bbeurden

Sierra Espuña

Straatnaam in TotanaAledo Kodak-puntBlik op AlahamaWeg vanaf de top Besneeuwde bergtoppen Duidelijk Militair object? Hoezo bochtige weg?Afdaling naar AlahamaRuig

Na een fris en vooral stormachtige dagen leken de voortekenen vandaag allemaal in de goede richting te wijzen. Zon, hogere temperaturen, bijna geen wind. Ideale omstandigheden dus om met vrienden (Jenny & Nico) leuke dingen hier te doen.

Bij voorkeur ook dingen, die al enige tijd op ons verlanglijstje stonden, zoals een bezoek aan Nationaal Park Sierra Espuña, gelegen in onze provincie Murcia.
Al bezocht door de Tijmesjes, die er een leuk verslag van hadden achtergelaten.

Zo’n 5 kwartier rijden vanaf onze Casa ligt de door ons gekozen ingang van het park bij het plaatsje Totana. De zon straalt al aan de strakblauwe hemel en wij laten ons verleiden tot een kopje koffie op een terrasje op het pitoreske dorpsplein.

Het park blijkt adembenemend mooi en doet ons gelijk weer denken aan de vele National Parks die we in de US hebben bezocht. Prachtige weggetjes die zich omhoog kronkelen en waar je liever geen tegenligger tegen komt. Die blijven ons gelukkig bespaard, op 1 na (waarover later meer).

De vele uitzichtpunten die we onderweg tegenkomen lenen zich uitstekend voor mooie plaatjes, waarvan een selectie op deze pagina.
Dan komen we voor de keuze om de afdaling naar Alahama de Murcia in te zetten of de kronkelige weg nog even te volgen naar de allerhoogste top, waar zo te zien een weerstation is gevestigd. Geen moeilijke keuze.

De weg blijft prachtig en smal, maar dan komt dan plots toch die ene tegenligger; Een bus. Niet helemaal duidelijk of het schoolkinderen op excursie of werknemers van het hooggelegen station zijn, maar de bottomline is dat ik over een behoorlijke afstand mijn achterruitrijvaardigheid mocht testen.
Maar goed, de top werd bijna gehaald tot het weerstation. Bijna….., het eerste bord ‘Militaire Zone’ nog maar even genegeerd (begreep ik echt niet in het Spaans), maar het 2e nadrukkelijke bord ‘Zona Militar – Prohibido El Paso‘ liet toch weinig aan de verbeelding over.
Op deze prachtige dag bood deze plek een weidse blik over de omgeving en waren in de verte zelfs besneeuwde bergtoppen te spotten.

De afdaling naar Alahama de Murcia was één en al haarspeldbocht, maar ook absoluut de moeite waard.
Wat leven we hier toch in een prachtig gebied!

Van de 2 dames

 

Weeze Klaar voor vertrek Bakkie Slapen Zonnen Voetenbadje Het werd toch vlees Mercado Aspe Puniken? Skypen met achterkleinzoon Corvee Glazenwasser

Na het overlijden van (schoon)vader Jan in December 2012 had (schoon)moeder Truus er in het begin toch wel een beetje tegenop gezien om alleen mee naar Spanje te gaan, maar aan de andere kant vond ze het toch wel erg leuk om te doen. Met de jaarwisseling was het haar zo goed bevallen, dat er weinig voor nodig was om haar de afgelopen week weer mee het vliegtuig in te sleuren.

Extra leuk voor haar was dat we haar zusje Doortje hadden gevraagd om haar en ons de afgelopen week gezelschap te houden. En Doortje was daar uiteraard ook wel voor te porren.

Ons aanbod om beide een eigen slaapkamer te hebben werd al gelijk afgeslagen en zo kwebbelde de dames de dagen en nachten gezellig weg.
En alles was mooi en leuk. Er werd gehandwerkt, gelezen, geslapen, gezonnebaad en tv gekeken (Opsporing verzocht mag je toch niet missen in Spanje!)

