bbeurden

Spaanse Ditjes & Datjes

Bij Ditjes & Datjes denk ik onbewust toch altijd aan het glossy magazine van onze Vleutense grootgrutter Dirk van den Broek. In het blaadje doorspekt met celebrities worden zijn waren vol verve aangeprezen. Maar dit terzijde.
Na maandagavond de vriendengroep te hebben uitgezwaaid en het werkzame leven weer te hebben opgepakt, konden tussen de bedrijven door een behoorlijke hoeveelheid Spaanse zaken wonderwel worden afgerond.

Agua Riego: 
Zoals in een eerdere blog al vermeld (Agua Riego) hadden we al wel de leiding naar ons plot, maar moest één en ander nog wel naar wens worden afgemonteerd. En is dan gisteren en vandaag allemaal voor elkaar gekomen. Al met al weer een aardige klus, want ik wilde zowel mijn zwembad (maar dan weer niet mijn buiten douche) en mijn ringleiding voor planten-/bomen irrigatie op de Agua-Riego, maar ook wel weer de mogelijkheid hebben om te switchen naar het normale leidingwater als daar aanleiding toe is. Flexibel dus. Tsja, ik kan het beter nu regelen, dan dat later weer de hele boel moet worden opengebroken.
Inmiddels is het naar wens afgerond en is slechts het wachten op het afronden van de aansluitingen van de buren.
Overigens is het wel apart om te zien dat de watermeter en de hoofdaansluiting gewoon een stukje verder langs de weg ligt. Dat is hier overal het geval en niemand zal daar ook met zijn vingers aanzitten.
Met een papiertje in de hand is het in deze wirwar gelukt om mijn meter te ontwaren.

Poedercoaten hek:
Met het electrisch maken van de gate (Electronische verrassing) moest als finishing touch het hek nog gepoedercoat worden. Dit is een behandeling (poedercoaten) waarmee je eigenlijk wordt verlost van regelmatig schilderwerk. Het hek is voor zeer lange tijd beschermd tegen slijtage en weersinvloeden.
Nadeeltje is dat het hek hiervoor eruit getild moest worden om bij een gespecialiseerd bedrijf behandeld te worden. En daarvoor komen ze niet met een luxe vrachtautootje met kraantje voorrijden, maar is het gewoon met een paar man tillen. Nou ja, het was te doen met z’n drieeën en na 2 dagen konden we het hek er op dezelfde manier weer inhangen. Daar hebben we voorlopig geen omkijken naar. Goed werk Cor (en natuurlijk Leo voor de electronica)!

Postbus:
Wij wonen hier dus in ‘buitengebied’, wat zoveel betekent dat een postbode hier niet komt. Geen brievenbus bij de Casa en ook pakketjes zullen hier niet haar weg vinden.
Nu is dat voor ons als ‘niet ingezetenen’ niet zo heel erg, maar niettemin moet je wel een postbus hebben als postadres voor bv de Spaanse nutsbedrijven.
Tot nu toe hadden we altijd een gedeelde postbus met Albert in Monique in Aspe gehad, maar onlangs bood zich de mogelijkheid aan om een postbus te kopen in ons eigen dorp. Met een éénmalige van 40 euro mogen we ons de bezitter noemen van Buzon 68 in Macisvenda. Pakketjes passen er niet in, maar als je zo’n postbus hebt, dan schijnen die in voorkomende gevallen haar weg te vinden naar het dichtstbijzijnde café, waar je dan maar langs moet gaan. Je moet gewoon een beetje praktisch zijn ingesteld.

Bankzaken:
Met de wijziging van ons adres (Bewoonbaarheidsverklaring) en de nieuwe postbus, moeten er natuurlijk ook allerlei aanpassingen in paperassen worden gedaan bij nutsbedrijven en bv de bank.
Ik had hierover afgelopen week wel een mail naar de bankdirecteur gestuurd, maar besloot gisterenavond om toch maar even bij Alfredo binnen te stappen. Kijk, dat werkt hier. Opstal- en inboedelverzekering en bankgegevens werden ter plekke aangepast. Ook werd gelijk de wijziging in internet bankieren rondgemaakt (onze Spaanse bank is onlangs gefuseerd), zodat ik 40 minuten later toch behoorlijk voldaan weer naar buiten stapte.
Nu nog de nutsbedrijven….

