bbeurden

Valencia

Mercado Colón Kathedraal ArenaStations gebouwCentraal Station In de arena Hammen Worsten Turia ParkApart blad/naald In de bloei Museo de las Ciencias De brug Stadszicht Mooi overzicht Walvis skelet Malvarossa boulevard Het brede Malvarossa strand De haven Kustlijn

Toen we begin 2012 neerstreken in Macisvenda besloten we de Casa ook als uitvalsbasis te gebruiken voor ontdekkingstochten door de streek.
Spanje had en heeft voor ons nog zoveel onbekende streken en plaatsen, dat we ons de komende jaren niet hoeven te vervelen!

Een ‘no-brainer’ voor een stedentripje was natuurlijk Valencia. Net 2 uurtjes hier vandaan.
Als voorbereiding was enige maanden geleden al een leuk centraal gelegen prettig geprijsd hotelletje geboekt; Husa Dimar.
Bleek een goede greep. Centraal gelegen ten opzichte van onze wandelroutes (later meer), parkeergarage naast het hotel (voor slechts 11,50 euro per dag), prima ontbijt buffet (8 euro per persoon), gratis (uitstekend) Wifi en natuurlijk een mooie schone kamer.

Daarnaast hadden we in de buidel getast voor de ‘100% Valencia‘ reisgids.
In 3 wandelingen van ieder circa 6km lengte begeleid de gids je langs de mooiste plekjes van Valencia.
Aangezien we altijd van mening zijn dat je lopend het meeste van een stad ziet en omdat een beetje beweging geen kwaad kan begonnen we donderdagmiddag rond het middaguur vol goede moed aan wandeling 1; Alameda & Colón, Musea, terrasjes en chic winkelen.

We zijn niet zo van die museum tijgers, maar een terrasje slaan we niet af. Leuke route dus, die in al haar schoonheid volgens het boekje zou uitmonden bij ‘Cup Cake Valencia’ om volgens de auteur ‘uiteindelijk te kunnen genieten van een taartje‘.
Helaas bleek de Spaanse economie deze belofte te hebben ingehaald en stonden we voor een lege winkel met afgeplakte ramen :-).
Deze ervaring bleken we overigens met nog een aantal adressen uit het boekje te hebben, wat overigens niets afdeed aan de mooie wandelingen.

De aangenaamste verrassing was wel het 9km lange Turia stadspark. Dit park is aangelegd in de droog gelegde bedding van de rivier de Turia (na een overstroming in 1957). Wat een ontzettend leuk park om doorheen te lopen. Met aan het einde de Stad van Kunst en Wetenschappen.

Wandeling 2 was dus; Ruzafa & Cánovas & Stad van Kunst en Wetenschappen, Interessante gebouwen, musea en lekker eten.
De gang kwam er nog niet echt goed in op vrijdagmorgen, want rond het middaguur vertrokken we net op terrasje 2. En dan te bedenken dat we die dag met wat heen en weer geslenter toch zeker richting de 10km zouden gaan.
Prachtige gebouwen zijn in Valencia te bewonderen. Het Centraal station met de mozaïk wand is een plaatje. Het daarnaast gelegen ‘Plaza de Toros’ doet nog slechts sporadisch dienst als stierenvecht-arena, maar is via het ernaast gelegen museum(pje) wel te bezichtigen. Stierenvechten is niet ons ‘cup of tea’, dus dit was een betere gelegenheid om de arena te bekijken.

En zo eindigden we de dag bij het architectonische geweld van meneer Calatrava. Wat een prachtige imposante omgeving is hier neergezet. Het zijn niet alleen de gebouwen, maar ook alles er omheen wat het plaatje compleet maakt.

Gelukkig was ons hotel dus gesitueerd in een gebied met straatjes met levendige terrasjes en geweldige restaurantjes, dus ’s avonds hoefden we niet lang te lopen om een keuze voor de dis te kunnen maken. Zoals vele Spaanse steden begint het leven te bruisen als de schemer valt.