En zo toerde Agnes van plaatsje naar marktje en van winkelcentrum naar supermarkt. Ondanks dat ik bij deze ritjes tot mijn grote spijt (not!) verstek moest laten gaan, wist ze de dames en zichzelf prima te vermaken.
Met slechts 1 dagje regen de afgelopen week, werkte het weer ook volop mee en kon er ook nog menig zonnestraaltje worden meegepikt. Met op zijn tijd zo af en toe een restaurantje was er niets te klagen.
De foto’s in de vorige blog en bovenstaande foto’s zeggen vermoedelijk meer dan duizend woorden.

Krokus 2013

Donderdag 14 februari:

Nauwlettend hebben we het weerbericht in de gaten gehouden. Sneeuw & IJzel worden voorspeld, net nu wij een keertje een vlucht vanaf Weeze (Duitsland) hebben geboekt. Al heeeel lang geleden voor heeeel weinig.
De vlucht staat voor laat in de middag gepland, maar bij het vallen van de eerste vlokken besluiten we de biezen te pakken en alvast richting het vliegveld te rijden.
En we hadden niet veel later moeten vertrekken, want tot Deil blijkt de A2 al behoorlijk te zijn dichtgesneeuwd. Later lezen we over alle verkeers ellende die er is geweest.
Vanaf Deil gaan we oostwaarts en lijken we het sneeuwfront voor te blijven. Zonder probleem bereiken we het ijskoude Weeze en strijken we neer in de terminal. Internetverbinding bij de hand, dus nog prima een paar uurtjes kunnen werken.
Wel blijkt het sneeuwfront ons te hebben ingehaald, want bij het naderen van het vertrek zien we ook dit vliegveld langzaam maar zeker dichtsneeuwen. En geen Transavia vliegtuig te bekennen. Deze bleek uiteindelijk leeg uit Amsterdam te moeten komen en daar was het dus ook niet al te best.
Nadat de vertraging 3x met een half uur was verlengd, konden we 2 uur later dan toch instappen en als een speer richting betere oorden vliegen.
Omstreeks 22:00 uur betraden we de zo bekende casa, die door Alberto al lekker op temperatuur was gebracht!

Vrijdag 15 februari:

De vrijdagmorgen was gereserveerd voor noodzakelijk kwaad; In Spanje is een belasting vereist over de waarde van de casa (naast de al eerder beschreven IBI-onroerend goed belasting). Zoals de meeste buitenlanders hadden wij ook besloten om ons hierin te laten vertegenwoordigen door een zogenaamde ‘Gestor’. De Gestor neemt deze zorg (tegen betaling) uit handen. Alle noodzakelijke papieren overgedragen en even snel langs de notaris voor een machtiging en klaar is Kees!
En gelukkig maar, want het was prachtig weer. Laat Guardamar nou een lekker strand hebben 🙂
Ons de rest van de middag heerlijk vermaakt op strand en terras en gelukkig weer wat vitamine Z op kunnen doen.
Op de terugweg de boodschappen ingeslagen, ’s avonds gezellig naar een verjaardag en we kunnen weer spreken van een welbestede dag.

Zaterdag 16 februari:

Het zal natuurlijk niet zijn ontgaan, dat we deze krokusvakantie in goed bejaard gezelschap vertoefden. Bij schoonmoeder Truus hoeven we niet zo lang aan te dringen of ze mee wil, maar dit keer vond ze het toch wel errug leuk dat haar alleenstaande zusje Doortje door ons was uitgenodigd. Die 2 kletsen elkaar wel de dag door.
Maar natuurlijk mocht de zaterdagse markt dan niet ontbreken. Nou ja, zolang ik op z’n tijd maar een terrasje met een bakje koffie krijg, wil ik daar niet moeilijk over doen. Almoradi leent zich daar uitstekend voor.
Daarnaast hadden we ook het vooruitzicht van een gezellige bbq (met onze buren) bij Casa Hondon met een onvervalste Oklahoma Joe. Ik moet bekennen, dat het vlees en vis dat daar uitkomt toch niet te versmaden is!
Met hun catering ervaring hadden de nieuwe eigenaren van deze nabij gelegen Bed & Breakfast er een gezellige middag van gemaakt. De bedoeling is dat dit maandelijks wordt georganiseerd, dus zeker de moeite van een reprise waard!

