Kuuroord Casa Mariposa
Schoonouders Jan en Truus zijn beiden inmiddels de 80 al gepasseerd, dus best wel mooi dat ze nog kunnen meegenieten van ons Spaanse avontuur. In februari waren ze al present om te helpen bij het klussen en inrichten en het plan was (en is nog steeds) dat ze later dit jaar hier nog eens vakantie komen vieren.
Een paar weken geleden hadden ze Jan even lelijk te pakken in het ziekenhuis en ging het herstel langzaam en moeizaam. Het treurige klimaat in de afgelopen weken droeg ook niet echt bij aan het herstel.
Aangezien wij toch hadden gepland om de afgelopen weken werk en vakantie hier te combineren, leek het ons een goed plan als het herstel werd voortgezet in Casa Mariposa. Een paar weekjes luieren onder de Spaanse zon kan nooit slecht zijn voor die mensen. Met name het (droge) klimaat in Macisvenda (440 meter boven zee nivo) schijnt heilzaam te werken.
En zo konden we de afgelopen 2 weken aanschouwen hoe het iedere dag een stukje beter ging met Jan. De vermoeidheid werd minder, er kwam weer kleur op het lijf, de trek om te eten nam weer toe en hij kreeg er weer lol in. Iedere steen van het in aanbouw zijnde zwembad werd door Jan op de gevoelige plaat vastgelegd.
En Truus, zij breide en haakte voort….
2 Weken geleden vlogen ze met zwager Ries & schoonzus Lilian deze kant op en morgenavond gaat Lilian weer met ze terug (Ries staat alweer achter de kachel). Gelukkig hebben ze de foto’s nog!
Socialiseren met de buren
Zoals al eerder vermeld denken wij ontzettend geboft te hebben met onze buurtgenoten. Dat mag dan ook zo nu en dan onderstreept worden met een hapje en een drankje.
De aanwezigheid van schoonzus (Lilian) & zwager (Ries) was dan ook een uitgelezen gelegenheid om de buitenkeuken nog eens vies te maken. Ik kan zelf best wel een lapje vlees aanbranden om zo’n apparaat, maar als er een chefkok met een Michelin ‘Bib Gourmand’ op zak in de Casa is, dan wens ik mij liever te beperken tot het snijden van de groente.
Restaurant De Schans in Montfoort voor de culinaire liefhebbers.
‘s Ochtends eerst gezellig naar de markt/Mercado in Aspe voor het inslaan van groente & vlees. Tal van kleine ‘kiosken’ in de overdekte Mercado met mooi vlees. De meeste al op leeftijd zijnde verkopers cq slagers tonen en vertellen vol passie over hun producten, althans voor zover ik het begrijp. Voor een paar centen koop je het mooiste vlees en krijg je er nog gratis een bos peterselie bij op de koop toe.
Ook de groente is een lust voor het oog. Groente, zoals groente hoort te zijn. Soms met een butsje, maar vers van de grond en smaakvoller dan we in Nederland zijn gewend.
Voor de verse vis doorgereden naar Elche. Ook daar wat mooie producten voor de avond uitgezocht.
Ik geloof dat een goede dis valt en staat bij een goede MEP (Mise En Place), dus ondanks de tropische temperatuur begon met name Ries te Mise en Placen dat de vonken er vanaf vlogen. Schalen vleesjes, visjes, sausjes & groenten werden kundig geprepareerd.
Rond een uur of zes arriveerden de buurtjes met nog wat lekkere wijntjes onder de arm en konden we deze zwoele zomeravond neerstrijken op de waranda. Een perfecte avond, die nog zou worden onderstreept door de culinaire kunsten van Ries. Ik wil hierbij ook niet de afwasbeurten door Monique & Lilian van borden & bestek tussen iedere gang onvermeld laten. Hoeveelheid servies in de Casa was nog niet helemaal op zoveel gangen berekend.
Aan het einde van de avond konden we toch wel heel voldaan (letterlijk & figuurlijk) terugkijken op een uitermate geslaagde avond met dit internationale gezelschap. Blijft leuk om te zien hoe de avond wordt door gekeuveld in een mengelmoes van Spaans, Engels, Frans en Nederlands.
Zomaar een zondag…
Zomaar een zondag, die we zonder plannen opstartten.
Zonnetje aan de hemel, maar een fris windje dat zowaar een bord van de tafel deed waaien. Scherven brengen geluk…
Het plan was om richting Alicante te rijden, maar dan wel met een kleine omweg. Eerst richting Algueña om een rondje over de zondagse markt te lopen. Onderweg konden we de verleiding niet weerstaan om Ron & Angelique los te laten in het plaatselijk Marmer Museum. Mag je denk ik niet missen als je hier toch in de buurt bent.