Bodega:
Als je helemaal uit Nederland met de auto hier naar toe rijdt, dan moet je er natuurlijk wel voor zorgen dat je niet leeg terug gaat. Dat zou zonde zijn. Om die ruimte maar een beetje te kunnen vullen ben ik woensdagavond met Alberto gezellig naar de Bodega in Jumilla gereden. Op dit moment wordt er volop druiven geoogst, dus ze moeten toch ook van die ouwe zooi van 2011 af.
Wat Blanco en Tinto ingeslagen om de wintermaanden in Nederland een beetje gezellig door te komen.
Daarna nog een lekkere Mexicaanse hap bij de Tijmesjes en wat wilde haren kwijt geraakt bij Marian en de avond was weer voorbij.

En zo is de tijd hier weer voorbij gevlogen en rijd ik het weekend weer terug de regen in. Dat zal niet meevallen na de zomerse temperaturen die hier nog heersen, maar ontevreden is wel het laatste wat ik ben!

30e Surfweekend

Het is weer stil in de Casa. Zojuist de 6 vrouwen (inclusief Agnes) en de 4 mannen op Alicante airport afgezet, waar we de afgelopen 5 dagen ons 30e surfweekend mee hebben gevierd. Surfen?? Is niet helemaal 2012, maar wel heel erg 1982 toen het allemaal begon.
Als toenmalige collega’s pakten we het initiatief op om 1x per jaar een weekendje met partners door te brengen op een camping, op een eilandje bij de Friese wateren, in een huisje… Kortom, de surfpakken gingen met de jaren steeds strakker zitten en de planken werden verwisseld voor zeilboten en nog later gingen de fietsen als vaste prik mee op de fietsendrager.
Hoewel de samenstelling in de beginjaren nog wel eens wisselde vormde zich een harde kern, die jaarlijks reikhalzend uitkeek naar dit weekend in september. En hoewel de meeste elkaar niet vaak buiten het weekend zien, is er niet meer dan 2 minuten nodig om de draad op te pakken waar we het jaar ervoor waren gebleven.

En zo belandden wij dit jaar bij de 30e editie en werd er vorig jaar al gesproken over iets ‘speciaals’. Toen begin van dit jaar onze casa dan ook in beeld kwam, was de link gauw gelegd. Enige probleempje was dat 11 man/vrouw een bed bieden in onze casa iets teveel gevraagd was. Maar ook dat bleek oplosbaar doordat onze lieve bijna-naaste buren Kees & Ineke hun casa als slaapplaats aanboden. Geweldig toch!

En zo begon de voorpret voor de groep op woensdagmiddag al op Maastricht airport, waar de Ryanair kist gereed stond met bestemming Alicante. Ik was zelf al met de auto hier naartoe gereden om kwartier te kunnen maken. Rond 01:00 uur in de morgen konden we allemaal het glas heffen op een gezellig lang weekend.

Als organisator(s) drukte de zware last op onze schouders om met een dagelijks programma op de proppen te komen, want ervaring heeft geleerd dat de groep anders verzand in oeverloze discussies over wat we gaan doen. Daar hebben we dus 5 dagen geen last van gehad!
Het weer was dit keer wel een factor om rekening mee te houden. Zo’n beetje het moment dat de groep op woensdag in het vliegtuig stapte zette de weersverandering zich in. Tot op dat moment was het hoogzomer in Macisvenda geweest, maar het bleek vanaf dat moment de opmaat naar de gota fria die op vrijdagmiddag zou losbarsten.

Nadat we op donderdag rustig aan waren begonnen met wat ritjes in de buurt en een lekker etentje, hadden we op vrijdag met de verwachte regen eerst een kijkje in het marmermuseum en de marmergroeve op het programma gezet, met daarna een bezoekje aan de super grotwoning B&B van Klaas en Flipje: ‘Cueva la Solana‘.
En toen onderweg naar de shopping wall in Murcia gebeurde het. De hemelsluizen gingen open op een onvoorstelbare manier. Modderstromen voerden van alles mee en wegen werden onbegaanbaar. Later hoorden we via de media dat er in de provincie zelfs doden waren te betreuren. Wat een natuurgeweld!
Aan de andere kant natuurlijk uniek dat het ons was gelukt om dit spectaculaire weer in het programma geperst te krijgen. Iedereen keek zijn ogen uit. Als klap op de vuurpijl bleek bij thuiskomst het grindpad naar de Casa aan 1 kant zo te zijn weggespoeld, dat de huurauto van de vrienden hopeloos vast liep. Werkje voor de zaterdagmorgen.