Zondag 17 februari:

De dag begon voor de verandering eens niet zonnig, maar nevelig. De nevel maakte overigens rond het middaguur weer plaats voor een heerlijk zonnetje.
Volgens mij is er hier iedere week wat te vieren, maar voor vandaag waren we attent gemaakt op de Dia de Villazgo in het nabij gelegen Pinoso. Later gelezen dat het de dag is dat de gemeente een kleine 200 jaar geleden haar zelfstandigheid verwierf.
Een gedeelte van de lokale bevolking had zich in klederdracht gehesen en de onvermijdelijke blaaskapel droeg bij aan de feestvreugde. Op het dorpsplein waren tal van kraampjes met eten en drinken uitgesteld, waar via een bonnensysteem hapjes en drankjes konden worden verkregen. En voor het geld kreeg je ook nog een kom met wijnglas als aandenken van de dag.

En zo zijn de eerste dagen weer aangenaam voorbij gevlogen. Ik zal mij de rest van de week weer op wat andere zaken gaan concentreren, want ik ben ervan overtuigd dat de dames zich prima met Agnes zullen vermaken!

Belastingen enzo

Mijn heldenDe duikIvanMoeder en dochter

 

ArbeidsvitamineKerstbeelden in AlmoradiOver de berg naar de casa

Nu we toch een weekje vakantie hadden leek het ons een goed plan om tijd te maken om naar het kantoortje in Abanilla te rijden, alwaar de gemeentelijke belastingen worden geïnd. Niet een klusje waar je normaliter op zit te wachten, maar we hadden ons tenslotte voorgenomen om ons ook in Spanje netjes aan de regels te houden.

Rustig op je krent gaan zitten wachten totdat er een blauwe envelop onder de deur wordt doorgeschoven is hierredelijk zinloos. Als goed Spanjaard word je geacht om zelf het initiatief te nemen om je belastingen te voldoen en bij voorkeur niet af te wachten tot dat ze jou hebben gevonden.

Nou moet je je over dat belasting kantoortje geen groteske beelden in je hoofd halen. We spreken over 1 kamertje, 1 gangetje met 3 plastic kuipstoeltjes en een stoep voor de deur waar je prima in het zonnetje kan staan.
Bij aankomst stonden er een viertal Spanjaarden in het gangetje en op het stoepje te wachten, dus wij sloten braaf aan. Na een kwartier ging de deur van het kamertje open en kon de volgende persoon aanschuiven. Dat herhaalde zich zo dus nog 3 keer, voordat wij na 1 uurtje uiteindelijk het heilige der heiligen konden betreden. Dat ging overigens maar net goed, want de Spaanse die na ons was gekomen ondernam een dappere poging om mij opzij te schuiven. Niet doen.

Alle documenten waarvan ik had ingeschat, dat ze ook maar van enige betekenis konden zijn bij deze audiëntie werden onder de neus van de toch wel vriendelijke dame geschoven en in ons beste Spaans probeerden wij uit te leggen dat we onze IBI (Impuesto sobre bienes inmeubles), oftewel onze ‘onroerend goed belasting’ over 2012 kwamen betalen.
De documenten op tafel werden vervolgens grondig bestudeerd, waarna het haar 2 pogingen kostte om ons te laten begrijpen dat we over 2012 toch echt nog geen IBI hoeven te betalen. De peildatum die wordt gehanteerd is 1 januari en aangezien wij pas in januari 2012 officieel eigenaar van de woning zijn geworden waren er geen penningen over dat jaar verschuldigd. Meevallertje dus.

