Ongeneeslijk trots!

Ongeneeslijk trots, dat was hij op Truus, op zijn kinderen en op zijn kleinkinderen. En oh, wat was hij trots op de kleine Tjeerd, zijn eerste achterkleinzoon!
Ook was hij trots op zijn werk. Als timmerman maakten zijn handen wat zijn ogen zagen. Bij de hele familie heeft hij zijn sporen achtergelaten, maar ook voor anderen stond hij altijd klaar. Als hij kon helpen, dan moest hij het doen.

Zo ook in de Casa. Afgelopen week vertelde hij mij nog hoe verschrikkelijk leuk hij het wel niet had gevonden om dat nog te kunnen doen.
Ik weet nog hoe we in februari van dit jaar met Jan & Truus in een kille en lege Casa arriveerden. De eerste dag moesten er overal lampen worden opgehangen om de avond niet alleen in kaarslicht te hoeven doorbrengen.
Daarna kon onder andere worden begonnen met het in elkaar zetten van de vele Ikea bouwpakketten. Hij schroomde er toen nog niet voor om de zware pakketten in zijn eentje te verplaatsen.

Na onze eerste Amerika-reizen besloten we in 2009 om Jan en Truus 4 weken lang in een camper met ons mee te voeren door de States. Ooit hadden ze de Oostenrijkse Alpen gezien, maar meer was er nooit van gekomen. Voor het eerst in een vliegtuig. Sommige dingen in het leven zijn zoals ze het in de reclame plegen te zeggen ‘onbetaalbaar’.
Na 4 weken had Jan een kuil in zijn buik van het fototoestel dat onafgebroken om zijn nek had gebundeld. Hij had zijn vaste plekje naast mij voorin in de camper en kwam ogen te kort. Hij had ook altijd het idee dat de mooiste foto’s slechts waren te maken bij het randje van een ravijn of net wat hoger op de berg achter een struik met cactussen.
Tot op de dag van vandaag fungeerde deze fotoserie als screensaver op zijn pc, zodat ze er nog dagelijks van konden genieten.

Als opa had hij er niet voor geschroomd om zijn stappen in het digitale tijdperk te zetten. Natuurlijk om zijn foto’s op te slaan, maar ook om voor zijn geliefde bowls club brieven te schrijven, uitslagen lijsten te maken of consumptiebonnen te bedenken. De laatste jaren bediende hij zich zelfs van een facebook en twitter account om zijn kinderen en kleinkinderen te kunnen volgen en om met een kwinkslag zijn commentaar op de gebeurtenissen te geven. Afgelopen zomer bleek Skype van grote waarde voor hem en voor ons. Dagelijks kon er ‘live’ contact worden gelegd tussen Macisvenda en Vleuten om de stand van zaken te horen en zien.
Ook werden al onze vakantie blogs nauwlettend gevolgd. Met zijn anderhalve vingersysteem werd er dan dagelijks uitgebreid gereageerd op de blog.

Medio oktober was zijn 3e en laatste trip naar Spanje. Op zijn eigen ‘bucket-list’ stond met stip het planten van een sinaasappel boompje bij de Casa. Dat zou een blijvende herinnering zijn.
Hoewel de ziekte toen al zijn sporen had nagelaten, beleefde hij met ons en de meegreisde Ries & Lilian en Bram, een fantastische week. Het boompje kwam er met een lach en een traan.

Zijn conditie ging de laatste 3 maanden dus merkbaar achteruit ging, maar dit kwam de laatste weken in een stroomversnelling terecht. De ziekte zoog alle energie uit zijn ooit zo sterke lichaam. De laatste dagen waren zo zwaar en moeilijk voor hem, maar door zijn helderheid van geest ook zeer dierbaar.
Gisteren zei hij nog tegen mij:”Dood gaan is niet erg, maar afscheid nemen……”

16 Responses to Ongeneeslijk trots!

Het weer in Macisvenda
Archief
Recente reacties