Het weer werd vanaf zaterdag alleen maar beter en mondde vandaag zelfs uit in zomerse temperaturen. Verkoeling werd gezocht in het toch al aardig afgekoelde zwembad, waar driftig werd gespeeld met de onderwater camera.
Naast het relaxen en de verkoeling vonden we het weekend zowaar nog tijd voor een sportieve wandeling, een bezoekje aan een markt, keramiek kijken in Agost en veel culinair genot.

In de afgelopen 5 dagen werd het de groep denk ik wel duidelijk waarom wij verliefd zijn geworden op dit stukje Spanje en smaakte het vooral voor iedereen (inclusief onszelf) naar meer. Er werd al voorzichtig een voorzetje op 2013 genomen 🙂

Bewoonbaarheidsverklaring

Zoals in 1 van de vorige blogs al vermeld, klopte de bewoonbaarheidsverklaring van onze woning niet helemaal. Het adres waarvan wij dachten dat het ons adres was, bleek ons adres niet te zijn. Een nieuw adres werd ons toegewezen, maar vervolgens moesten ook alle officiële documenten worden aangepast. Gemeente ambtenaar Victoria zou het allemaal regelen en bellen als het klaar was.

Nu bevonden wij ons vanmorgen toevallig in Abanilla en hoewel Victoria nog niet had gebeld, had ze de vorige keer wel het dringende verzoek gedaan om Agnes in levende lijve te zien. Ze zou dan ook gelijk een document voor de aanpassing kunnen ondertekenen.
Zo gezegd, zo gedaan. Victoria was aanwezig en toverde zonder aarzelen ons dossier  op tafel. Agnes zette haar krabbel en tot onze verbazing ging ze vervolgens in de weer om onze nieuwe officiële bewoonbaarhiedsverklaring op te stellen.

Met een ferme stempel werd het bekrachtigd en liepen wij tot onze verbazing met het document onder onze arm naar buiten. En dat zonder tolk 🙂 .
Victoria was zichtbaar tevreden met het behaalde resultaat. Ze had het allemaal prima voor ons geregeld en ons duidelijk in haar geheugen gegrift.

Nachtstroom

De volgende aktie op mijn lijstje was het overschakelen naar dag- en nachtstroom.
Standaard wordt hier door onze energieverstrekker (Iberdrola) een ‘normale’ enkelvoudige meter geleverd.
Door je oor hier te luister te leggen blijkt het ook mogelijk te zijn om een meter met dag- & nachtstroom te krijgen.
Je hoeft zelfs niet lang te rekenen om tot de conclusie te komen dat dit zonder al teveel aanpassingen in het gebruik al snel rendabel is.

Met een dubbele meter is nachtstroom beschikbaar in de zomer van 23:00 – 13:00 uur en in de winter van 22:00 – 12:00 uur.
Door wat meer bewust met stroom om te gaan, zou de besparing al kunnen oplopen naar 25-50%.

Grootste hobbel bleek uit de aangehoorde verhalen de aanvraag van ‘Discriminación Horaria‘. Je moet daarvoor bellen naar het Iberdrola callcenter en de willekeur aldaar blijkt groot. Zo zijn naaste buren Ineke & Kees al enige weken in de slag om het geregeld te krijgen en vliegen contracten via email op en neer.
Hoewel er Engelstalige medewerkers in het callcenter werkzaam zouden moeten zijn, heb ik afgelopen vrijdag het zekere voor het onzekere genomen en Leo zo bereidwillig gevonden om samen met mij het telefoontje te plegen. Naast alle technische bagage is Leo ook de Spaanse taal goed machtig.

Het telefoontje verliep soepel en duurde niet langer dan 5 minuten. Leo was Bauke en nadat Iberdrola vanaf haar kant wat zaken had gecheckt werd de toezegging gedaan dan ik binnen 1-2 dagen zou worden gebeld door een techneut voor een afspraak.
Het bewuste telefoontje nooit gehad en vanmiddag stond er al een techneut voor de poort om de meter om te wisselen.
Zoals al in een eerdere blog vermeld kan het allemaal best snel gaan in Spanje, maar je moet soms een beetje geluk hebben.
Sommige mensen zijn hier echt weken mee in gevecht.