Om in november 2013 niet weer deze tocht te hoeven ondernemen was ons volgende verzoek aan de juffrouw om vanaf volgend jaar tot automatische incasso over te gaan voor de IBI. De gebruikte kernwoorden werden begrepen en het kopieer apparaat werd in werking gesteld om alle benodigde info in ons dossier op te slaan. Handtekening erop en nu maar hopen dat vanaf volgend jaar de belasting op een voor ons wat eenvoudiger wijze wordt geïnd.

Na zo’n 20 minuten verlieten we tevreden het kamertje en kon de volgende persoon aanschuiven.
Als Nederlander kan je je bijna niet meer voorstellen dat op een dergelijke arbeids intensieve manier (voor beide partijen) nog penningen worden geïnd, maar hier blijkt de tijd te hebben stilgestaan.

Enzo?
Verder was het afgelopen week vooral ontspannen, bijkomen & genieten voor ons, maar ook voor Ivan & Truus. Na heel veel grijze Nederlandse weken, zagen we hier weer dagelijks de zon en konden we uit de wind en in de zon een beetje op kleur komen. Avonden en nachten zijn wel koud, maar de Casa is dan prima warm te stoken.
De jaarwisseling voltrok zich rustig en het nieuwe jaar werd door Ivan & Agnes met een heuse dappere nieuwjaarsduik ingeluid.
Ook was het weer leuk om tijd te hebben voor ons Spaanse sociale leven en velen weer te zien en te spreken.
Een goed begin van 2013!

En zo luiden we 2012 uit

Transavia-AmsterdamZonnetje1e oogstThe WallProost!Roeping gevonden!Even bijkomen

En zo vlogen we vanmorgen in alle vroegte voor de laatste keer in 2012 naar Spanje. Om hier de jaarwisseling te vieren, maar bovenal om een weekje vakantie te hebben en te ontspannen.

Truus had na het overlijden van vader Jan wel getwijfeld of ze ons aanbod om ons te vergezellen moest aannemen, maar al snel kwam ze tot de conclusie dat een weekje er tussenuit wel lekker zou zijn. Alhoewel het vreemd voor haar aanvoelt om nu alleen op pad te gaan, is het wel weer thuiskomen in een inmiddels vertrouwde omgeving.
Het hield wel in dat ze de heenreis niet met ons vanaf Rotterdam zou vliegen, maar met haar oudste kleinzoon Ivan vanaf Amsterdam. Spannend, maar eigenlijk vond ze het toch wel heel leuk!

Met 15 minuten tijdsverschil werd de vliegstrijd door Truus en Ivan gewonnen. Leuk dat onze piloot onderweg de passagiers heel toevallig attendeerden op het Transavia toestel vanuit Amsterdam dat onder ons voorbij vloog (zie foto).

Na ruim 2 maanden betraden we dus weer eens de casa. Buurman Glenn had al mooie vorderingen gemaakt met het stucen van de omheining en Albert & Monique hadden al de kachels aan gezet en de tuinmeubels op de varanda geplaatst. Kortom, lekker thuiskomen!

Hoewel de temperatuur op zo’n 13 graden bleef steken en de wind behoorlijk fris was, bleek het uit de wind en in de zon toch uitermate aangenaam. Net iets te diep in gedachten in de zon kleurde mijn dakpan zowaar weer wat rood. Dat beetje zon hadden we de laatste weken toch behoorlijk gemist in Nederland.