En toen brak alweer de laatste dag aan. We besloten wandeling 3 in portefeuille te houden voor een volgend bezoek (moesten toch nog een keer terug om de Stad van Kunst en Wetenschappen met een strak blauwe lucht te fotograferen) en ons vandaag te concentreren op haven en strand. Met weer temperaturen boven de 25 graden bleek dat geen slechte keus. Beetje door de branding lantefanten, cortadootje, kortom life is good!

Op de terugweg naar de Casa kwamen we snel tot de conclusie dat dit zeker voor herhaling vatbaar is. We zijn nog niet uitgekeken in Valencia en wat let ons met slechts 2 uurtjes rijden hier vandaan!

Lin & Tin

Hak- en Snij hulpKachelArtisjokkenParque National CalblanqueAgnesLin & TinMooie broek!AlteaZonnesteekEl FielatoVeel citroenenVeel schnapps

In de lange stoet kids die ons in Spanje kwamen opzoeken ontbraken nog Linda & Martin (Lin & Tin). Door allerlei omstandigheden was het nog niet van gekomen, maar het verzuurde niet in het vat.
Afgelopen vrijdagmorgen vloog Martin al met Agnes richting het zuiden en ’s avonds pikten we Linda op in Alicante. Met z’n allen zin in een lekker lang Pinksterweekend, weg van de toch wel erg matige Nederlandse lente.
Hoewel de Spaanse zomer zich ook in een dipje bevond, bleken de temperaturen toch goed genoeg voor aangename dagen.

Voor de zaterdagavond hadden we een leuke internationale groep vrienden uitgenodigd om het begin van “Korte Broeken Seizoen” te vieren met een heerlijke barbeque met Tin achter de kachel en Lin als prima hulp. Last minute besloten we het toch maar om te dopen naar het einde van “Het Lange Broeken Seizoen”.
Een gezellige avond met de “Douze Points” van België voor Nederland op de achtergrond.

De Pinksterdagen werden al toerend doorgebracht. Langs de kust, maar ook door de bergen werd in vogelvlucht ook aan Lin & Tin de schoonheid van dit land getoond. Op speciaal verzoek werden een aantal stops bij Bodega’s ingelast, zodat er wat flesjes konden worden ingeslagen.

Ook de interne mens werd niet vergeten met prima restaurantjes en met als uitschieter het nieuwe grot-restaurant ‘El Fielato‘, gelegen tussen Macisvenda en Abanilla, hier net om de hoek. Toppertje! Zie ook de blog van Albert en Monique.

Tenslotte gingen we vandaag aan de slag met de ingrediënten, die zwager Ries, ons had meegegeven voor het maken van onze eigen Schnapps.Sinaasappel- en Citroenlikeur. We zijn benieuwd hoe het resultaat over een aantal maanden smaakt.

De komende dagen mogen de kids nog even genieten van het mooie weer dat wordt verwacht.

La Mancha V2.0

Snoepwinkel Klapperdeklap 1 Klaproos is geen roos Heidi Ook mooiBediening Rotterdammers op het platteland Schoonheid Brem De bijna 50 jaar oude stuwdam Goudzoeker Nu wel laag water

Op deze zonnige Hemelvaartsdag hadden we onze virtuele vrienden Ingeborg en Erwin uitgenodigd om de La Manch route te rijden. Hoewel we deze route onlangs op 2e Paasdag nog met Leen en Maureen hadden gereden (zie: Ronde van Murcia), vonden we het zeker niet vervelend om ons nogmaals onder te dompelen in het Spaanse natuurschoon.

Met het boodschappenlijstje van Alberto onder de arm was de eerste stop bij de Bodega in Jumilla. Feestje om daar rond te lopen. Ook bij Ingeborg bleek het vlees zwak en werd er na wat rondschumen een doosje alcoholische versnaperingen achterin de auto geschoven.

De natuur liet zich weer van een totaal andere kant zien dan 40 dagen geleden. Toen hoog water en kolkende rivieren, nu prachtige bermen en velden met klaprozen en ander onkruid. Bijzonder.