En zo is er weer een ‘tick in the box’ 🙂

Padrón,….Pardon?

Hoewel we slechts part-time in Spanje verblijven hebben ook wij de plicht om ons te laten bijschrijven in de inwonerslijst van de gemeente (el padrón). In ons geval dus het bevolkingsregister van de gemeente Abanilla, waar Macisvenda onderdeel van uitmaakt.
Tegen betaling van de leges ontvang je daarvoor een zogenaamd ‘Certificación de Empadronamiento’, in de volksmond je ‘Padrón’.
Naast de verplichting om je te registreren, heb je dit document ook nodig voor grote aankopen, zoals bv een auto. Het geeft je overigens ook stemrecht bij de gemeenteraads verkiezingen.

Dit lijkt een redelijk eenvoudig proces, maar dat is optisch bedrog!
Begin juli togen wij met Monique aan onze zijde voor de eerste keer naar het gemeentehuis in Abanilla. Alle maar denkbare documenten onder onze arm, waarmee we konden aantonen dat we legaal in Spanje waren en dat we een legaal huis in ons bezit hadden binnen de gemeente grenzen.
Hoewel de wachtrij vaak minimaal is, is het niet ongebruikelijk dat je rustig je gemak kan nemen omdat de betreffende ambtenaar druk is met andere zaken of buitenshuis is voor een koffiepauze.
Normaal gesproken is de dienstdoende ambtenaar mevrouw ‘Victoria’, die in haar eentje de sceptor zwaait over dit Padrón gebeuren. Het viel dat ook helemaal niet tegen dat we bij afwezigheid van Victoria werden geholpen door 1 van haar confrères. Alle papieren leken ok en als volgende stap zou de lokale hermandad een kijkje bij ons komen kijken of het wel allemaal klopte wat we hen hadden voorgespiegeld.

Nog dezelfde avond stond inderdaad een diender aan de poort om een kijkje te nemen en onze papieren te controleren. Dat viel absoluut niet tegen, want er zijn mensen die er weken vergeefs voor thuis bleven.
Wij zouden snel onze Padrón kunnen afhalen.

Helaas…. toen wij ons een week erna op het gemeentehuis vervoegde met ons afhaalbewijsje deelde dezelfde ambtenaar ons mede dat het op dit moment helaas niet mogelijk was om de papieren uit te draaien vanwege een foutje in de applicatie. Dit kon slechts worden hersteld door een inspanning van Victoria, maar die was nog even op vakantie.
Nou ja, we hadden niet echt haast ermee, dus later dan maar weer terug (natuurlijk ook geen keus).

En zo toog ik vanmorgen vol goede moed naar het gemeentehuis met buurtbewoonster Ineke, die er toevallig ook moest zijn en gelukkig de Spaanse taal goed beheerst.
En dit keer troffen we een uiterst vriendelijke Victoria op haar zetel. Ze kon het dossier gelijk ophoesten, maar er was wel een probleempje….
Ons adres dat tot nu toe in alle officiële documenten was opgenomen, klopte toch echt niet. Wij wonen helemaal niet op ‘Paraja La Herada 30’. Ter plekke kregen we een nieuw adres toegewezen.
Victoria wilde wel onze Padróns afgeven, maar tegelijkertijd toch ook ons adres in de officiële documenten en registers aanpassen. Iets wat ik uiteraard slechts kon waarderen. En ja, de Olivetti werd zowaar gebruikt om de documenten te vervaardigen!
Betekende wel dat ik weer even op en neer naar de casa kon om onze originele ‘bewoonbaarheidsverklaring’ op te halen.

Toen ik mij dus voor de 4e keer op het gemeentehuis vervoegde, bleek die officiële bewoonbaarheidsverklaring niet zo origineel als het leek. Eén telefoontje verder bleek die vermoedelijk nog in de kluis te liggen bij de bouwer cq vorige eigenaar van het huis.
Gelukkig gaat Victoria dit nu verder allemaal recht breien en hoop ik binnenkort een telefoontje van haar te krijgen dat ik bij mijn volgende en vijfde bezoek een gecorrigeerde en up-to-date verklaring kan ophalen.

