.
Het restaurant prijkt in 2014 dan ook weer fier in het selecte lijstje van Michelin’s ‘Bib Gourmand’.
Zal de ultieme beloning in de vorm van een Michelin-ster nog eens volgen?

Ook de afgelopen kerstdagen werd door Ries, Lilian en hun team weer eens gedemonstreerd hoe je gasten culinair kan verwennen. Traditiegetrouw lieten ook wij op 1e kerstdag de mooie gerechten en dito wijnen tot ons komen.
De foto’s hieronder geven in ieder geval een visuele indruk van het menu. De smaak zal je zelf moeten ervaren.
(De Info bij de foto geeft de details van het gerecht weer)

Op naar het volgende lustrum!

Kerstsfeer in restaurant De SchansAmusesFazant en eendenleverBroodTongfiletKreeftKalfshaasHertenkalf filetTompouceSneeuwpopKoffie

Kerstgroet

Het is nog niet zo lang geleden dat in deze tijd van het jaar een dagelijkse plof op de deurmat het sein was van een verse vracht kerstkaarten. De voormalig PTT en latere TNT medewerkers werkten zich een slag in de ruimte om de met voordelige kerstzegels beplakte kerstgroeten op tijd te bezorgen.

Ook wij hielden deze jaarlijkse traditie en werkgelegenheid behoorlijk lang in stand, maar in een maatschappij die verder digitaliseert en versocialiseert (?), verschoven ook wij onze ‘beste wensen’ meer en meer van middels noeste handenarbeid vervaardigde wenskaarten naar de digitale knutsels. Een onomkeerbare trend, waar veel mensen aan moeten wennen, maar die met name voor de jongere generatie zo vanzelf sprekend is.

Niet minder gemeend wensen wij al onze familie en vrienden en kennissen hele fijne Feestdagen en een geweldig 2014!

 

Haarse prutrace

Op steenworp afstand van onze Vleutense Casa ligt het pittoreske en feeërieke dorpje Haarzuilens, bekend door haar werelberoemde kasteel ‘De Haar’.
Voor wie nog nooit het kasteel en/of het omliggende park heeft bezocht kan ik een bezoekje zeker aanraden. Met natuurlijk een kopje koffie op de Brink in Haarzuilens!

Eens per jaar is het feest in het dorp en dat was tot zijn overlijden in 2011 ook de enige periode in het jaar dat kasteelheer en baron Thierry va Zuylen van Nijevelt op het kasteel verbleef.
Sinds een aantal jaren wordt de Haarse feestweek behalve met een kermis ook opgeluisterd door de ‘Haarse Prutrace‘.
Compleet andere prut dan de Mexicaanse die we enige weken geleden hebben mogen verorberen in Spanje 🙂 (zie deze blog, onder het kopje ‘Woensdag 14 en donderdag 15 augustus‘).

De bedoeling van deze prutrace is om in ludieke kledij door kroos en bagger te ploeteren en de wedstrijdlopers proberen dat dan ook nog zo snel mogelijk.
Onder puur Hollandse omstandigheden (zonnetje, wolkjes, wind) werd het voor de neutrale toeschouwer een aangenaam schouwspel, waarbij ik mij eerlijkheidshalve toch wel enige keren serieus heb afgevraagd wat deze mensen nou precies dreef.

Hieronder een sfeerimpressie van de jeugdloop. Ik had ingeschat dat ik hierbij de minste kans had op modder op de lens.

IMG_1664IMG_1665IMG_1670IMG_1677IMG_1680IMG_1682IMG_1684IMG_1685IMG_1686IMG_1687IMG_1675IMG_1690IMG_1694IMG_1695IMG_1701IMG_1708IMG_1711IMG_1713IMG_1714IMG_1715IMG_1719IMG_1724

Ronde van Murcia

 

Rio Segura Hoog water Erg hoog water Nog meer hoog water Brug Rivierbedding Horshoe Bend Stuwmeer Stuwdam Stromend water Waterkracht Bokje Schapen Natte bomen Inhaalverbod voor oude auto's

Na een druilerige 1e Paasdag liet de zon zich vandaag weer uitbundig zien. Dat ging wel weer gepaard met een aangewakkerde wind.
Een mooie dag om er eens op uit te trekken en de route die we lang geleden eens met Albert & Monique hebben gereden nu zelf eens te doen.

Een rit van ruim 300 kilometer die ons onder andere voerde door de Regio Murcia, door ‘Castilla la Mancha’ en het stroomgebied van de Rio Segura.
Via Jumilla naar Elche de la Sierra en terug via Cenajo en Las Minas.
Mooie en vooral gevarieërde vergezichten, kronkel weggetjes en overstroomde rivierbeddingen.

Dankzij Agnes d’r scherpe blik (en in 2e instantie Maureen) zowaar nog een bok kunnen spotten.
Complimenten voor kaartlezer Leen (1 fout = een 9) en voor de door de dames verzorgde Picnick (1 bakje yoghurt om z’n kop gehouden = ook een 9)

Weer een leuke dag en een fotogenieke tocht!