Voor de stop stond eigenlijk het restaurantje bij de Rio nog wat op het programma, maar in mijn enthousiasme had ik een stukje van de route afgesneden, waardoor we deze hut miste. Niet getreurd, want in Cancerix troffen we een restaurant aan dat je onwillekeurig in een achterkamertje van je hersencellen opslaat.

Het interieur was ingericht met jacht trofeeën uit de laatste jaren, waarmee duidelijk de illusie werd gewekt dat de kok graag met verse lokale produkten werkte.
De ober, die duidelijk liever wat anders op deze Hemelvaartsdag had gedaan, schatte mijn Spaans in op gevorderden nivo en dreunde de menukaart in rap tempo op. In de categorie voorgerechten speelde Agnes op safe met de kippensoep, maar de rest van de tafel sloot zich vastberaden aan bij mijn Kaas met Ham. Altijd goed!
Kennelijk had ik het accent op de kaas verkeerd uitgesproken, want het werd gekookte spercieboontjes met blokjes ham. 50% Goed dus. Niet slecht.

Van de hoofdgerechten wist ik vrij zeker iets met vlees te hebben ontdekt en dan ook nog van de gril. Glunderend van trots zag ik de borden aankomen met daarop de gegrilde lapjes. Hoewel het slechts met handen en voeten van de botjes en de randjes was te kluiven bleek het in ieder geval gelijkenis te hebben met wat we dachten te hebben besteld.

Met het nagerecht besloot ik uit te sluiten dat de ober weer mijn Spaans niet goed begreep en begeleidde ik hem naar de bar om daar de pap aan te wijzen.

Met gevulde buikjes werd het initieel gemiste deel van de route alsnog ingehaald om uiteindelijk na 380 prachtige en plezierige en kilometers Erwin en Ingeborg weer af te leveren in de Casita.

 

Paultjuhh

Les Grands Buffets We zijn er! Bikkel Spareribs Sjoppen Dood vogeltje op plot La Zenia boulevard Verliefd We Strand Studeren La Zenia GenietenWarme douche

“Hé Paul, heb je al je spullen bij elkaar, vergeet je paspoort niet…., ik ga straks de auto inpakken en de fietsen achterop zetten”
“Ha,ha, komt allemaal goed!”

Ik realiseer mij dat ik dat inmiddels toch eens moet afleren. De jongens (en meiden) zijn allemaal volwassen, al barstensvol levenservaring, dus dan moet ik niet van dit soort triviale vragen stellen. Maar ja, je blijft toch altijd wat meer bezorgd over het jongste jochie.
Het is zaterdagmiddag en ik heb mooi de tijd om de auto lekker efficient vol te stouwen voor onze reis naar Spanje en tenslotte de fietsen achterop de fietsdrager te plaatsen. Het is toch 2060km toeren met zo’n volgepakte kar, dus ik vind het wel prettig als het allemaal een beetje stevig zit.

Het is ons de vorige keren goed bevallen om op zondagmorgen vroeg weg te rijden. Geen drukte, geen vrachtverkeer, voor de spits voorbij de befaamde en beruchte Peripherique  en genoeg tijd om de overnachtingsplek in Narbonne te bereiken (zo’n 1250km verderop).
Hoewel het toch altijd een onrustig nachtje is voor zo’n vroeg vertrek, besluiten we toch maar om een beetje op tijd (uur of 10) naar bed te gaan.

22:35 uur
Telefoon, “Hé ma, zou je even in mijn tas willen kijken die in de auto zit. Ik geloof dat daar mijn paspoort in zit….”

Terwijl ik besluit mij op mijn andere zijde te draaien, probeert Agnes vanaf de achterbank de tas te bereiken. Dat lukt, maar helaas, geen paspoort.
“Dan denk ik dat ie thuis in mijn andere broek zit….”

23:30 uur
We horen dat Paul en Dana arriveren en uit de opgewekte stemmen concluderen we toch enigszins opgelucht dat het paspoort kennelijk is getraceerd. Ik draai mij maar nog eens op mijn andere zijde.