Ook een mooi moment om terug te kijken op ons eerste jaar in Spanje.
In december 2011 werd de deal beklonken en werden de eerste spullen aangeschaft voor de Casa. Ruim een jaar later kunnen we toch wel heel tevreden terugkijken op de beslissingen die we hebben genomen en de werkzaamheden die zijn uitgevoerd. Trouwe lezers hebben het wel en wee in de ruim 40 blogs het afgelopen jaar kunnen volgen en wie weet kan iemand er ooit zijn voordeel mee doen.
Velen vergezelden ons in de Casa (tot wederzijds plezier) en velen zullen hopelijk nog volgen.
Ook niet onbelangrijk is de nieuwe vriendenkring die we hier hebben opgebouwd. Hetgeen ook duidelijk bleek uit de vele warme steunbetuigingen die we bij het overlijden van vader Jan uit Spanje mochten ontvangen!
Kortom, we hebben het hier naar ons zin!

Het jaar ging weer te snel voorbij en eindigde natuurlijk te triest, maar al kijkend naar de volgroeide citrusvruchten aan de boompjes bij de Casa zijn er toch mooie blijvende herinneringen aan de keren dat vader Jan hier mocht genieten.
Ik kan alleen maar hopen dat 2013 een topjaar gaat worden!

Een goede en veilige jaarwisseling gewenst voor alle familie, bekenden & volgers en natuurlijk een gelukkig en gezond 2013. Proost!

 

Prijswinnaar

Het is voorjaar 2012. De mooie sportzomer ligt nog in het verschiet. Met stelligheid wordt nog verkondigd dat ‘we’ Europees Kampioen voetbal gaan worden en we willen er nog niet van overtuigd zijn welk bedrog jaar na jaar plaatsvond in de Tour de France. En dan ook nog eens de Olympische Spelen in het verschiet. We zullen het allemaal gaan bekijken vanuit onze Spaanse Casa in onze eerste Spaanse zomer.

Door het regelmatig op en neer vliegen met Transavia werd ik als klant op de hoogte gesteld van het door die maatschappij gesponsorde EK Beachvolleybal in Scheveningen. Door slechts te reageren op mailing kon ik 2 vrijkaartjes voor het finaleweekend op 2-3 juni bemachtigen.
Ach, waarom niet. Dagje strand en gezellig wat wedstrijdjes kijken. Alleen al het wedstrijd tenue maakt het immers al een aangenaam schouwspel.

En zo vermaakten wij ons prima op die zaterdag in het knusse tijdelijke EK-stadion op het Scheveningse strand. Het publiek werd in de pauzes vermaakt met spelletjes en dansgroepjes. De winaars van de spelletjes werden door de hoofdsponsor beloond met gratis tickets.
Er werd ook een publieksvraag gesteld:”Hoeveel Grand Slams hebben het duo Reinder Nummerdor en Richard Kuil gewonnen”. Het antwoord kon door de aanwezigen naar de mobiele telefoon van de stadionspeaker worden ge-smst.
Rondkijkend schatte ik mijn kansen in. Max 1000 man in het stadion, 50% doet misschien mee, 50% geeft het goede antwoord….. Meer kans op winnen dan in de staatsloterij.
Snel dus het door Google aangeleverde antwoord (1 Grand Slam) doorgestuurd.
Maar helaas bij ons vertrek uit Scheveningen niets meer gehoord. Onderweg naar vrienden bleek ik wel een gemiste oproep te hebben van een onbekend nummer. Goh, zouden ze misschien uit Schevingen hebben gebeld? Toch maar even een sms-je naar het nummer gestuurd, dat als ze mij soms zochten om de tickets te overhandigen, dat ze mij best nog een keer mochten bellen 🙂
En zowaar, 5 minuten later een telefoontje dat ik inderdaad 2 Transavia tickets had gewonnen, maar dan moest ik ze wel binnen 1 uur nog even in ontvangst komen nemen.
Nou ja, dat was het wel waard om nog een keer naar Scheveningen op en neer te rijden!