In Algueña was het eigenlijk vrij rustig en ook niet echt lekker met het frisse windje. Niet echt lekker om hier op een terrasje een kopje koffie te nuttigen, dus dat besloten we maar te doen in Aspe.
Daar bleek het een stuk aangenamer vertoeven, dus een terrasje was gauw gevonden.
Onze nieuwsgierigheid werd aangewakkerd door de knallen die we hoorden uit het dorp. Omdat onze plannen toch nog niet echt vast stonden, liepen we eerst maar eens de straatjes in op zoek naar de bron van het lawaai.
Bij de kerk bleek het al een drukte van belang en werd duidelijk dat het hier om communicantjes ging. De lokalen waren er feestelijk voor gekleed.
Iets verder lopend stuitten we op afgesloten straten, waar mensen stonden te wachten op…?
Bij een soort van garage stonden tafels met drank en snacks uitgestald en werden we spontaan uitgenodigd om wat te drinken en te knabbelen te pakken. Het betreffende pand bleek ook de centrale plaats van ‘Semana Santa’ attributen. Door de trotse bewoners werden we het pand ingeleid om alles te aanschouwen. Leuk om zoveel gastvrijheid tegen te komen tegenover een paar wildvreemde buitenlanders.
Inmiddels had de bonte stoet cq processie zich door de straten gewerkt tot waar wij ons bevonden. Kinderen met een soort versierde ‘draagbar’ en een fanfare. De foto’s spreken voor zich.
Inmiddels wees de klok alweer (Spaanse) etenstijd aan en aangezien we toch in Aspe waren, leek restaurant Roca ons een goede keus. Helaas bleek de tent afgehuurd te zijn door lokale mensen om de festiviteiten te vieren.
Niet getreurd, dan maar terug naar het ‘restaurant El Montadito’ bij het kerkplein. Hadden we al eerder prima gegeten en ook nu mochten we niet klagen. Heerlijke zondagse dis!
En toen waren wij er eindelijk aan toe om naar Alicante te rijden. De temperatuur was inmiddels nog verder gestegen en het bleek een goede keus om een rondje over de boulevard van Alicante te lopen en een drankje te nuttigen.
En zo had deze dag een geheel onverwachts, maar ontzettend leuk verloop. Onze gasten (Ron & Angelique) zullen morgen met heel veel indrukken weer in het vliegtuig richting Nederland vliegen.
Feest in Abanilla
Met een aantal vrije dagen op de agenda en bezoek in de Casa kunnen we hier volop genieten van het mooie weer in en om de Casa.
Bram & Marjolein wilden hun bezoek van deze week graag verticaal afsluiten, zodat wij besloten om met Ron & Angelique een ritje door de bergen naar Abanilla te maken. Ongeveer 10km door ‘Badlands’ achting terrein.
De keuze was mede ingegeven door de wetenschap dat het feestweek was in Abanilla ter ere van het Heilige Kruis, de patroonheilige van Abanilla. In zo’n feestweek wordt flink uitgepakt en leeft en werkt de hele gemeenschap intensief mee.
Maar goed, onwetend van alles van wat ons te wachten stond arriveerden we in Abanilla en konden we de auto bijna in het centrum parkeren. Op alle vlaggen & gedoofde feestverlichting na wees nog niets op festiviteiten.
In de verte op enige hoogte zagen wij het Heilige Kruis al opdoemen. Door de stijgende straatjes sloften we op onze slippertjes richting het Kruis, wat op zich al een leuke wandeling is.
Het bleek de moeite waard, want het uitzicht van boven op Abanilla & omgeving bleek fenomenaal.
Na van het moment te hebben genoten en de onvermijdelijke foto’s te hebben geschoten, daalden we af via de steile trappen, die midden op het dorpsplein uitkomen.
Midden op het dorpsplein was de fontein inmiddels uitgezet en waren 2 mannen druk bezig om het om te bouwen tot een rond podium. Ook kwam uit diverse hoeken de lokale hermandad in auto’s, motoren en te voet richting het dorpsplein. Kennelijk waren alle verloven ingetrokken. Van geparkeerde auto’s werden de eigenaren gemaand deze te verwijderen, dan wel van een bon voorzien.
Op het terras hadden wij ons inmiddels 1e rang in het zonnetje genesteld in de veronderstelling dat er toch echt wat ging gebeuren. Deze veronderstelling werd gesterkt door de groeiende massa rondom het dorpsplein.
Bejaarden zetelden zich op de bankjes rondom het plein en op ons terrasje was inmiddels ook al geen stoel te vinden.