Zo rond half vier rijden we de straat uit richting A2. Ai, jas vergeten…. Het doet Paul duidelijk goed dat hij toch echt niet de enige is die wel eens wat kan vergeten!

De zondag verloopt voorspoedig. De Peripherique wordt in vogelvlucht genomen en de kilometers glijden onder de banden door.
Meer naar het zuiden kleurt het landschap zelfs wit en valt er wat natte sneeuw.
In Millau stopppen we traditiegetrouw bij het beroemde viaduct. Na een drankje blijken onze virtuele vrienden Ingeborg en Erwin zich toevallig ook vlakbij op te houden. Natuurlijk stellen we het vetrek dan even uit en volgt een gezellige eerste kennismaking met deze Rotterdammers. Volgende week zullen ze zich bij ons in Macisvenda vervoegen.

Ondanks deze lange stop zijn we rond half zes al in Narbonne en checken we in bij het ons bekende B&B hotel. Voor ’s avonds hadden we al een reservering uitstaan bij restaurant “Les Grands Buffets“. Toppertje!

Op maandag blijkt het weer te zijn omgeslagen naar regen, regen, regen.
Van 7 uur tot na het middaguur volgt de ene hoosbui de andere op. Vervelend rijden, maar gelukkig blijft de drukte beperkt tot rond de grote steden Barcelona en Valencia.
Na Valencia zien we de eerste zonnestralen doorbreken en uiteindelijk rijden we rond half 4 met de zonnebrillen op Macisvenda binnen. De aanblik van de casa maakt het weer allemaal goed.

Paul en Dana genieten ook duidelijk van het huis en de omgeving. “Vet”, “Chil”, “Superrr” en “Droog”  zijn wat woorden die ik heb opgepikt uit hun vocabulair.
Paul kan zelfs het nog frisse zwembad niet weerstaan!

Nadat het hier vorige week ronduit slecht weer is geweest is het inmiddels lekker opgeklaard en zijn de verwachtingen ook zomers. Zeker mooi voor Paul en Dana, die   zaterdag alweer terug vliegen!

Ronde van Murcia

 

Rio Segura Hoog water Erg hoog water Nog meer hoog water Brug Rivierbedding Horshoe Bend Stuwmeer Stuwdam Stromend water Waterkracht Bokje Schapen Natte bomen Inhaalverbod voor oude auto's

Na een druilerige 1e Paasdag liet de zon zich vandaag weer uitbundig zien. Dat ging wel weer gepaard met een aangewakkerde wind.
Een mooie dag om er eens op uit te trekken en de route die we lang geleden eens met Albert & Monique hebben gereden nu zelf eens te doen.

Een rit van ruim 300 kilometer die ons onder andere voerde door de Regio Murcia, door ‘Castilla la Mancha’ en het stroomgebied van de Rio Segura.
Via Jumilla naar Elche de la Sierra en terug via Cenajo en Las Minas.
Mooie en vooral gevarieërde vergezichten, kronkel weggetjes en overstroomde rivierbeddingen.

Dankzij Agnes d’r scherpe blik (en in 2e instantie Maureen) zowaar nog een bok kunnen spotten.
Complimenten voor kaartlezer Leen (1 fout = een 9) en voor de door de dames verzorgde Picnick (1 bakje yoghurt om z’n kop gehouden = ook een 9)

Weer een leuke dag en een fotogenieke tocht!

Stille zaterdag

Almoradi Tomatos Aardbeitjes Markt Wijn op de markt TerrasjeJeugd Toeschouwers Grand Finale

In de volksmond ‘Sabbatum Sanctum‘ genoemd.
Het is de zaterdag voor Pasen en de laatste dag van de vastentijd en lijdenstijd die voorbereidt op het Paasfeest. Op deze zaterdag luiden de klokken niet tot de Paaswake. De klokken zouden die dag naar Rome vliegen om de Paaseieren te halen. (bron: Wikipedia)

In Aspe hebben ze ooit besloten om die Stille Zaterdag luidruchtig uit te luiden middels 200 trommelaars.
Dus togen wij rond 21:30 uur naar Aspe om onze trommelvliezen te testen en het spectakel te aanschouwen.
Een tiental drumkorpsen, waarvan de meeste uitbundig uitgedost (inclusief Batman-cape) stond even buiten Aspe klaar voor een tocht door de straten naar het centrale Kerkplein, alwaar ze allemaal samen en idealiter tegelijk een proeve van bekwaamheid mochten geven.
Tsja, dat wil wel doorklinken op zo’n plein en de straatjes.