Prijswinnaar

Het is voorjaar 2012. De mooie sportzomer ligt nog in het verschiet. Met stelligheid wordt nog verkondigd dat ‘we’ Europees Kampioen voetbal gaan worden en we willen er nog niet van overtuigd zijn welk bedrog jaar na jaar plaatsvond in de Tour de France. En dan ook nog eens de Olympische Spelen in het verschiet. We zullen het allemaal gaan bekijken vanuit onze Spaanse Casa in onze eerste Spaanse zomer.

Door het regelmatig op en neer vliegen met Transavia werd ik als klant op de hoogte gesteld van het door die maatschappij gesponsorde EK Beachvolleybal in Scheveningen. Door slechts te reageren op mailing kon ik 2 vrijkaartjes voor het finaleweekend op 2-3 juni bemachtigen.
Ach, waarom niet. Dagje strand en gezellig wat wedstrijdjes kijken. Alleen al het wedstrijd tenue maakt het immers al een aangenaam schouwspel.

En zo vermaakten wij ons prima op die zaterdag in het knusse tijdelijke EK-stadion op het Scheveningse strand. Het publiek werd in de pauzes vermaakt met spelletjes en dansgroepjes. De winaars van de spelletjes werden door de hoofdsponsor beloond met gratis tickets.
Er werd ook een publieksvraag gesteld:”Hoeveel Grand Slams hebben het duo Reinder Nummerdor en Richard Kuil gewonnen”. Het antwoord kon door de aanwezigen naar de mobiele telefoon van de stadionspeaker worden ge-smst.
Rondkijkend schatte ik mijn kansen in. Max 1000 man in het stadion, 50% doet misschien mee, 50% geeft het goede antwoord….. Meer kans op winnen dan in de staatsloterij.
Snel dus het door Google aangeleverde antwoord (1 Grand Slam) doorgestuurd.
Maar helaas bij ons vertrek uit Scheveningen niets meer gehoord. Onderweg naar vrienden bleek ik wel een gemiste oproep te hebben van een onbekend nummer. Goh, zouden ze misschien uit Schevingen hebben gebeld? Toch maar even een sms-je naar het nummer gestuurd, dat als ze mij soms zochten om de tickets te overhandigen, dat ze mij best nog een keer mochten bellen 🙂
En zowaar, 5 minuten later een telefoontje dat ik inderdaad 2 Transavia tickets had gewonnen, maar dan moest ik ze wel binnen 1 uur nog even in ontvangst komen nemen.
Nou ja, dat was het wel waard om nog een keer naar Scheveningen op en neer te rijden!

En zo zijn we alweer een half jaar verder. Een trieste periode achter de rug en misschien toch wel goed om met schoonmoeder Truus zo rond de jaarwisseling een weekje bij te komen in de casa. Nadeel is dat zo kort voor de reis de tickets in die periode niet meer goedkoop zijn. Dus waarom niet proberen onze prijs ten gelde te maken? Tsja, de brief vermeld wel dat beschikbaarheid in schoolperiodes beperkt is…
Transavia gemaild dat ik de prijs graag wil verzilveren met 2 tickets naar Alicante met vertrek rond 29 december. Maakt niet of het vanaf Amsterdam, Rotterdam of Eindhoven is. We moeten nog wel een ticket voor Truus bijboeken, dus hopelijk kan dat dan nog voor een redelijke prijs.
Na 2 dagen nog geen reactie en inmiddels zie ik de ticketprijzen in die periode verder oplopen.
In het weekend nog maar een mail er tegen aan gegooid met de marketing dame in kopie. Zo waar op maandag een reactie, maar niet echt positief. Er is bijna geen beschikbaarheid, dus mijn verzoek kan helaas niet worden ingewilligd.
Ik lees toch duidelijk het woordje ‘bijna‘, dus de moeite waard om er maar eens een telefoontje aan te wagen. Stagiaire Anne staat mij uitermate vriendelijk te woord en ziet toch echt niets beschikbaar staan in haar systeem in deze periode. Althans niet voor ‘prijswinnaars’.
Maar op mijn aandringen wil ze het best nog eens allemaal gaan navragen bij de verantwoordelijke personen. Eerlijk gezegd verwachtte ik daar niet veel van.
Ik was dan ook aangenaam verrast toen ze mij eind van de dag terugbelde, dat ze 2 tickets in optie had met vertrek op 30 december vanaf Rotterdam en terugkeer 1 week later. Precies wat we zochten. Nog snel een ticket voor Truus erbij geboekt, die uiteindelijk samen met oudste zoon Ivan de heereis vanaf Amsterdam aanvangt, en wij zijn met de jaarwisseling onder de pannen.
Toch wel fijn dat iemand, de stagiaire in dit geval ook echt haar best voor ons had gedaan. Zo voelen we ons toch echt winnaars.

Het weer in Macisvenda

Archief

Recente reacties