 

Agua Riego

Water is in Spanje geen vanzelfsprekendheid. Wat we in Nederland teveel hebben, hebben ze hier eigenlijk te weinig. Zo’n beetje als met de zon, maar dan omgekeerd (niet nu al afhaken hoor!).
Een aansluiting op het reguliere waterleidingnet is al geen vanzelfsprekendheid, dus je hoort ons niet klagen dat we dit zonder al teveel problemen van Aguagest krijgen geleverd. Ook al is het water nog steeds niet geschikt om te drinken, het is prima water voor huishoudelijk gebruik.

Nou vindt iedereen het hier wel gezellig om een zwembad in de tuin te hebben en om groene plantjes in de tuin te hebben, dus om dat allemaal netjes (bij) te vullen en bij te houden gaan er aardig wat litertjes (duur) water doorheen. En dat terwijl je met name voor de tuin helemaal niet van dat gezuiverde water nodig hebt.

Alternatief is het landbouwwaternet, dat hier met name voor de boeren is opgezet. Dit zogenaamde Agua-riego is veel minder schoon dan het het gezuiverde drinkwater van Aguagest, maar ook 4x zo goedkoop. En voor een aantal zaken een veel betere keus.

Maar dat water krijg je niet zomaar. Een soort vereniging behoudt zich het recht voor om te beslissen wie er wel en wie er niet voor dit agua-riego in aanmerking komt. Zoals met zo veel zaken in Spanje komt het vaak aan op de juiste connecties. En die heb ik nou net niet!
Maar onze pad-bewoners inmiddels na al die jaren wel.
En zo kreeg ik 2 weken geleden een mailtje van hen of ik geinteresseerd was om toe te treden tot de plaatselijke club van Agua-riego, opdat ze vervolgens met de aanleg aan de gang konden gaan. Al 4 jaar waren ze er mee bezig om dit voor elkaar te krijgen! Maar niet al te lang over nagedacht en gelijk toegehapt.

Gisterenmorgen verscheen de graafmachine reeds op de toegangsweg om voor 3 huizen de sleuf voor de leidingen van het hoofdverdeelpunt naar onze huizen te graven. Redelijk inefficient natuurlijk dat dit voor zo weinig huizen moet worden gegraven, maar wij zijn er blij mee. De investering verdient zich de komende jaren snel terug.

Inmiddels is de aansluiting binnen het plot gebracht en zal er binnenkort iemand langskomen voor alle aansluitingen die we uiteindelijk willen hebben. Soms is het verbazingwekkend hoe dingen in Spanje ineens tot uitvoer worden gebracht!

Nazomeren

Nadat we op 13 augustus vanuit Spanje waren teruggereden hebben we gemerkt hoe snel de hectiek van het Nederlandse leven je weer in de greep krijgt. Voor Agnes zijn de eerste weken van het nieuwe schooljaar altijd erg druk en ook ik kon er weel vol tegenaan na een altijd rustiger zomerperiode. Begrijp me goed, zeker weer leuk en goed om in Nederland te zijn, maar met ook nog een zakentripje naar San Francisco (met bijbehorende jet-lag) tussendoor in de agenda was het toch wel heel prettig om vrijdag j.l. in alle vroegte weer richting Spanje te rijden met onze nieuwe Prius. Ondanks dat in Spanje ook gewerkt moet worden, merk ik dat er toch een soort rust in mijn lijf komt als ik richting het zuiden rijdt.

Nu was de rit er naar toe absoluut aangenaam. De keuze was ditmaal gevallen op de ‘Route du soleil’ over Luxemburg/Lyon, maar wel met Narbonne als dezelfde tussenstop.
Ik kon mij moeilijk voorstellen hoe de auto’s zich afgelopen zomer op deze route bumper aan bumper langzaam voortbewogen. Compleet uitgestorven was het op de weg. Ook benzinestations en wegrestaurants boden een desolate indruk. Het hoogseizoen was duidelijk tot een einde gekomen.
In combinatie met een uiterst aangename temperatuur vlogen de kilometers voorbij en waren we mooi op tijd in ons B&B hotel in Narbonne. Een simpele, maar uiterst effectieve uitspanning dichtbij de snelweg.

Zaterdag tufden we op ons gemakje rond kwart voor acht in de morgen weg, om behoorlijk uitgerust om half 4 in de casa te arriveren. Het blijft zo’n 2100 km rijden, maar onder deze omstandigheden is het fluitend te doen.