En zo zijn we alweer een half jaar verder. Een trieste periode achter de rug en misschien toch wel goed om met schoonmoeder Truus zo rond de jaarwisseling een weekje bij te komen in de casa. Nadeel is dat zo kort voor de reis de tickets in die periode niet meer goedkoop zijn. Dus waarom niet proberen onze prijs ten gelde te maken? Tsja, de brief vermeld wel dat beschikbaarheid in schoolperiodes beperkt is…
Transavia gemaild dat ik de prijs graag wil verzilveren met 2 tickets naar Alicante met vertrek rond 29 december. Maakt niet of het vanaf Amsterdam, Rotterdam of Eindhoven is. We moeten nog wel een ticket voor Truus bijboeken, dus hopelijk kan dat dan nog voor een redelijke prijs.
Na 2 dagen nog geen reactie en inmiddels zie ik de ticketprijzen in die periode verder oplopen.
In het weekend nog maar een mail er tegen aan gegooid met de marketing dame in kopie. Zo waar op maandag een reactie, maar niet echt positief. Er is bijna geen beschikbaarheid, dus mijn verzoek kan helaas niet worden ingewilligd.
Ik lees toch duidelijk het woordje ‘bijna‘, dus de moeite waard om er maar eens een telefoontje aan te wagen. Stagiaire Anne staat mij uitermate vriendelijk te woord en ziet toch echt niets beschikbaar staan in haar systeem in deze periode. Althans niet voor ‘prijswinnaars’.
Maar op mijn aandringen wil ze het best nog eens allemaal gaan navragen bij de verantwoordelijke personen. Eerlijk gezegd verwachtte ik daar niet veel van.
Ik was dan ook aangenaam verrast toen ze mij eind van de dag terugbelde, dat ze 2 tickets in optie had met vertrek op 30 december vanaf Rotterdam en terugkeer 1 week later. Precies wat we zochten. Nog snel een ticket voor Truus erbij geboekt, die uiteindelijk samen met oudste zoon Ivan de heereis vanaf Amsterdam aanvangt, en wij zijn met de jaarwisseling onder de pannen.
Toch wel fijn dat iemand, de stagiaire in dit geval ook echt haar best voor ons had gedaan. Zo voelen we ons toch echt winnaars.

Ongeneeslijk trots!

Ongeneeslijk trots, dat was hij op Truus, op zijn kinderen en op zijn kleinkinderen. En oh, wat was hij trots op de kleine Tjeerd, zijn eerste achterkleinzoon!
Ook was hij trots op zijn werk. Als timmerman maakten zijn handen wat zijn ogen zagen. Bij de hele familie heeft hij zijn sporen achtergelaten, maar ook voor anderen stond hij altijd klaar. Als hij kon helpen, dan moest hij het doen.

Zo ook in de Casa. Afgelopen week vertelde hij mij nog hoe verschrikkelijk leuk hij het wel niet had gevonden om dat nog te kunnen doen.
Ik weet nog hoe we in februari van dit jaar met Jan & Truus in een kille en lege Casa arriveerden. De eerste dag moesten er overal lampen worden opgehangen om de avond niet alleen in kaarslicht te hoeven doorbrengen.
Daarna kon onder andere worden begonnen met het in elkaar zetten van de vele Ikea bouwpakketten. Hij schroomde er toen nog niet voor om de zware pakketten in zijn eentje te verplaatsen.

Na onze eerste Amerika-reizen besloten we in 2009 om Jan en Truus 4 weken lang in een camper met ons mee te voeren door de States. Ooit hadden ze de Oostenrijkse Alpen gezien, maar meer was er nooit van gekomen. Voor het eerst in een vliegtuig. Sommige dingen in het leven zijn zoals ze het in de reclame plegen te zeggen ‘onbetaalbaar’.
Na 4 weken had Jan een kuil in zijn buik van het fototoestel dat onafgebroken om zijn nek had gebundeld. Hij had zijn vaste plekje naast mij voorin in de camper en kwam ogen te kort. Hij had ook altijd het idee dat de mooiste foto’s slechts waren te maken bij het randje van een ravijn of net wat hoger op de berg achter een struik met cactussen.
Tot op de dag van vandaag fungeerde deze fotoserie als screensaver op zijn pc, zodat ze er nog dagelijks van konden genieten.

