La Mancha V2.0

Snoepwinkel Klapperdeklap 1 Klaproos is geen roos Heidi Ook mooiBediening Rotterdammers op het platteland Schoonheid Brem De bijna 50 jaar oude stuwdam Goudzoeker Nu wel laag water

Op deze zonnige Hemelvaartsdag hadden we onze virtuele vrienden Ingeborg en Erwin uitgenodigd om de La Manch route te rijden. Hoewel we deze route onlangs op 2e Paasdag nog met Leen en Maureen hadden gereden (zie: Ronde van Murcia), vonden we het zeker niet vervelend om ons nogmaals onder te dompelen in het Spaanse natuurschoon.

Met het boodschappenlijstje van Alberto onder de arm was de eerste stop bij de Bodega in Jumilla. Feestje om daar rond te lopen. Ook bij Ingeborg bleek het vlees zwak en werd er na wat rondschumen een doosje alcoholische versnaperingen achterin de auto geschoven.

De natuur liet zich weer van een totaal andere kant zien dan 40 dagen geleden. Toen hoog water en kolkende rivieren, nu prachtige bermen en velden met klaprozen en ander onkruid. Bijzonder.

Voor de stop stond eigenlijk het restaurantje bij de Rio nog wat op het programma, maar in mijn enthousiasme had ik een stukje van de route afgesneden, waardoor we deze hut miste. Niet getreurd, want in Cancerix troffen we een restaurant aan dat je onwillekeurig in een achterkamertje van je hersencellen opslaat.

Het interieur was ingericht met jacht trofeeën uit de laatste jaren, waarmee duidelijk de illusie werd gewekt dat de kok graag met verse lokale produkten werkte.
De ober, die duidelijk liever wat anders op deze Hemelvaartsdag had gedaan, schatte mijn Spaans in op gevorderden nivo en dreunde de menukaart in rap tempo op. In de categorie voorgerechten speelde Agnes op safe met de kippensoep, maar de rest van de tafel sloot zich vastberaden aan bij mijn Kaas met Ham. Altijd goed!
Kennelijk had ik het accent op de kaas verkeerd uitgesproken, want het werd gekookte spercieboontjes met blokjes ham. 50% Goed dus. Niet slecht.

Van de hoofdgerechten wist ik vrij zeker iets met vlees te hebben ontdekt en dan ook nog van de gril. Glunderend van trots zag ik de borden aankomen met daarop de gegrilde lapjes. Hoewel het slechts met handen en voeten van de botjes en de randjes was te kluiven bleek het in ieder geval gelijkenis te hebben met wat we dachten te hebben besteld.

Met het nagerecht besloot ik uit te sluiten dat de ober weer mijn Spaans niet goed begreep en begeleidde ik hem naar de bar om daar de pap aan te wijzen.

Met gevulde buikjes werd het initieel gemiste deel van de route alsnog ingehaald om uiteindelijk na 380 prachtige en plezierige en kilometers Erwin en Ingeborg weer af te leveren in de Casita.

 

Het weer in Macisvenda
Archief
Recente reacties