1 Van de redenen voor Agnes om mij op deze rit te vergezellen was om op zaterdagavond ook aanwezig te kunnen zijn op het feestje van onze bijna buren Kees & Ineke. Zij streken hier precies 5 jaar geleden neer in een zelfde casa (‘Tukkerei’) als wij hebben en dat in combinatie met Ineke haar 60e verjaardag was reden voor een groot feest. Een prima live-band had positie ingenomen aan de rand van het zwembad en de catering zag er voortreffelijk uit. Met een groot internationaal gezelschap (waarbij zelfs de plaatselijke burgemeester met zijn vrouw acte de presence gaf) werd het een prima avond, inclusief serenade en vuurwerk. Uitstekend georganiseerd door de gastheer en gastvrouw!

Hoewel de temperatuur op de dag nog ruim boven de 30 graden uitstijgt, merk je wel dat de avonden en nachter frisser worden. Mede hierdoor was de zwembad temperatuur enigszins afgekoeld, maar met ruim 20 graden op de water-thermometer was er nog prima te plonsen.

De zondag bestond uit een markt-bezoek, wat stoffen, dweilen en wat meegebrachte decoratie uit Holland ophangen. En dan het weekend gezellig afsluiten met loungen en snacken (met Albert & Monique en buren met aanhang) bij Flip & Klaasje van Cueva La Solana. De zelfgemaakte frites en kroketten zijn een aanradertje!

En zo heb ik Agnes (met tegenzin van beide kanten) vanavond weer op het vliegtuig richting Amsterdam gezet. Volgende week woensdagavond vliegt zij met 9 vrienden gelukkig weer deze kant op. Maar daarover later meer….

 

Ook Nederland is mooi

Om de soms lyrische verhalen uit het Spaanse land een beetje tegenwicht te geven is het goed om dit keer eens de schoonheid van ons eigen vaderland te benadrukken.

Een goede gelegenheid is ons jaarlijkse uitstapje met Jan & Ria, waarbij de organiserende partij de opdracht heeft om een activiteit op poten te zetten rondom het thema ‘Vervoer’ en dan het liefst ook nog iets wat wij nog nooit eerder hebben gedaan.
Zo ligt het Triken van vorig jaar nog vers in het geheugen en was ook het ligfietsen door de duinen van Bergen aan Zee in 2010 erg succesvol.
Dit jaar had Ria de loodzware druk op z’n schouders om hier overheen te gaan!

Nadat wij de laatste week slapeloze nachten hadden gehad en onze hersens hadden gekraakt over wat er dit jaar toch op het programma zou staan, werden we eindelijk gisterenmorgen (zaterdag) om klokslag 09:00 uur opgepikt.
Was nog wel spannend geweest met de naderende weeromslag, maar buienradar had aangegeven dat we slechts om 13:00 uur een bui konden verwachten, dus geen vuiltje cq wolkje aan de lucht.
De rit voerde uiteindelijk naar het Gelderse landschap en eindigde in Harderwijk, althans in een beboste buitenwijk ervan. Daar stond Laurens met koffie op ons te wachten.
Laurens bleek een vroegtijdig gepensioneerde psycholoog/criminoloog te zijn, die zijn tijd nu doorbracht met het organiseren van ‘Fiets Safari’s‘. We zouden de hele dag met hem op pad gaan om de Veluwe in al haar schoonheid te bewonderen.
Om het allemaal wat toegankelijker te maken werden deze Safari’s door Laurens georganiseerd met e-bike’s. Tsja, daar hadden we inderdaad nog nooit op gezeten. We hadden alle 4 al menig kilometertje in Europa afgelegd, dus ik had niet het gevoel hier al aan toe te zijn. Maar goed, aan de andere kant hadden we 2 bijna 55-plussers in de groep, dus daar moet dan ook rekening mee worden houden. En met het thema van de dag in het achterhoofd was het toch ook wel weer leuk.

Laurens bleek dit gedeelte van de Veluwe uitstekend te kennen en leidde ons voornamelijk buiten de geëigende fietspaden om  door heide- en bospadjes over de Veluwe. En die stond er met de prachtig bloeiende heide eigenlijk om z’n mooist bij. Zelfs nog een hele grote roedel met damharten gezien. Schijnt ook redelijk uniek te zijn.
Midden op de Veluwe staat ook het bankje (zie foto) dat is gemaakt door de vader van Bas Mulders. Bas is inmiddels overleden, maar was de initiatiefnemer voor het inmiddels bekende Alpe D’Huzes.
En het weer? Eigenlijk perfect! Die bui om 13:00 uur kwam er inderdaad. We waren net te laat bij de lunch-hut, dus daar pakte we nog lekker iets van mee. Maar de bui van 14:40 uur hadden we iets te laat in het vizier gekregen, zodat we maar te nauwer nood onder een uitkijktoren enige beschutting konden vinden. Met het pistool om mijn hoofd werd ik ook nog gedwongen om een poncho aan te trekken (tegen mijn principes), want dat zou zo leuk voor de foto en mijn schoonmoeder zijn. Waarvan bij deze akte.