Als opa had hij er niet voor geschroomd om zijn stappen in het digitale tijdperk te zetten. Natuurlijk om zijn foto’s op te slaan, maar ook om voor zijn geliefde bowls club brieven te schrijven, uitslagen lijsten te maken of consumptiebonnen te bedenken. De laatste jaren bediende hij zich zelfs van een facebook en twitter account om zijn kinderen en kleinkinderen te kunnen volgen en om met een kwinkslag zijn commentaar op de gebeurtenissen te geven. Afgelopen zomer bleek Skype van grote waarde voor hem en voor ons. Dagelijks kon er ‘live’ contact worden gelegd tussen Macisvenda en Vleuten om de stand van zaken te horen en zien.
Ook werden al onze vakantie blogs nauwlettend gevolgd. Met zijn anderhalve vingersysteem werd er dan dagelijks uitgebreid gereageerd op de blog.

Medio oktober was zijn 3e en laatste trip naar Spanje. Op zijn eigen ‘bucket-list’ stond met stip het planten van een sinaasappel boompje bij de Casa. Dat zou een blijvende herinnering zijn.
Hoewel de ziekte toen al zijn sporen had nagelaten, beleefde hij met ons en de meegreisde Ries & Lilian en Bram, een fantastische week. Het boompje kwam er met een lach en een traan.

Zijn conditie ging de laatste 3 maanden dus merkbaar achteruit ging, maar dit kwam de laatste weken in een stroomversnelling terecht. De ziekte zoog alle energie uit zijn ooit zo sterke lichaam. De laatste dagen waren zo zwaar en moeilijk voor hem, maar door zijn helderheid van geest ook zeer dierbaar.
Gisteren zei hij nog tegen mij:”Dood gaan is niet erg, maar afscheid nemen……”

Tick in the box

Alweer 2 weken vertoeven we in herfstig Nederland en heeft het (sociale) leventje hier haar draad weer opgepakt. Heel eventjes ook geen zakelijke reisjes in de agenda gehad, maar dat verandert snel.
De casa lieten we netjes achter in de wetenschap dat Spanje een behoorlijk aantal weken zonder ons zal moeten doen. Tickets voor de voorjaarsvakantie (februari 2013) liggen op de plank en als het uitkomt vliegen we er eerder nog een keertje naar toe. We zullen zien hoe het allemaal loopt.

Wel net zo prettig als er in de achtergrond toch weer een stapje voorwaarts is geboekt middels de registratie van het perceel op onze naam bij het Spaanse kadaster. En dit natuurlijk weer met de welwillende hulp van makelaar Alex.
Naar verluid kan zo’n inschrijving wel eens langer dan een jaar duren, dus ook nu mogen we weer niet klagen. Er is een mooi website van het Spaanse kadaster waar alles online is na te kijken.
De registratie is onder meer belangrijk voor het kunnen betalen van bv onroerend goed belasting. Dat moet je zelf aanmelden en is natuurlijk niet iets waar je op zit te wachten, maar aan de andere kant zal het toch moeten gebeuren en voorkom ik liever latere problemen door mij hier aan te houden.

De Nederlandse herfst- en winteravonden gebruiken we indien mogelijk zo nuttig mogelijk door ons de beginselen van de Spaanse taal machtig proberen te maken. Zou wel leuk zijn als we volgend jaar iets meer begrijpen van wat die vriendelijke Spaanse mensen ons allemaal vertellen 🙂

Een bijzondere week

 

Nadat we vorige week dinsdag de boompjes hadden geplant volgde er met Jan & Truus nog een hele week met vele ups en een enkele down.
Tot het weekend bevonden ook Ries, Lilian & Bram zich in de casa en werd de tijd dat de dakkies zich goed voelden benut met ritjes in de omgeving en vooral gewoon genieten in en rondom de Casa. Het weer was met een temperatuur van rond de 25 graden uitstekend, wat de allergrootste helden zelfs nog verleidde tot een plons in het zwembad.