Kennelijk had de plaatselijke artiest zijn kans schoon gezien om zich in het voorprogramma te nestelen, want op het plein werd een mobiel hammond-orgel met speakers geplaatst en werd er door de hond onder luid gezang enkele kunstjes uitgevoerd. Ik had toch niet het idee dat deze artiest zich door de voorronde van ‘Spain got talent’ zou weten te slaan.
Omstreeks half 2 (achteraf las ik in het programma dat het voor 12 uur stond gepland) kwam de bonte stoet (processie) dan eindelijk uit de straten richting plein, met trommels voorop en fanfare in de staart.
Daar tussen liep een stoet aan notabelen, statig verklede dorpelingen en een viertal met geweren uitgeruste personen. Dat zou dus knallen worden. Ook was er een prominente rol voor (verklede) kinderen.
Er volgde een ritueel waarbij afwisselend door een dame en een heer met een vaandel werd gezwaaid op het podium, de fanfare haar best deed en met tussenpose door de schutters oorverdovend in de lucht werd geschoten. Geen treffers volgens mij.
Na een half uurtje verliet de stoet het plein zoals ze was gekomen en liep het plein in ‘no-time’ ook weer leeg.
Wij hadden genoten van het festijn, rekenden onze consumpties af en reden een ervaring rijker terug richting Macisvenda.
Pompoensoep
En zo streken we deze week met de schoolvakantie in zicht weer neer in onze Casa. Echt thuiskomen.
Ook een aangename overgang van het slechte weer in Nederland naar het heerlijke weer in Macisvenda. Vandaag wees de thermometer 28 graden aan en deze blog schrijf ik nog heerlijk vanaf onze waranda, terwijl het toch al 22:00 uur is geweest. Life is good!!
Vanmiddag kwam de buurvrouw aanzetten met een oogst uit eigen tuin. Een assortiment mooie kruiden, artisjokken en een zak met pompoen. Overigens niet iets wat op zich zelf staat. Iedereen heeft hier wel wat en alles wordt met liefde gedeeld. Erg dorps hier, en dat bedoel ik positief.
Maar ja, wat kan je met al die verse producten? Gelukkig zit er ook nog een chef-kok in de familie met een ‘Bib Gourmand’ op zak (restaurant De Schans), dus Agnes besloot haar broer Ries maar eens te bellen. Via Facetime konden de ingrediënten aan Ries worden getoond, die daarna in begrijpelijke termen begon uit te leggen dat dit alles toch wel een hele lekkere Pompoen maaltijdsoep zou kunnen worden. En dat ook nog zonder opnieuw boodschappen te moeten doen.
De raad was aan Agnes goed besteed, want die ging hierop onmiddellijk aan de slag met de groentetuin.
De pan soep was natuurlijk teveel voor ons tweeën, dus deze werd op onze beurt weer met de beide buren gedeeld. Volgens Sarah ‘The best Pumpkin soup’ die ze ooit had gegeten. Alle credits natuurlijk voor Agnes (& Ries).
We hebben het toch wel erg getroffen hier met onze buurt- en dorpsgenoten!
La Manga
En zo brengen we voor de 1e keer onze Paasdagen in Macisvenda door. Met een lekker lang weekend vrij was het toch wel iets om ons op te verheugen. Zeker als dan de temperaturen ook uitermate aangenaam blijken te zijn.
Enige tijd geleden bleek mijn Spaanse collega heel toevallig ook de vakanties in de provincie Murcia door te brengen, maar dan dichter bij de kust, richting Cartagena. Zo’n 1,5 uur rijden hier vandaan. Gisteren waren wij uitgenodigd voor een bezoek aan hun appartement en een rit door ‘hun streek’. Zeer gewaardeerd en voor ons ook een uitstekende gelegenheid om weer een stukje Spanje te zien waar we nog nooit waren geweest door de ogen van Spanjaarden.
La Manga is een smalle landstrook van 22km die het grootste zeewatermeer van europa van de Middelandse zee scheidt. Naast mooie stranden is er ook een rotsachtige kustlijn, die ons op sommige plekken erg aan de kustlijn langs Highway 1 in Amerika deed denken. Erg mooi.
De rondrit door het gebied bracht ons langs mooie plekjes, maar uiteraard was er ook genoeg tijd voor een drankjes, hapjes en een heerlijke Spaanse (vis-)paella lunch op het strand.
Een uitermate gezellige dag, die zeker een vervolg in de toekomst zal krijgen.
De foto’s hieronder geven denk ik een mooie impressie van dit stukje Spanje.
