La casita Dos Palmeras

Sinds enige jaren onderhouden we een vriendschappelijke relatie met Albert & Monique. Voornaamste gemeenschappelijke interesse waren de Amerika-reizen.
Enige tijd geleden vatten ze het snode plan op om te gaan emigreren van het landelijke Beesd naar Spanje. Een hele stap, maar naar mijn idee ging het meer doordacht dan de gemiddelde ‘Tros Ik Vertrek’ figurant.

Inmiddels wonen ze naar volle tevredenheid in een heerlijk klimaat tussen de bergen in Macisvenda in Casa Dos Palmeras.
Een toch wel erg fraai aangelegd verblijf.
Om het voor gasten nog aantrekkelijker te maken om even langs te wippen werd ook nog een aparte Casita op het perceel gebouwd.
Enige maanden geleden werden we al van harte uitgenodigd om de Casita uit te proberen en zoveel gastvrijheid mag je natuurlijk niet afslaan.
Dit lange weekend werd vrijgepland en op internet werden 2 tickets voor weinig aangeschaft.

Afgelopen donderdagavond vlogen we uiteindelijk met Transavia vanaf Rotterdam (met 1 uur vertraging) naar Alicante. Samen met een zo te zien redelijk bejaard publiek dat kennelijk het voornemen had om te gaan overwinteren. Gezien de huidige temperaturen in Nederland was dat laatste een beetje te vroeg gepland.

Op Alicante airport liepen we al gelijk in Albert zijn armen die hem met zijn ‘Sweetie’ in 3 kwartiertjes naar Macisvenda reed. Monique stond al op de uitkijk en de hapjes & wijn stonden al klaar voor consumptie. Niet verkeerd voor een donderdagavond.

Na een prima nachtrust (we slapen altijd lekker na een wijntje) in de toch wel erg fraaie Casita trokken we er vrijdag met het ‘Albert touristique’ op uit om het Spaanse binnenland te bezichtigen.
En ik moet zeggen, verrassend mooi. Bergen, dorpjes, vergezichten, steen, olijfbomen, amandelbomen en nog meer amandelbomen.
Plekken die absoluut Nationaal Park-waardig zouden zijn in de US.
De beide locals bleken al goed de weg te kennen en ook zeker leuke lokale eetgelegenheden te hebben ontdekt. Niet onbelangrijk.
Wel moesten we ons gelijk aanpassen in het Spaanse ritme. Betekent laat lunchen, Siësta en ’s avonds wat lichtere hapjes. En dan niet te vergeten de wijn. Lekkere Spaanse wijn.

Vandaag, zaterdag, ging de rit de andere kant op richting kust. Lekker om op 1 oktober de Middelandse zee om je kuiten te voelen. Maar ondanks de zee maakte het minder indruk doordat het beduidend toeristische is en een ander soort (dichtere) bebouwing heeft. Dan waren de grotwoningen die we onderweg zagen toch veel leuker om te zien.
Rond (Spaanse) etenstijd waren we bijna op het thuishonk weer aangeland en werden we uitgenodigd voor een voortreffelijke maaltijd in restaurant La Fuente. Wat hebben we heerlijk gegeten en al dat lekkers weggespoeld met een dito wijntje!
Gelijk daarna de Casita maar ingerold voor de Siësta.

[galleryview id=9]

Hoewel dit tripje slechts een lang weekend beslaat, blijken we halverwege al volledig onthaast te zijn en in vakantie stemming te zijn. Wat een rustgevende omgeving is het hier.
Het voelt hier een beetje als ‘Villa Felderhof’ met goed gezellig gezelschap om ons heen.
Voor de komende 2 dagen zitten nog leuke dingen in de planning en ik ben bang dat ook die dagen als een speer om zullen vliegen. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Het weer in Macisvenda
Archief
Recente reacties