Letterlijk hoogtepunt was de rit naar de Pico in regionaal park Sierra de Pila. De weg naar de top leidde niet echt over goed geplaveide wegen, maar Lilian wist mij als een ware Schumacher in het spoor te blijven met haar huur-Fordje. Bovenop de Pico stond behoorlijk wat wind en was het wat nevelig, maar wat vond iedereen het een leuke ervaring!

Ja, er werd veel geslapen door de oudjes en ja, Jan had zijn mindere momenten, het weekend viel er zowaar wat regen, maar oh, wat hebben de dakkies (en ook wij) van alles genoten en wat was het allemaal de moeite waard.

Vanavond zijn we door Jan & Truus op een etentje getrakteerd en morgen gaat Agnes nog gezellig met Truus High-Teaen met de lokale dames bij Flip en Klaasje.
En dan is het weekje voorbij en vliegen we morgenavond weer terug naar Schiphol. Terugkijkend op een bijzondere en mooie week.

Boompjes plantdag

 

16 oktober 2012 werd door ons uitgeroepen tot Boompjes Plantdag in Macisvenda.
Nadat we precies 1 jaar geleden voor de 1e keer ons Spaanse dorpje aandeden, keerden we deze week in de herfstvakantie terug met schoonouders Truus en Jan, zwager en schoonzus Ries en Lilian en zoon Bram in ons kielzog.

Een bijzondere reis en een bijzondere week voor ons allemaal, omdat  we ons realiseren dat schoonvader Jan nu echt in zijn laatste levensfase is beland. Er zijn dingen in het leven waar je niet van kan winnen. Mooi dat we met zijn allen deze week van elkaar, van de casa en de omgeving kunnen genieten. En natuurlijk (vooralsnog) van het heerlijke weer. Sommige zaken zijn onbetaalbaar…

Top prioriteit voor deze week was het uitzoeken, kopen en planten van boompjes. Zowel Truus en Jan, Ries en Lilian en de Surfweekend groep (zie 30e Surfweekend) hadden ons een fruitboompje toebedacht voor bij onze Casa. Met name de sinaasappelboom van Jan en Truus is natuurlijk erg waardevol voor ons.

Vanmorgen vonden we gelukkig bij het tuincentrum nabij de Hondons al snel de boompjes van onze keuze. Een sinaasappel-, een grapefruit- en een mandarijn boompje.
Eigenlijk waren we op zoek naar grotere exemplaren, maar helaas bleken die niet voorhanden. Uiteraard is het mogelijk om elders daar naar op zoek te gaan, maar we hebben ons laten vertellen dat je het beste de boompjes nabij je eigen woonplaats kan kopen, omdat die dan ook het best gedijen op je eigen grond.
En ach, aan onze palmboom konden we al zien hoe snel het hier kan groeien, dus we denken dat we met een paar jaar het fruit niet meer weg kunnen eten!

Voordeel van de kleinere boompjes was wel dat we ze ook zelf konden transporteren en zonder hulp van graafmachines konden planten. Nou ja, echt gemakkelijk ging dat ook weer niet. Met name de toplaag is hier keihard en daaronder is het ook meer hakken en bikken dan graven.
Maar toch na een vereende krachtsinspanning konden we vanavond tevreden neerkijken (letterlijk uiteraard) op onze nieuw verworven fruitboomgaard.
We zijn de schenkers natuurlijk erg dankbaar en zullen de boompjes met liefde koesteren.

Het weer in Macisvenda

Archief

Recente reacties