Mooie casa te koop
Was goed om deze week weer eens neer te strijken in Macisvenda. Door de bank genomen een aangenaam temperatuurtje, hoewel vanmiddag de hemelsluizen toch even flink open gingen. Zal de komende 2 dagen nog wel eens gebeuren, maar dan staat er toch een fraai Paasweekend in de voorspellingen.
Grootste verandering sinds een paar weken geleden was dat de tuin inmiddels was omgetoverd in een behoorlijke puinhoop. Zoals bij iedere bouw of verbouwing moet eerst even door de zure appel worden heen gebeten, maar met een beetje geluk duiken we deze zomer toch lekker het nu nog in aanbouw zijnde zwembad in. Ik zal de volgende keer wat meer laten zien over het hele bouwproces, maar dit keer heb ik mij voorgenomen mijn buren een handje te helpen.
Zoals bekend gaat het economisch gezien niet echt lekker in Spanje en zit met name de huizen sector in het slop. Eén van de redenen dat wij hier zelf uiteindelijk zijn neergestreken.
Het huis naast ons staat al enige tijd te koop en is een plaatje. Onbegrijpelijk dat de mensen hier niet voor in de rij staan. Ik geef toe, je moet het wel weten te vinden, dus een beetje promotie kan in mijn ogen geen kwaad. Open huizendag bestaat hier volgens mij niet, dus hopelijk helpen de foto’s bij deze blog om geinteresseerden over de streep te trekken.
Wees er snel bij, want het kan zomaar storm gaan lopen!
Markten
De vrijdag werd hier ingezet met wat flinke maartse buitjes voor het stof. Was lang geleden dat er hier wat neerslag was gevallen, dus kon geen kwaad.
Het weekend waren er weer hogere & drogere temperaturen voorspeld en dat kwam absoluut uit. Zeker als je een beetje uit de wind kon zitten.
Er waren geen klussen meer gepland voor het weekend, dus zaterdagmorgen konden we met een gerust hart richting Santa Pola aan de kust rijden voor een mooie zaterdagmarkt. Bijgaande foto’s geven een aardige impressie van zo’n markt. Een markt is hier ook een sociaal gebeuren en op de markt is je gulden ook echt nog een daalder waard!
Op de terugweg weer heerlijk gegeten in Las Palmeras. Ook in de restaurants is je gulden een daalder waard. Ongelooflijk dat je voor 10 euro een prima 3-gangen maaltijd, inclusief wijn en koffie kan nuttigen! Houden we er zeker in de weekenden in.
Vanmorgen met de auto een beetje de nabije omgeving verkend. Hierbij de dirt-roads niet geschuwd. Wat wonen we hier toch in een onvoorstelbaar mooi gebied. Met nog geen 5 minuten rijden zit je midden tussen de bergen & boomgaarden. Hier valt nog veel te ontdekken de komende jaren!
Onverwachts reden we zo ook Algueña binnen en daar bleken de straten zowaar bezet met alweer een leuke zondagsmarkt. Deze markt slingerde zich helemaal door de binnenstad, dus was zeker gezellig om even overheen te lopen. Kan je toch niet links laten liggen.
Voor de zondagse dis belandden we in een zeer klein gehuchtje hier vlakbij in de uitspanning genaamd ‘La Cueva’. Oma stond zelf achter de pannen en bereiddde een niet onverdienstelijke maaltijd. Niet super, maar ook zeker niet slecht.
En zo hebben we de afgelopen 2 weken onze Casa tot een zeer aangename plek weten om te toveren en hebben we ook best een stukje van het gebied gezien. Het smaakt naar meer!
PS: De satelliet ontvanger uit de vorige blog bleek inderdaad kapot. Zonder problemen werd het omgeruild voor een nieuw werkend exemplaar.
Z’n gangetje
We waren gebleven bij de zondag.
We hadden de dakkies al beloofd om op tijd naar de zondagmarkt in Guardarmar te gaan. Ik geloof dat met name vader Jan zich hier erg op had verheugd, not. Een goede reden om hem eens een dag van het klussen af te houden.
De markt kan behoorlijk druk zijn, maar met een aankomst rond half elf was het goed te doen.
Je kan er behoorlijk de blaren op je voeten sloffen, maar er zijn gelukig ook genoeg uitspanningen voor een hapje en een drankje. Ook niet verkeerd, want deze zondag bleek de warmste dag tot nu toe te worden. Eigenlijk korte broeken weer.