Het is leuk om te zien hoe van jongs af aan kinderen bij dit soort activiteiten worden betrokken. Dat hadden we gisteren bij de Processie in Crevillente al gezien, maar ook hier was dat weer het geval. Jong (lees: kleuter) tot oud in 1 drumkorps. Op het plein werden alle kinderen die een trommeltje hadden meegenomen erbij betrokken en mochten er lustig op los trommelen. Zo kwamen ze in ieder geval aan die 200 🙂
Het filmpje van dit evenement, gemaakt door Leen.

Gelukkig was het ons gelukt om de zaterdag verder in relatieve rust door te brengen. De zon leek zich niet te storen aan de harde wind, dus heerlijk op de markt rond kunnen slenteren, verse groente en fruit kijken, terrasje, polloos halen voor de maaltijd en een beetje relaxen als opmaat voor de Pasen.

Vrolijk Pasen iedereen!

Goede vrijdag

Overstekend wild Lente? Gele pracht Onkruid Ontluikend Kop van de tocht Jeugdige inbreng Spaanse dracht 40 man sterk Meelopers Beeld nr. zoveel Het kruis Trommelaars Processie gangers Folklore Nog meer trommelaars Rouwende vrouwen De kruisiging Hoge hakken

Met een lekker lang Paasweekend voor de deur reden we op deze Goede Vrijdagmorgen al mooi op tijd naar het vliegveld van Alicante om vrienden (Leen & Maureen) op te halen om met ons dit weekend door te brengen.
Agnes haar overtuiging dat we nu toch echt te laat zouden komen en de daaruit voortvloeiende weddenschap leverde toch een aangenaam begin van deze dag voor ondergetekende op. Op zaterdagmorgen zorgt Agnes voor een heerlijk ontbijtje (normaal mijn werk).

Na de ontvangst, koffie en een wandeling konden we ’s middags heerlijk in het zonnetje op een terrasje van de maaltijd genieten. Natuurlijk in gedachten bij al onze kinderen, familie, vienden & kennissen die nog steeds barre tijden doormaken in het hoge Noorden.

Met de tip van Wim Kuyps op zak (zie zijn blog) reden we op tijd naar Crevillente voor naar zeggen de mooiste processie uit de regio.
Deze week zijn er iedere dag en in ieder dorp processies, dus we moeten selectief in onze keuze zijn.

Mooi op tijd vonden we een eerste rangs (staan-)plaats in de smalle straten van Crevillente. De lokale bevolking had via het plaatsen van stoeltjes al vele plekken gereserveerd en zo te zien kon de processie op massale belangstelling rekenen.

Redelijk op tijd ging de stoet van start en ik moet bekennen dat het indrukwekkend was. De straten werden stemmig stil bij het voorbijtrekken van de processie wat ik voor de altijd luidruchtige Spanjaarden al een prestatie van formaat vind.
8 indrukwekkende beelden schuifelden voorbij, voorafgegaan en gevolgd door zangkoren, bijbelse figuren, vrouwen in het zwart gekleed, trommels en fanfares.
Al met al een stoet van 2 uur!!

Diep respect voor de stoere mannen die de kolossale beelden optilden en door de smalle straten bewogen. De meeste beelden werden door 40 man getild en 1 zelfs door 64 man!
Ook diep respect voor de vele zwarte weduwen in de stoet die op voor mij indrukwekkende naaldhakken de tocht volbrachten.

Na deze stemmige en ook wel zwoele avond in de straatjes van Crevillente kon de rit naar de casa weer worden ingezet, maar wel met een mooie ervaring op zak.