Om 17:00 uur was mijn batterij wel zo’n beetje leeg, dus keerden we weer terug bij ons vertrekpunt. Ik moet bekennen, zo’n e-bike is toch wel een erg comfortabele manier van voortbewegen en het voertuig bewees ons vandaag off-road een erg goede dienst. En de safari is een aanrader om te doen. Laurens had duidelijk lol in z’n bezigheid.

De dag werd besloten met een etentje in downtown Harderwijk, waarna we toch weer konden terugkijken op een geslaagd evenement. Mijn dank gaat uit naar de organisatie en in een overmoedige bui heb ik ze beloofd om volgend jaar een poging te doen dit weer te overtreffen.

De zomer volgens Gerard Cox

Lezers van onze leeftijd kennen ongetwijfeld nog de melancholiek van Gerard Cox’s ‘Het is weer voorbij die mooie zomer‘. Althans, als je niet in Nederland vertoefde.
Met een meer dan voorspoedige terugrit beëindigden wij afgelopen zondag onze eerste zomervakantie in de Casa. Voor mij een combinatie van werken, vakantie en reizen, die prima is bevallen.
Ook al waren onze gedachten vaak in Vleuten en mocht een dagelijkse Skype met ‘vader Jan‘ niet ontbreken.
We begonnen met een week met z’n tweetjes en daarna met afwisselend bezoek. Een paar kids die langs kwamen, vrienden en natuurlijk alle gezellige bezoekjes van  nieuwe lokale kennissen en buurtgenoten.

In het eerste halve jaar was de Casa al helemaal opgetuigd, zodat het de afgelopen weken voornamelijk genieten was met slechts de normale huishoudelijke werkzaamheden als noodzakelijk kwaad.
Het was voor ons natuurlijk ook afwachten hoe we met het klimaat zouden omgaan. Zo was de hittegolf van afgelopen week zelfs voor Spanjaarden niet echt gewoon. Leo had op zijn weerstation 43 graden gemeten. Hoogste temperatuur sinds jaren.
Natuurlijk was dat heet en zocht je verkoeling in airco en zwembad, maar het is ons toch alleszins meegevallen. Je past je snel aan en met name de avonden kunnen erg lekker zijn. Verkoeling kan er ook bij het strand worden gezocht, waar het toch vaak een paar graden koeler was.

Ons bezoek keek meestal de ogen uit in de omgeving en genoot van de rust rondom de Casa. Iedereen had het naar zijn zin en ik denk dat ze allemaal nog wel eens zullen wederkeren. Ook wij vonden het gezellig, ook al werden dagen vaak doorgebracht met zwemmen & relaxen. Veel meer was vaak niet nodig.
Het went snel het leven in Macisvenda, zowel voor ons als ons bezoek.

Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Electronische verrassing

Een nog uitstaande klus was het electrisch maken van het hek bij de Casa. Voor het gemak, maar ook voor de veiligheid (hek is dan immers niet zomaar te openen).
Cor & Leo zijn de mannen die dit soort klussen geweldig goed kunnen klaren, dus daar had ik 2 weken geleden de afspraak mee gemaakt dat ze bij tijd en gelegenheid aan de gang konden.

Kom ik gisterenavond, na een weekje voor de baas op stap te zijn geweest, aanrijden, drukt Agnes op een knopje en gaat het hek vanzelf open!! Tsja, dat is wel het laatste wat ik had verwacht. Wat een leuke verrassing!

Agnes bleek Leo & Cor te hebben gemobiliseerd om alles tijdens mijn afwezigheid alles voor elkaar te krijgen. En de mannen hebben geweldig meegewerkt om dit mooi stukje werk in een kort tijdsbestek opgeleverd te krijgen. Chapeau!

 

Het weer in Macisvenda

Archief

Recente reacties