‘s Middags waren we weer redelijk op tijd terug voor de visite van onze overburen (Kees & Ineke). Lekker op het terras met een wijntje op tafel, chippie erbij, wie maakt je wat…
En toen nam de werkweek weer een aanvang en kon ik in mijn hoek achter laptop en telefoon en ging Jan vrolijk door met de klusjes. Truus stortte zich weer vol overgave op haar haakwerkje, dat even zo vrolijk weer menigmaal werd uitgehaald. Zo blijf je lekker bezig met 1 bolletje wol 
Inmiddels zijn alle kasten door Jan in elkaar geknutseld en zijn er weer wat extra gaatjes her en der in het huis geboord.
Agnes heeft sinds maandagavond een paar dagen in het frisse Nederland vertoefd en is verheugd dat ze zich morgen bij ons onder in de Casa mag vervoegen.
Een ernstig minpuntje is dat de satelliet ontvanger geen signaal meer geeft. Wordt dus louter Spaanse zenders kijken tot het euvel is verholpen. Ben benieuwd of het aan de decoder (het kastje) ligt of dat er elders in de installatie wat fout zit. Ik hoop het eerste.
Kopen & Klussen
De 1e week in onze Casa zit erop en we kunnen tevreden constateren dat er behoorlijke voortgang is geboekt. Er zijn heel wat gaatjes geboord en schroefjes geschroefd!
(Schoon-)vader Jan kon de afgelopen dagen worden uitgetekend met een boormachine in zijn handen. Lampjes, plankjes, badkamer meubeltjes, roedes en wat al niet meer moesten er worden bevestigd. En in die tussentijd reden wij door de Spaanse heuvels om het spul aan te voeren vanuit de plaatselijkse Gamma’s, Karwei’s en Praxissen.
Grootste hindernis bleek het vinden van een (betaalbare) glazen douchewand. Het ding heeft al minimaal een tank diesel gekost, maar gelukkig hebben we het vandaag uiteindelijk kunnen bestellen. Volgende week binnen (?).
Nou ja, een deurklink zou ook al sinds een week ‘mañana’ worden uitgeleverd
Al met al mogen we niet klagen. Slechts een verstopte douche afvoer was tot nu toe het grootste ongemak en die kon door Jan Klus in een ommezien worden gerepareerd!
Vandaag toch weer even een spannend momentje. Afgelopen week hadden we bij Ikea de kasten voor het huis gekocht, maar dan wel met bezorgservice. Ergens tussen 10:00 en 22:00 konden we het verwachten. Nou ja, als het uberhaupt zou worden bezorgd, dan vond ik mij al spekkoper.
Daar komt nog bij dat ons adres in dit ‘buitengebied’ tamelijk nietszeggend is. Straatnaambordjes staan hier niet op de berg en ik geloof niet dat iemand hier zijn handen in het vuur wil steken dat het bij ons bekende adres inderdaad echt juist is.
Dus toch verrassend dat er rond 10:00 uur door de chauffeur werd gebeld dat hij in de buurt was. Althans, ik gokte maar dat hij dat bedoelde, want zijn Engels was net zo beroerd als mijn Spaans. Gelukkig gaat buurvrouw Ineke het Spaans beter af, zodat zij hem richting de kerk in Macisvenda kon sturen.
Hop, in de auto ook die kant op en daar op het stoepje in het zonnetje de komst van het Ikea bestelbusje afgewacht. Binnen 10 minuten kon ik ze naar de eindbestemming dirigeren.
Vanmiddag het gereedschap aan de kant gegooid en heerlijk gegeten in Vientiocho. Blijft toch iedere keer weer verrassend dat je voor zo’n 12 euro pp (inclusief wijn en koffie) een uitstekend 3-gangen menu kan krijgen. We hebben inmiddels al een paar leuke adresjes in ons archief opgeslagen.
Daarna nog een leuke route door de bergen richting Murcia gereden om nog wat huisraad in te slaan. Het weer is hier op dit moment fantastisch en de bloesem bloeit nog weelderig.
Wel jammer dat in Murcia net het stadion leegliep bij de plaatselijke voetbalclub en dat wat wegen waren afgesloten. Op de wegen die wel waren opengesteld was het dringen geblazen. Ach, we zijn er met een lichte vertraging toch weer gekomen.
Tenslotte nog even een update over Truus. Die vermaakt zich prima op het terras en kookt lekker op de dagen dat we niet uit eten gaan. Ze had al geconstateerd dat er op de berg een boom in een bakje stond (zie foto) en haakt verder driftig door aan iets voor 1 van de kleinkinderen, maar het is mij nog niet helemaal duidelijk wat het moet worden. Ik hoop maar dat het geen gehaakte zwembroek wordt. Zeker omdat de dunnenhaaknaald foetsie is, dus het geheel vermoedelijk moet worden afgewerkt met een wat dikker exemplaar.
Recente reacties