Palmzondag

Palmzondag - ook voor de jeugd Bijna klaar Sjouwen Even wachten.... Van start Processie Macisvenda De straten van Macisvenda Even stoppen De zegening Toch nog bloesem Valle de Ricote Oud tunneltje Panorama Uitzicht naar stuwmeer Opwekking Electra Kracht centrale

Een weekend bestaat uit 2 dagen, dus ook voor vandaag weer plannen genoeg!
Allereerst mengden we ons onder de lokale bevolking voor de Palmzondag processie, onderdeel van de Spaanse Semana Santa.
Hoewel er vast veel grotere en misschien wel uitbundiger processies plaatsvinden, kozen wij er bewust voor om te zien hoe het er in ons dorp aan toe ging.
Ieder zichzelf respecterend dorp heeft op Palmzondag haar eigen processie, dus ook Macisvenda.
Naast het religieuze aspect denk ik dat het ook een manier is voor de inwoners om een binding met elkaar te houden.

Bij het uitgaan van de kerk stond de fanfare reeds paraat om voor de muzikale noot in de optocht te zorgen en was de Hermandad in paraatheid gebracht om de veiligheid te waarborgen en alles in goede banen te leiden. Ogenschijnlijk wordt niets aan het toeval overgelaten.
Vrouwen en kinderen zijn witte gewaden gekleed en mannen in nette kleding met wit overhemd.
En dan stelt iedereen zich op en wordt de draagbaar met Jezus op een ezel naar buiten gesjouwt door 8 sterke jongens. Een erebaantje, maar zo te zien wel een zware!

Langzaam trekt de stoet door de straten met de kerkgangers in het kielzog, allen in het bezit van een olijf bomen tak. Halverwege de straat doet de priester een gebed, gaan de takken in de lucht en wordt alles gezegend.
In alle kleinheid was het mooi om mee te maken.

Genoeg tijd om weer een groen route te pakken, ditmaal naar Blanca, door de Valle de Ricote. Via Fortuna en Archena was het weer genieten van de geweldige omgeving onderweg naar Blanca. De foto’s zeggen hopelijk genoeg.
Ook in Blanca was klaarblijkelijk Palmzondag gevierd, maar wij lieten het bij een kop koffie en een Tapas hapje om daarna weer terug te rijden. Genoeg kilometers gemaakt dit weekend en nog wat klusjes te doen in de Casa.

Terug naar de kust

Rijstenvelden Altea Nog meer trappen Altea straatje Uitzicht vanaf AlteaBewolkte dag Calp Citrus gaarden Verlaten uitspanning Onze berggeit Kasteel Guadalest Stuwmeer Guadalest

Zo met het weekend voor de deur besloten we er eens op uit te trekken en nieuwe stukjes Spanje te ontdekken. Met Macisvenda als uitvalsbasis zijn de mogelijkheden onuitputtelijk.
Bij het vertrek viel ons op hoe achter ons huis de olijfbomen tot de enkels in het water werden gezet. Leken wel rijstenvelden. ’s Avonds was al het water overigens alweer weg gezakt.

Voor vandaag hadden we het plan om Noordwaarts richting de toeristische kust te rijden en dan door de binnenlanden weer terug. We zouden wel zien hoe ver we zouden komen. Autootje vol getankt en in Elche nog snel wat spullen gescoord bij ‘Le Roy Merlin’ (Plaatselijke Gamma), waar alles die dag te verkrijgen was met 20% korting wegens het 1-jarig bestaan van die vestiging.

Net na Alicante de snelweg verlaten om verder langs de prachtige kustweg richting Benidorm te rijden. Waren we dus nog nooit geweest.
Onder het genot van een kopje koffie werd op de boulevard ons beeld van ‘Benidorm Bastards’ al snel bevestigd. Met een gemiddelde leeftijd van rond de 70 bewoog de winterse populatie van deze badplaats zich al dan niet soepel voort. Hoewel wij het op deze bewolkte dag nog wijselijk bij een lange broek hielden, schroomde menigeen er niet voort op de gebruinde bejaarde kuiten te showen.

Het daarop volgende ritje door de straten van Benidorm doordrong ons nog verder van de wereld van verschil tussen het landelijke Macisvenda en het toeristische Benidorm. Leuk voor een keer, maar verder niet echt ons ‘piece of cake’.
De kustweg naar het noorden (N332) is echter mooi en leuk om te rijden. Ook nog niet zo druk in deze tijd van het jaar.
Volgende stop was Altea. Vonden we wel leuk!
Onverwachts in een leuk winkeltje een mooie spiegel voor de Casa gescoord. Inpakken en Meenemen.
Vervolgens in de benen om:
a) Het heerlijke aardbeientaartje er weer af te lopen
b) De plaatselijke kerk via de vele trappen te bereiken

Leuke straatjes, mooie uitzichten en lekker gegeten in 1 van de vele restaurantjes. Het seizoen was hier nog duidelijk niet begonnen, want het was overal oorverdovend stil.

Na de onvermijdelijke afdaling kon de rit worden vervolgd naar Calp. een badplaats met een markante rots.
De wandeling over de boulevard was leuk, maar verder konden we ook van deze plaats geen warm gevoel krijgen.
Misschien hebben we wat leuke plekjes hier gemist of bruist het hier wel in het zomerseizoen, maar nu in ieder geval niet.

De middag was inmiddels al gevorderd, dus tijd om weer richting het zuiden te rijden. De keuze was gevallen op de ‘groene’ weg die zich vanaf Altea la Vella naar Alcoy slingert.
Binnen no-time heb je de bebouwing verlaten en kronkelt een prachtige weg zich door valleien vol citrus-vruchten (velen bedekt met gaas) en groene bergtochten.
De weg is adembenemend mooi en rustig. Al sukkelend rijden we zomaar Guadalest binnen en tot onze verbazing is er in dit verlaten bergdorp wel volop activiteit. De reden is de aanwezigheid van een kasteel en het daarom heen opgezette toerisme. We laten ons verleiden tot een wandeling door het dorp en genieten van de mooie vergezichten.

Dan wordt het toch tijd om de nog op ons wachtende haarspeldbochten te nemen en richting Casa te rijden. Kwart over 7 schuift de gate weer open en we hebben net genoeg tijd om ons op te frissen en om te kleden voor het verjaars-dineetje van buurvrouw Monica in restaurant ‘El Paraiso’.
Prachtige dag met een gezellige afsluiting.

The Wall

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA SONY DSCP1040948 IMG_0230IMG_0228IMG_0284IMG_0280IMG_0227IMG_0064 P1000003 P1000004 IMG_0342 SAM_2296IMG_0982IMG_0981

De titel doet toch wel heel erg denken aan Pink Floyd en mijn daaraan verbonden jeugd.
Daar kan ik altijd nog een andere keer over schrijven, want in deze blog heb ik het over het muurtje rondom ons plot.
Echt zo’n muurtje omdat het moest. Grijs, lelijk, gebladerd stucwerk, kortom niet echt een lust voor het oog.
Hoewel de gemiddelde Spanjaard dat echt geen lor kan schelen, zijn wij toch iets anders ingesteld. Wij willen het strak en netjes.
Je kijkt er toch altijd tegen aan.

Nou wil het toeval dat buurman Glenn stucadoor van professie is en in het najaar bij zichzelf was begonnen met het opknappen van het bewuste muurtje.
Dat was toch wel even een heel ander gezicht. De afspraak was dus snel gemaakt dat dit een projectje voor de wintermaanden zou worden.

En zo is ons lelijke grijze muurtje de afgelopen maanden omgetoverd tot een prachtig strak geheel in zachtgele kleur. Mooie tegels bovenop.
Ook de pilaren bij de ingang mogen worden gezien en de ingemetselde naam tegeltjes (bedankt Albert & Monique!) maken het helemaal af.
Wij zijn helemaal klaar voor de zomer!

Het weer in Macisvenda

Archief

Recente reacties